Na Cheithre Soisgéil/Marcus

From Wikisource
Jump to: navigation, search
[ 87 ]
SOISGÉAL NAOMHTHA ÍOSA CRÍOST

DO RÉIR

MHARCUIS


Deisgiobul do N. Peadar ab eadh Marcus Naomhtha agus mínightheóir dó (adeir N. Ierom). Do réir mar airigh é ó Pheadar féin do sgríbh sé, sa Róimh, fé mar iarr na bráithre air, Soisgéal gearr, tímpal deich mbliana tar éis deasgabhála ár Slánuightheóra. Do mhol N. Peadar an sgríbhinn sin, nuair airigh sé é, agus d’órduigh sé go léighfí é go puibilídhe san Eaglais. Deir Baronius, agus tuille gur sa Laidin a dheineadh an sgríbhinn, ach tá níos mó adeir gur sa Ghréigis a deineadh é.




CAIBIDIOL I.

Seanmóiniú Eóin Baiste. Críost d’á bhaiste aige. É ag glaodhach a dheisgiobul agus ag déanamh mírbhúiltí.


1Tusach Soisgéil Íosa Chríost, Mhic Dé.

2Mar atá sgríobhtha i n-Isáias fáidh: [1]Féach, táim ag cur mo teachtaire rómhat chun na slighe d’ollamhú rómhat. [2]3Guth duine ag glaodhach sa bhfásach: Ollamhuighidh an tslígh do’n Tighearna; deinidh a chasáin do dhíriú dhó. 4Bhí Eóin sa bhfásach ag baisteadh agus ag fógairt baiste chun aithrighe agus chun maitheamhnachais peacaí. 5Agus bhí muintir Iudaéa agus muintir Ierúsaleim go léir ag dul amach ag triall air, agus bhí sé ’ghá mbaisteadh i n-abhainn Iórdain, agus iad ag admháil a bpeacaí. 6Agus ruainneach camail iseadh bhí mar éadach ar Eóin, agus crios leathair ar a chom, [3]agus isé bia a bhí aige ’ná lócuistí agus mil fhiain. 7Agus seo mar a dheineadh sé fógairt: Tá duine is mó cómhacht ’ná mise ag teacht am dhiaidh, agus ní fiú mé go gcromfainn agus go sgaoilfinn iall a bhróige. [ 88 ][4]8Do bhaisteas-sa sibh le h-uisge; baistfidh sé siúd sibh, ámhthach, leis an Spioriad Naomh.

9Agus do thárla, ins na laethibh sin, go dtáinig Íosa ó Nasaret Ghaililí agus gur bhaist Eóin é sa n-Iórdan. 10Agus láithreach nuair a tháinig sé aníos as an uisge, do chonaic sé na flathais ar osgailt agus an Spioraid Naomh ag teacht anuas i bhfuirm colúir agus ag túirling air. 11Agus tháinig an guth as na flathais: Is tusa mo Mhac dílis; is ort atá mo ghreann.

12Agus láithreach do sheól an Spioraid amach sa bhfásach é; 13Agus bhí sé sa bhfásach dachad lá agus dachad oidhche, agus bhí Sátan ag cur catha air, agus bhí sé ameasg na mbeithigheach allta, agus bhí na h-aingil ag friothálamh air.


14Agus nuair a bhí Eóin curtha sa phríosún, tháinig Íosa isteach i nGaililí ag craobhsgaoileadh soisgéil rígheachta Dé. 15Agus dubhairt sé: Tá an aimsir caithte, agus tá rígheacht Dé buailte libh. Deinidh aithrighe agus creididh an soisgéal.

16Agus bhí sé ag siubhal ar bruach mara Ghaililí agus chonaic sé Símón agus Aindrias a dhritháir ag cuf líonta sa bhfaraige (mar iasgairí ab eadh iad). 17Agus dubhairt Íosa leó: Leanaidh mise agus déanfad iasgairí ar dhaoine dhíbh. 18Agus d’fhágadar ansan na líonta agus do leanadar é láithreach. 19Agus nuair a bhí sé imthighthe tamall beag ó’n áit sin chonaic sé Séamus mac Sebedé agus Eóin a dhritháir agus iad ag socarú a líonta sa luing; 20Agus do ghlaoidh sé ortha láithreach agus d’fágadar ansan sa luing Sebedé a n-athair agus a lucht oibre, agus do leanadar eisean.


21Agus chuadar isteach i gCapharnaum, agus gan mhoill, sa tsabbóid, théigheadh sé isteach sa tsinagóig agus dheineadh sé teagasg. [5]22Agus do chuir a theagasg iongna ortha, mar do theagaisg sé mar duine go raibh comhacht aige, murar bh’ionan a’s na Sgríbhneóirí.

[ 89 ]23Agus bhí sa tsinagóig acu duine go raibh spioraid neamhghlan istigh ann, agus do liúigh sé amach: 24Cad í an bhaint atá agatsa agus againne le n-a chéile, a Íosa Nasareit? ar seisean. An chun sinn a mhilleadh a tháinís annso? Tá fhios agam cé h-é thu, Aon Naomhtha Dé. 25Agus do smachtuigh Íosa é agus dubhairt sé: Bí ciúin agus imthigh amach as an nduine. 26Ansan do chuir an annsprid truaillighthe sgread as, agus bhain sé stracadh as an nduine, agus d’imthigh; sé amach as. 27Agus tháinig iongna ar na daoine go léir, agus bíodar ag fiafraighe dhá chéile; agus deiridís: Cad é seo? cad é an teagasg nua é seo? go gcuireann sé smacht ar na h-annspridíbh truaillighthe féin, agus go ngéillid siad dó? 28Agus do ghluais a thuairisg láithreach tré crích Ghaililí go léir.

29Agus thánadar láithreach amach as an sinagóig agus chánadar go tigh Shímóin agus Aindriais, i n-aonfheacht le Séamus agus le h-Eóin. 30Agus bhí máthair céile Shímóin ’n-a luighe le fiabhras, agus do labhradar leis láithreach ’n-a taobh. 31Agus tháinig sé agus do rug sé ar láimh uirthi agus thóg sé suas í, agus d’imthigh an fiabhras di láithreach, agus dhein sí friothálamh ortha.

32Agus nuair a tháinig an tráthnóna agus chuaidh grian fé, thugadar ag triall air gach aoinne a bhí as a shláinte agus gach aoinne go raibh deamhan ann. 33Agus bhí muintir an bhaile go léir cruinnighthe ag an ndorus; 34Agus do leighis sé na sluaighte daoine ó gach saghas galair d’á raibh ortha, [6]agus chuir sé amach na sluaighte deamhan, agus níor leig sé dhóibh labhairt, mar d’aithnígheadar é.

35Agus d’eirigh sé ana-mhoch ar maidin, agus d’imthigh sé amach agus chuaidh sé go h-áit uaigneach, agus bhí sé ag guidhe ann. 36Agus do lean Símón é, agus an mhuintir a bhí ’n-a theannta. 37Agus nuair a fuaradar é dubhradar leis: Táid na daoine go léir at’ lorg. 38Agus dubhairt sé leó: Téighmís isteach ins na sráidibh agus ins na bailtibh beaga atá i n-ár gcómhgar go ndeinead craobhsgaoileadh ionta, óir is chuige sin a thánag.

[ 90 ]39Agus bhí sé ag seanmóin ins na sinagógaibh acu ar fuid Ghaililí go léir, agus ag cur deamhan amach.

40Agus tháinig chuige lobhar, ’ghá ghuidhe, agus d’úmhluigh sé dhó agus dubhairt sé: Má’s toil leat é is féidir duit mé ghlanadh. 41Agus tháinig truagh ag Íosa dhó, agus do shín sé a lám agus chuir sé air í, agus dubhairt sé: Is toil liom é; glantar thu. 42Agus nuair a dubhairt sé an focal d’imthigh an lobhra de’n duine láithreach, agus bhí sé glan. 43Agus thug sé foláramh dó agus chuir sé uaidh amach é láithreach, 44Agus dubhairt sé leis: Seachain agus ná h-innis d’aoinne é, ach imthigh agus taisbeáin tu féin d’uachtarán na sagart, agus tabhair, ar do ghlanadh, [7]na neithe a dh’órduigh Maois, mar fhiadhnaise dhóibh-sin. 45Ach chómh lúath agus chuaidh seisean amach dhírigh sé ar an sgéal a dh’innsint agus do chraobhsgaoileadh, i dtreó nar fhéad Íosa dul isteach go puibilidhe sa chathair, agus gur fhan sé lasmuigh ins na h-áiteanaibh uaigneacha, agus gur chruinnigh na daoine chuige as gach áird.



CAIBIDIOL II.

An duine a bhí gan lúth a ghéag dá leigheas ag Críost. Maitiú dá ghlaodhach aige. A dheisgiobuil aige ’á chosaint.


1Agus i gcionn rainnt laethanta tháinig sé airis isteach i gCapharnaum. 2Agus do h-airigheadh go raibh sé i dtigh ann, agus do chruinnigh a lán daoine ann, i dtreó ná raibh slígh dhóibh sa tigh ná ag an ndorus féin, agus bhí an briathar aige d’á labhairt leó. 3Agus tháinig daoine chuige agus duine a bhí gan lúth a ghéag acu, d’á iompar idir cheathrar. 4Agus nuair ná féadfaidís é thabhairt ’n-a láthair, mar gheall ar an mbrúth, do nochtadar bara an tighe sa n-áit ’n-a raibh sé, agus dheineadar osgailt agus do leigeadar síos tríd an osgailt, ’n-a luighe ar leabaidh, an duine a bí gan lúth. 5Agus nuair a chonaic Íosa an creideamh a bhí acu, [ 91 ]dubhairt sé leis an nduine: A mhic, táid do pheacaí maithte dhuit. 6Agus bhí cuid de sna Sgríbhneóiríbh ann ’n-a suidhe agus iad ag machtnamh ’n-a gcroidhe: 7Cad é seo adeir sé seo? Tá diamhasla aige d’á dhéanamh. [8]Cé fhéadfad peacaí mhaitheamh ach Dia amháin? 8Agus bhí a fhios ag Íosa láithreach, i n-a spioraid féin, an machtnamh a bheith ’n-a n-aigne acu-san, agus dubhairt sé leó: Cad chuige dhaoibh an machtnamh san a bheith i nbhúr gcroidhe agaibh? 9Cé ’cu is usa a rádh: Táid do pheacaí maithte dhuit; nó a rádh: Eirigh, agus tóg suas do leabaidh agus siubhluigh? 10Ach, ionus go mbeadh a fhios agaibh go bhfuíl ag Mac an Duine ar an dtalamh so cómhacht chun peacaí mhaitheamh (dubhairt sé leis an nduine gan lúth:) 11Deirim-se leat-sa, Eirigh, agus tóg suas do leabaidh, agus imthigh chun do thighe féin. 12Agus d’eirigh an duine láithreach agus thóg sé suas an leabaidh agus d’imthigh sé, os cómhair a súl go léir, i treó go raibh iongna ortha go léir agus gur thugadar onóir do Dhia, agus, Ní fheacamair riamh a leithéid, a deiridís.

13Agus d’imthigh sé amach airís chun na faraige, agus do lean na daoine go léir é, agus bhí sé ’ghá dteagasg. 14Agus ag gabháil thairis dó do chonaic sé Lébhí, mac Alpheí, ’n-a shuidhe ag bórd an chusduim agus dubhairt sé leis: lean-sa mise. Agus d’eirigh seisean agus do lean sé é.

15Agus do thárla, nuair a shuidh sé chun bídh ’n-a thigh sin, gur shuidh mórán puibliocánach agus mórán peacach i gcuibhreann Íosa agus a dheisgiobul; mar bhí a lán acu ann, agus iad-san ’ghá leanmhaint, leis. 16Agus nuair a chíodh na Sgríbhneóirí agus na Fairisínigh é ag caitheamh bídh i gcuibhreann puibliocánach agus peacach, deiridís le n-a dheisgiobuil: Cad chuige d’bhúr máighistir-se bheith ag ithe agus ag ól i gcuibhreann puibliocánach agus peacach? 17D’airigh Íosa san, agus dubhairt sé leó: Ní h-ag daoine slána atá gádh le dochtúir ach ag daoine gan sláinte. Ní chun na bfíoraon do ghlaodhach a thánag-sa [9]ach chun na bpeacach do ghlaodhach.

[ 92 ]18Agus bhí deisgiobuil Eóin agus na Fairisínigh ag déanamh trosgaidh, agus thánadar chuige agus dubhradar: Cad ’n-a thaobh go ndeinid deisgiobuil Eóin agus na bhFairisíneach trosgadh, agus ná deinid do dheisgiobuil-se trosgadh? 19Agus dubhairt Íosa leó: An amhlaid is féidir do chlainn na bainise bheith ag déanamh trosgaidh an fhaid atá an céile acu? An fhaid atá an céile acu ’n-a bhfochair ní féidir dóibh trosgadh dhéanamh; 20Ach tiocfaidh an lá i n-a dtógfar uatha an céile, agus ansan déanfaid siad trosgadh ins na laethantaibh sin. 21Ní chuireann aoinne píosa d’éadach nua ag deisiú seana-éadaigh; nó má chuireann, béarfaidh an píosa nua leis tuille de’n tseana-éadach, agus méadófar an stracadh. 22Agus ní chuireann aoinne fíon nua i sean-árthaíbh leathair; nó má chuireann, brisfidh an fíon nua na sean-arthaí agus doirtfar an fíon agus caillfar na h-árthaí; ach is i n-árthaíbh nua is ceart an fíon nua do chur.

23Agus do thárla, uair eile, an Tighearna agus a dheisgiobuil a bheith ag gabháil tré ghortaibh arbhair sa tsabbóid, agus dhírigh na deisgiobuil, agus iad ag siubhal, ar na diasaibh do stathadh. 24Agus dubhairt na Fairisínigh leis: Féach; Cad chuige dhóibh sin bheith ag déanamh ruda nách dleaghthach a dhéanamh sa tsabbóid? 25Agus dubhairt sé leó: An amhlaidh nár léigheabhair riamh [10]cad a dhein Dáibhid nuair ab éigean dó é dhéanamh, nuair a bhí an t-ocras air féin agus ar an muintir a bhí i n-aonfheacht leis? 26Conus mar a chuaidh sé isteach i dtigh Dé i n-aimsir an árd-shagairt Abiatar, agus conus mar a d’ith sé na bulóga fiadhnaise [11]nár dhleaghthach d’aoinne a dh’ithe ach do sna sagairt, agus thug sé le n-ithe iad do’n muintir a bhí i n-aonfheacht leis? 27Agus dubhairt sé leó: Níor deineadh an duine ar son na sabbóide, ach do ceapadh an tsabbóid ar son an duine. 28I gcás go bhfuil Mac an Duine ’n-a mháighistir ar an sabbóid féin.

[ 93 ]

CAIBIDIOL III.

An lámh a bhí feóchta dá leigheas ag Críost. An dáréag dá dtoghadh aige. Na Fairisínigh dá gcur i bpúnc aige, agus an diamasla acu á dhéanamh.


1Agus chuaidh sé isteach airís sa tsinagóig, agus bhí duine ann agus bhí lámh leis feóchta. 2Agus bhíodar ag faire air, féachaint a’ ndéanfadh sé an leigheas sa tsabbóid, i dtreó go gcuirfidís ’n-a leith é. 3Agus dubhairt sé leis an bhfear: Seasaimh amhach anso i lár baill. 4Agus dubhairt sé leó-san: Cé ’cu is dleaghthach, maith a dhéanamh nó olc a dhéanamh sa tsabbóid? anam duine do shaoradh nó do mhilleadh? Níor labhradar-san focal. 5Agus d’fhéach sé ’n-a thímpal ortha go feargach, agus bhí brón air mar gheall ar an gcroidhe bheith chómh dall acu, agus dubhairt sé leis an bhfear: Sín do lámh. Do shín; agus bhí an lámh leighiste. 6Agus d’imthigh na Fairisínigh amach láithreach agus chuadar féin agus muintir Héróid i gcómhairle ’n-a choinnibh féachaint conus a thiocfad leó é mhilleadh.

7Ach d’imthigh Íosa agus a dheisgiobuil chun na faraige; agus do lean pobul mór é a’ Gaililí agus a’ Iúdaéa, 8Agus a’ Ierusalem, agus a h-Idúméa, agus ó’n dtaobh thall de’n Iórdan, agus muintir na mball tímpal Tuíre agus Sídóin, suathantais daoine a tháinig ag triall air nuair airigheadar a ghníomhartha. 9Agus dubhairt sé le n-a dheisgiobuil long bheag a choimeád dó, mar gheall ar an sluagh, le h-eagla go mbrúthfaidís é. 10Óir bhí mórán daoine aige ’á leigheas, agus bhí na daoine go raibh aon ghearán ortha ag brúth isteach air a d’iarraidh teangabháil leis; 11Agus na h-annspridí truaillighthe, nuair a chídís é, do shléachtaidís dó, agus deiridís go h-árd: 12Is tusa Mac Dé. Agus thugadh sé órdú dian dóibh gan é dh’fhoillsiú. 13Agus chuaidh sé suas ar an gcnoc agus do ghlaoidh sé chuige na daoine ba thoil leis féin, agus thánadar chuige.

14Agus shocaruigh sé ar dháreág a bheith i n-a fhochair, agus go gcuirfeadh sé ag craobhsgaoileadh iad. 15Agus thug sé cumas dóibh ar ghalaraibh do leigheas agus ar [ 94 ]dheamhnaibh do chur amach. 16Agus thug sé Peadar mar ainim ar Shímón. 17Agus Séamus mac Sebedé agus Eóin a dhritháir, agus thug sé Bóanerges ortha, sé sin maca tóirthnighe. 18Agus Aindrias, agus Pilib, agus Párthalán, agus Maitiú, agus Tomás, agus Séamus mac Alpheí, agus Taddeus, agus Símón an Canáníteach, 19Agus Iúdás Iscariót, an fear a dhíol é.

20Agus thánadar chun an tighe, agus tháinig an tsluagh airís i dtreó nár bh’fhéidir dóibh fiú bia do chaitheamh. 21Agus nuair airigh a mhuíntir féin é do chuadar amach chun beirthe air, mar dubhradar: Is as a mheabhair atá sé. 22Agus na Sgríbhneóirí a tháinig anuas ó Ierúsalem, [12]dubhradar gur bh’é Beelsebub a bhí istigh ann, agus gur le cómhacht rí na ndeamhan a bhí sé ag cur na ndeamhan amach. 23Agus do ghlaoidh sé chuige iad, agus do labhair sé leó i soluídíbh: Conus fhéadfadh Sátan Sátan do chur amach? 24Agus má bhíonn rígheacht deighilte ’n-a coinnibh féin ní féidir do’n rígheacht san seasamh: 25Agus má bíonn teaghlach ag gabháil i gcoinnibh a chéile ’n-a chodaibh ní féidir do’n teaghlach san seasamh; 26Agus má eirigheann Sátan ’n-a choinnibh féin, tá se ’n-a chodaibh ranntha, agus ní féidir dó seasamh, agus tá deire leis. 27Ní féidir do dhuine dul isteach i dtigh fir láidir agus a chuid d’fhuadach, mura ndeinidh sé an fear láidir do cheangal ar dtúis, agus ansan féadfaidh sé a thigh do robáil. [13]28Go deimhin adeirim libh, maithfar do’n chine daona gach peacadh agus gach diamhasla d’á ndéanfaid siad; 29Ach an t-é a dhéanfaidh diamhasla i n-aghaidh an Spioraid Naoimh, ní bheidh maitheamhnachas go deó aige le fághail, ach beidh sé ciontach i bpeacadh shíoruidhe. 30Mar go ndubhradar: Is annsprid truaillighthe atá aige.

31Agus tháinig a mháthair agus a bhráithre agus bhíodar ’n-a seasamh amuigh, agus chuireadar teachtaireacht isteach ag glaodhach air. 32Agus bhí na daoine ’n-a suidhe ’n-a thímpal, agus dubhradar leis: Féach, tá do mháthair agus do bhráithre amuigh agus, iad at’ lorg. 33Agus dubhairt sé leó ’ghá bhfreagra: Cé h-iad mo mháthair-se agus mo bhráithre? 34Agus d’fhéach sé ’n-a thimpal ar [ 95 ]an muintir a bhí tímpal air agus dubhairt: Siniad mo mháthair-se agus mo bhráithre. 35Óir, an t-é a dhéanfaidh toit Dé, siné is bráthair agus siúr agus máthair agam-sa.



CAIBIDIOL IV.

Parabal an churadóra. An stoirm d’á ciúnadh ag Críost.


1Agus do thosnuigh sé airís ar theagasg i n-aice na faraige, agus do chruinnigh sluagh mhór chuige, i dtreó go ndeaghaidh sé ar bórd luinge ar an uisge agus gur shuidh sé ann, agus bhí an tsluagh i n-aice an uisge, ar an dtalamh tirim. 2Agus thug sé mórán teagaisg dóibh i soluídíbh, agus dubhairt leó sa teagasg:

3Éistidh liom: Féach, chuaidh curadóir amach ag cur síl. 4Agus ag cur an tsíl dó, do thuit cuid de’n tsíol i n-aice an bhóthair, agus tháinig éanlaithe an aéir agus d’itheadar é. 5Agus do thuit tuille dhe ar áit i n-a raibh iomad cloch, agus ní raibh puínn ithreach aige ann, agus d’fhás sé suas go tapaidh mar ní raibh an ithir doimhinn. 6Agus nuair a dh’eirigh an ghrian tháinig an brothall air, agus toisg gan an phréamh a bheith aige d’fheóch sé. 7Agus thuit tuille dhe ins na sgeachaibh, agus d’fhás na sgeacha agus mhúchadar an chuid sin, agus níor thug sé toradh uaidh. 8Agus do thuit cuid eile dhe ar thalamh fhóghanta, agus d’fhás sé agus d’éirigh sé, agus thug sé toradh uaidh, cuid de fó thríochad, cuid de fó thrí fichid, agus cuid dé fó chéad. 9Agus dubhairt sé: An t-é go bhfuil cluasa air chun cloisint cloiseadh sé.

10Agus nuair a bhí sé i n’aonar d’fhiafruigh an dáréag a bhí i n’fhochair fios na soluíde dhe. 11Agus dubhairt sé leó: Do tugadh daoibh-se eólus d’fhághail ar rúndiamhraibh rígheachta Dé, ach do’n mhuíntir sin atá lasmuigh, deintear gach nídh i soluidíbh; [14]12I dtreó ag féachaint dóibh go bhfeicfidís agus ná feicfidis, agus ag éisteacht go n-aireóchaidís agus ná tuigfidís, [ 96 ]sar a ndéanfidís chóidhche iompáil agus go maithfí a bpeacaí dóibh.[* 1] 13Agus dubhairt sé leó: An amhlaidh ná tuigeann sibh an tsoluíd sin? Má seadh, conus a thuigfidh sibh na soluídí go léir? 14An t-é a chuireann an síol isé an briathar a chuireann sé. 15An mhuintir i n-aice an bhóthair, sin iad an mhuintir, nuair a curtar an briathar agus go gcloisid siad é, go dtagann an namhaid láithreach agus go dtógann sé chun suibhail an briathar a cuireadh mar shíol ’n-a gcroidhthibh. 16Agus mar an gcéadna an mhuintir a ghlacann an síol ins na clochaibh, siniad an mhuintir, nuair a dh’airighid siad an briathar, a ghlacann láithreach é le h-áthas, 17Agus ní’l an phréamh acu ionta féin, ach seasuighid siad ar feadh tamaill; ansan, nuair a thagann an trioblóid, agus an cath d’á chur ortha mar gheall ar an mbriathar, glacaid siad sgannal láithreach. 18Agus tá daoine agus glacaid siad an síol ameasg na sgeach; siniad na daoine a dh’éisteann leis an mbriathar, 19Agus tagann cúram an tsaoghail isteach, agus [15]mealladh saidhbhris, agus ainmhianta i dtaobh neithe eile, agus múchaid siad an briathar, agus curtar ó thoradh thabhairt é. 20Agus an mhuintir a ghlac an síol isteach sa talamh fóghanta, siniad an mhuintir a dh’éisteann leis an mbriathar, agus do ghlacann é agus do thugann toradh uatha, duine fó thriochad, duine fó thrí fichid, agus duine fó chéad.

21Agus dubhairt sé leó: An chuige thagann an lóchrann soluis chun go gcurfí fé bhéal árthaigh é, nú fé leabaidh? 22Nách anáirde ar choinnleóir a curtar é? Óir ní’l rud i bhfolach ná tabharfar chun soluis, agus níor deineadh rún de ach i dtreó go nochtfaí e. 23Má tá cluasa chun aireachtaint ag aoinne airigheadh sé.

24Agus dubhairt sé leó: Féach cad a dh’airigheann sibh. An tómhas ’n-a dtómhaisfidh sibh, siné an tómas ’n-a [ 97 ]dtómhasfar chúghaibh, agus curfar tuille leis. 25Óir an t-é go bhfuil aige tabharfar tuille dhó, agus an t-é ná fuil aige tógfar uaidh a bhfuil aige.

26Agus dubhairt sé: Sin mar atá rígheacht Dé, fé mar a chaithfeadh duine an síol sa talamh, 27Agus go mbeadh sé ag dul a chodladh agus ag eirighe gach n-oídhche agus gach lá, agus go mbeadh an síol ag préamhú agus ag fás a gan fhios dó. 28Óir tugann an talamh a thoradh i n-aisge, an geamhar ar dtúis, ansan an dias, ansan an t-arbhar iomlán sa déis. 29Agus nuair a thugann sé an toradh uaidh, cuireann seisean an corán ann láithreach mar tá an fóghmhar buailte leis.

30Agus dubhairt sé: Cad leis go samhlóchaimíd rígheacht Dé? nó cad í an tsoluíd le n-a gcuirfeam i gcomparáid é? [16]31Mar an ngráinne síl mustáird, nuair a curtar é sa talamh gur lúgha é ’ná aon tsíol eile d’á bhfuil sa talamh, 32Agus nuair a curtar é, agus go n-eirígheann sé, go mbíonn sé níos mó ’ná aon ghlasara eile, agus go dtagann géaga móra air i dtreó go bhféadaid éanlaithe an aeir cómhnuidhe dhéanamh fé n-a sgáth.

33Agus i mórán soluídí de’n tsórd san do labhair sé leó an briathar fé mar a dh’fhéadadar éisteacht leis. 34Agus níor labhair sé leó ach i soluídíbh; ach do mhínigh sé gach aon rud d’á dheisgiobulaibh i leith taoibh.


35Agus dubhairt sé leó an lá san, nuair a bhí an déanaighe ann: Téighmís anonn treasna. 36Agus chuireadar uatha na daoine agus thógadar leó é, mar a bhí sé, isteach sa luing, agus bí loingeas eile i n’fhochair. 37Agus d’eirigh stoirm mór ghaoithe, a bhí ag cur na dtonn isteach sa luing i dtreó go raibh an long d’á líonadh. 38Agus bhí sé féin i ndeire na luinge, agus é ’n-a chodladh ar adhart; agus dúisighid é, agus deirid: A Mháighistir, an cás leat é go bhfuilimíd d’ár mbáthadh? 39Agus d’eírigh sé agus do smachtuigh sé an ghaoth, agus dubhairt sé leis an bhfaraige: Éist, bí ciúin. Agus do tháinig ciúnas mór. 40Agus dubhairt sé leó-san: Cad fá an t-eagla so oraibh? Ná fuil [ 98 ]creideamh agaibh fós? Agus bhí eagla ana-mhór ortha, agus deiridís le n-a chéile: Cé h-é seo dar leat, go bhfuil gaoth agus faraige úmhal dó?



CAIBIDIOL V.

Legión deamhan ag Críost dá chur amach a duine. An chailleamhaint fola aige dá leigheas. Inghean Iaíruis aige á tógaint ó’n mbás.


[17]1Agus thanadar treasna na faraige go tír na nGerasénach. 2Agus nuair a tháinig sé amach as an luing do bhuail uime duine agus é ag teacht as na h-uaghnaibh, agus bhí deamhan ann, 3Agus ins na h-uaghnaibh a chómhnuigheadh sé, agus níor bh’fhéidir feasda é cheangal le slabhraíbh féin, 4Óir do ceangaladh é go minic le geimhlibh agus le slabhraíbh, agus do bhris sé na slabhraí agus do strac sé na geimhle as a chéile, agus ní raibh ar chumas aoinne smacht a chur air. 5Agus bhíodh sé i gcómhnuidhe, do ló agus d’oidhche, ins na h-uaghnaibh agus ins na cnocaibh, ag liúirigh agus ’ghá ghearradh féin le clochaibh. 6Agus nuair a chonaic sé Íosa abhfad uaidh do rith sé chuige agus do shléacht sé dhó. 7Agus do liúigh sé do ghuth árd agus dubhairt: Cad é an chuid atá agat díom-sa, a Íosa, a Mhic Dé is aoirde? Iarraim ort i n-ainim Dé gan mé phianadh. 8Óir dubhairt sé leis: Imthigh amach as an nduine, a spioraid shailigh. 9Ansan do cheisdigh sé é: Cad is ainim duit? Agus dubhairt seisean: [18]Legión is ainim dom, óir is líonmhar sinn. 10Agus bhí sé ’ghá iarraidh go cruaidh air gan é chur as an áit amach. 11Bhí tréad mór muc ann agus iad ag inníor tímpal an chnuic. 12Agus d’iarr na deamhain achainíghe air, agus dubhradar: Cuir ins na mucaibh sinn go raighmíd isteach ionta. 13Agus thug Íosa an achainíghe dóibh láithreach. Agus d’imthigh na deamhain shalacha amach agus chuadar isteach ins na mucaibh, agus do ghluais na muca, suas [ 99 ]le dhá mhíle acu, i ndiaidh mhullach a gcinn, isteach sa bhfaraige agus do báthadh iad sa bhfaraige. 14Agus na daoine a bhí ’ghá n-aodhaireacht do ritheadar agus d’innseadar sa bhaile agus ar fuid na tíre é. Agus tháinig na daoine amach féachaint cad a tharla. 15Agus thánadar ag triall ar Íosa agus chonacadar an fear go mbíodh an deamhan ’ghá mhilleadh, ’n-a shuidhe agus a chuid éadaigh uime agus é ’n-a lán-mheabhair, agus tháinig eagal ortha. 16Agus d’innis an mhuintir a chonaic é dhóibh cad a tharla do ’n fhear go raibh an deamhan ann, agus i dtaobh na muc. 17Agus chromadar ar thathant air go n-imtheóchadh sé as a dtír.

18Agus nuair a bhí sé ag dul ar bórd na luinge do chrom an fear, go raibh an deamhan ’ghá chrádh, ar a iarraidh go leigfí leis é. 19Ach níor leig sé leis é, ach dubhairt leis: Imthigh chun do thighe agus chun do dhaoine, agus innis dóibh ar dhein an Tighearna dhuit agus an trócaire a dhein sé ort. 20Agus d’imthigh sé agus chrom sé ar a innsint i nDecapolis cad iad na neithe móra a dhein Íosa dhó, agus bhí iongna ortha go léir.

21Agus nuair a thainig Íosa thar uisge airís, sa luing, do bhailigh pobul mór chuige, agus é ar bruach na faraige. [19]22Agus tháinig duine d’uachtaránaibh na sinagóige, dár bh’ ainim Iaírus, agus nuair a chonaic sé é do chaith sé é féin ag á chosaibh, 23Agus d’iarr sé achainíghe air, agus dubhairt: Tá m’inghean ag dul chun báis; tar agus cuir do lámh uirthi ionas go leighisfí í agus go mairfeadh sí. 24Agus d’imthigh sé ’n-a theannta, agus chuaidh mórán daoine i n-aonfheacht leis, agus bhíodar ag brúth air.

25Agus bhí bean ann go raibh a cuid fola ag imtheacht uaithi ar feadh dhá bhliain déag, 26Agus bhí mórán fuilingthe aici ó iomad dochtúirí, agus bhí a raibh an tsaoghal aici caithte aici leó, agus ní raibh aon fheabhus uirthi, ach í ag dul i n-olcas; 27Nuair airigh sí i dtaobh Íosa tháinig sí ameasg na ndaoine lastiar dé, agus chuir sí a lámh ar a éadach; 28Óir dubhairt sí: Mura ndeinead ach fiú baint le n-a bhrat beidh mé slán. 29Agus do thriomuigh [ 100 ]sruth a cod’ fola an neómat san, agus d’aithin sí ar a colainn go raibh sí leighiste ó’n ngearán. 30Agus láithreach do thuig Íosa, ann féin, an chómhacht san do dhul amach uaidh, agus d’iompuigh sé chun na ndaoine, agus dubhairt sé: Cé theangbhuigh le m’chuid éadaigh? 31Agus dubhairt a dheisgiobuil leis: Chíonn tú na daoine ag brúth ort, agus deirir: Cé theangbhuigh liom? 32Agus d’fhéach sé ’n-a thímpal go bhfeicfeadh sé an bhean a dhein é. 33Agus tháinig crith-eagla ar an mnaoi, mar bhí ’fhios aici cad a thárla, agus thainig sí agus do shléacht sí dhó, agus d’innis sí dhó iomláine na fírinne. Agus dubhairt seisean léi: 34A ’nghean ó, do shlánuigh do chreideamh thú. Imthigh i síothcháin, agus bí slán ó’n ngearán.

35Le línn na bhfocal san a rádh dhó, tháiníg cuid de mhuintir uachtaráin na sinagóige, agus dubhradar: Tá t’inghean tar éis bháis. Cad ab áil leat ag cur a thuille trioblóide ar an Máighistir? 36Agus d’airigh Íosa an focal san agus dubhairt sé le h-uachtarán na sinagóige: Ná bíodh eagal ort, ach amháin creid. 37Agus níor leis sé d’aoinne dul leis ach Peadar agus Séamus agus Eóin dritháir Shéamuis. 38Agus thánadar isteach i dtigh uachtaráin na sinagóige, agus chonaic sé an bhuairt agus an t-árd-ghol agus an lógóireacht go léir. 39Agus nuair a chuaidh sé isteach dubhairt sé leó: Cad chuige an bhuairt agus an gol? Ní marbh atá an cailín, ach ’n-a codladh. 40Agus do gháireadar uime. Ach do chuir sé iad go léir amach, agus thóg sé leis athair agus máthair an chailín, agus an mhuintir a bhí le n-a chois féin, agus chuaidh sé isteach mar a raibh an cailín ’n-a luighe. 41Agus do rug sé ar láimh ar an gcailín agus dubhairt sé léi: Talita cúmí, ’sé sin, ar mhíniú, Eirigh, (adeirim leat) a chailín. 42Agus d’eirigh an cailín ’n-a suidhe láithreach agus shiúbhluigh sí, (bhí sí dhá bhliain déag) agus tháinig uathbhás ana-mhór ortha. 43Agus d’órduigh sé dhóibh go dian gan a fhios a bheith ag aoinne, agus dubhairt sé rud le n-ithe thabhairt di.

[ 101 ]

CAIBIDIOL VI.

Críost ag Nasaret agus é ag tabhairt teagaisg uaidh. An dáréag Asbol dá gcur amach aige. Bia á thabairt aige do chúig mhíle duine a’ chúig bológaibh, agus é ag siubhal ar an bhfaraige.


1Agus d’imthigh sé ó’n áit sin agus tháinig sé chun a thíre féin, agus do leanadar a dheisgiobuil é. 2Agus tháinig an tsabbóid, agus chuaidh sé ag teagasg sa tsinagóig, agus dhein a lán, nuair airígheadar é, iongna d’á theagasg, agus deiridís: Ca bhfuair sé seo na neithe seo go léir? agus cad í an eagna a tugadh dó, agus a leithéid d’oibreachaibh móra agus a déintear tré n-a lámhaibh? 3Nach é seo an siúinéir, mac Mhuire, bráthair Shéamuis, agus Ióseiph, agus Iúdáis, agus Shímóin? An amhlaidh ná fuil a dhriféaracha anso i n-ár measg? Agus do ghlacadar sgannal uime. 4Agus deireadh Íosa leó: Ní bhíonn fáidh gan onóir ach ’n-a dhúthaigh féin, agus ’n-a theaghlach féin, agus ameasg a ghaolta féin. 5Agus níor fhéad sé aon chómhacht d’oibriú sa n-áit sin, ach gur chuir sé a lámh ar raint bheag daoine breóite agus gur leighis sé iad.[* 2] 6Agus dhein sé iongna de’n easba creidimh a bhí ionta, agus do shiúbhluigh sé na bailte mór-thímpal, ag teagasg.


7Agus ghlaoidh sé chuisg an dáréag, agus thosnuigh sé ar iad do chur uaidh ’n-a mbeirt a’s ’n-a mbeirt, agus thug sé dhóibh cumas ar na spioraidíbh truaillighthe. 8Agus d’órduigh sé dhóibh gan aon nídh thógaint i gcóir an bhóthair ach amháin cleith: bheith gan mála, gan arán, gan airgead i gcrios. 9[20]Gan a beith ar a gcosaibh ach sandala, agus gan an tarna casóg a bheith úmpa. 10Agus dubhairt sé leó: Pé áit ’n-a raghaidh sibh isteach i dtigh, fanaidh ann go bhfágaidh sibh an áit sin. 11Agus pé duine ná glacfaidh sibh nó ná h-éistfidh libh, imthighidh [ 102 ] as an áit sin agus deinidh an ceó crothadh d’bhúr gcosaibh mar fhiadhnaise ’n-a gcoinnibh.[21] 12Agus chuadar amach agus d’fhógradar aithrighe dhéanamh.13Agus cuireadar mórán deamhan amach a’ daoine, agus chuireadar ola ar a lán daoine breoite agus do leighseadar iad.


14Agus d’airigh Héród, an rí, (óir bhí [22]a ainim-sin puibilidhe), agus deireadh sé: Tá Eóin Baiste eirighthe ós na mairbh, agus d’á bhrígh sin táid cómhachta d’á n-oibriú tríd. 15Agus deireadh daoine eile: Isé Elias atá ann. Agus deireadh daoine eile: Fáidh iseadh é, mar bheadh duine des na fáidhibh. 16Agus nuair a dh’airigh Héród é dubhairt sé: Eóin, gur bhaineas-sa an ceann de, siné atá eirighthe ós na mairbh.

17Óir do chuir Héród fir uaidh agus do ghaibh sé Eóin, agus cheangail sé é agus chuir sé i bpríosún é, mar gheall ar Héródias, bean Philib, a dhritháir, mar bhí sí 'n-a mnaoi agat. 18Agus deireadh Eóin le Héród: [23]Ní dleaghthach duit bean do dhrithár a bheith ’n-a mnaoi agat. 19Agus bhí Héródias ag déanamh ceilge 'n-a choinnibh, a d’iarraidh é chur chun báis, agus ní raibh ag eirighe léi. 20Óir bhí eagal ar héród roimh eóin, mar bhí fhios aige gur duine naomhtha, fíoraonta é, agus bhí sé ’ghá choimeád, agus dheineadh sé a lán neithe ar a chómhairle, agus thugadh sé cluas dó go toilteanach.[* 3]

21Agus nuair a tháinig lá oireamhnach chuige dhein Hépód féasta lae a bheirthe do phriúnsaíbh agus do thaoiseachaibh agus d’uaislibh Gaililí, 22Agus tháinig, inghean Héródias isteach agus leis an gcuideachtain, do thaithn sí le Héród agus leis an gcuideachtain, agus dubhairt an rí leis an gcailín: Iarr orm aon nídh is maith leat, agus tabharfad duit é. 23Agus do [ 103 ]dhearbhuigh sé dhi: Pé rud a iarrfair orm tabharfad duit é, dá mba leath mo rígheachta é. 24Agus cuaidh sise amach, agus dubhairt sí le n-a máthair: Cad a dh’iarrfad? agus dubhairt an mháthair: Ceann Eóin Bhaiste. 25Agus do rith sí isteach i láthair an rí chun iarraidhthe, agus dubhairt sí: Is maith liom go dtabharfá dhom láithreach, ar mhéis, ceann Eóin Bhaiste. 26Agus tháinig buairt ar an rí; mar gheall ar an ndearbhú agus ar na daoine a bhí láithreach níor mhaith leis dólás a chur uirthi; 27Agus do chuir sé an básaire uaidh, agus d’órduigh sé an ceann a thabhairt leis ar mhéis. 28Agus do bhain sé an ceann de saphríosún, Agus thug sé an ceann leis ar mhéis; agus thug sé do’n chailín é, agus thug an cailín d’á máthair é. 29Agus d’airigh a dheisgiobuil an sgéal, agus thánadar agus do rugadar leó an corp, agus chuireadar sa n-uaigh é.


30[24]Agus tháinig na h-Aspoil chun Íosa, agus d’innseadar dó gach nídh, a raibh déanta acu agus a raibh múinte acu. 31Agus dubhairt sé leó : Tagaidh i leithtaoibh go h-áit uaigneach agus glacaidh suaimhneas ar feadh tamaill. Óir bhí a raibh ag teacht agus ag imtheacht líonmhar, agus ní raibh uain acu chun bídh a chaitheamh. 32Agus chuadar ar bórd luinge agus d’imthigheadar go h-áit uaigneach, fé leith.

33Agus chonaic na daoine iad ag imtheacht, agus d’aithnigheadar iad, agus do ritheadar ’n-a gcuis, amach as na bailtibh go léir, chun na h-áite, agus bhíodar ann rómpa. 34Agus tháinig Íosa amach agus chonaic sé an tsluagh mhór, agus tháinig truagh aige dhóibh, óir bhíodar mar bheadh caoise gan aodhaire, agus chrom sé ar a lán neithe theagasg dóibh.

35Agus nuair a bhí mórán de’n lá caithte tháinig a dheisgiobuil agus dubhradar: Fásach iseadh an áit seo agus tá an lá imthighthe; 36Leig chun siubhail iad, i dtreó go raghaid siad isteach ins na bailtibh agus ins na sráidibh is giorra dhóibh, agus go gceannóchaid siad bia dhóibh féin le n-ithe. 37Agus dubhairt sé leó ’ghá bhfreagradh: Tugaidh-se rud le n-ithe dóibh. Agus dubhradar leis: An [ 104 ]amlaidh a dh’imtheochaimíd agus cheannóchaimíd ar dhá chéad pingin arán le tabhairt dóibh le n-ithe? 38Agus dubhairt sé teó: An ’mó bulóg aráin agaibh? Imthighidh agus féachaidh. Agus nuair a bhí ’fhios acu dubhradar: Chúig bhulóga, agus dhá iasg. 39Agus d’órduigh sé dóibh na daoine go léir do chur ’n-a suidhe ’n-a gcuideachtanaibh ar an bhféar glas. 40Agus do shuidheadar ’n-a mbuidhnibh, ’n-a gcéadaibh agus ’n-a gcaogadaibh. 41Agus thóg sé na chúig bhulóga agus an dá iasg, agus d’fhéach sé suas chun na bfhlathas, agus bheannuigh sé iad agus bhris, agus thug d’á dheisgiobulaibh le cur os cómhair na ndaoine; agus do rainn sé an dá iasg ortha go léir. 42Agus d’itheadar go léir, agus bhí a ndóithin acu. 43Agus thógadar an fuighleach, dhá chiseán déag de bhia bhriste, agus des na h-iasgaibh. 44Agus bhí chúig mhíle fear sa méid daoine do chaith an bia.

45Agus láithreach chuir sé fhiachaibh ar a dheisgiobulaibh dul ar bórd na luinge chun go raighdís treasna go Betsaida, agus go gcuirfeadh sé féin na daoine chun siubhail. 46Agus nuair a chuir sé chun siubhail iad, d’imthigh sé an cnoc suas chun úrnuighthe dhéanamh.

47Agus nuair a bhí an déanaíghe ann bhí an long i lár na faraige, agus bhí sé féin i n’aonar ar an dtalamh tirim. 48[25]Agus chonaic sé iad ar a ndícheall ag rámhaídheacht, mar bhí an ghaoth ’n-a gcoinnibh; agus tímpal na ceathramhadh faire de’n oidhche tháinig sé chúcha agus é ag siubhal ar an bhfaraige, agus mheas sé gabháil thórsa. 49Agus nuair a chonacadar-san é ag siubhal ar an bhfaraige cheapadar gur samhail a bhí ann agus do liúgadar. 50Óir do chonacadar go léir é, agus bhí sgannra ortha. Agus do labhair sé leó láithreach agus dubhairt: Glacaidh misneach; mise atá ann; ná bíodh eagal oraibh. 51Agus tháinig sé chúcha ar bórd na luinge agus do stad an ghaoth. Agus do mhéaduigh ar a n-uathbhás i n-a n-aigne. 52Óir níor thuigeadar i dtaobh na mbulóg, mar bhí a gcroidhe dúr.


53Agus nuair a bhí tagaithe treasna acu bhíodar i dtír Ghenesaret, agus thánadar chun puirt. 54Agus nuair [ 105 ]a thánadar as an luing d’aithnigheadar láithreach é, 55Agus chrom daoine ar ruith tríd an dtír sin go léir agus ar dhaoine breóite bhreith leó mór-thímpal, ar thochtaibh, chun na h-áite i n-a n-airighdís é bheith; 56Agus pé ball ’n-a dtéigheadh sé isteach, i sráidibh nó i mbailtibh nó i gcathrachaibh, chuiridís na daoine breóite ar na sráidibh, agus bhídís ’ghá iarraidh air leigint dóibh fiú baint le fabhra a bhrait; agus an méid a bhaineadh leis do leighistí iad.


CAIBIDIOL VII.

Na Fairisínigh dá n-imdheargadh ag Críost. Inghean na mná ó Chanaan dá leigheas aige, agus an fear a bhí bodhar balbh.

1Agus tháinig Fairisínigh agus raint des na Sgríbhneóiríbh ó Ierúsalem, agus bhailigheadar chuige. 2Agus nuair a chonacadar cuid d’á dheisgiobuil ag ithe aráin agus a lámha coitchian, ’sé sin gan nighe, chasadar leó é. 3Óir ní ithid na Fairisínigh ná na Iúdaigh bia gan a lámha do nighe go minic, ag coimeád nóis na sinsear. 4Agus ar theacht ó’n margadh dhóibh ní ithid bia gan iad féin do nighe, agus tá a lán eile sean-nós atá ortha a choimeád, ar a bhfuil na cupáin do nighe, agus na crúscaí, agus na h-árthaí práis, agus na leapacha. 5Agus d’fhiafraigh na Fairisínigh agus na Sgríbhneóirí dhé: Cad ’n-a thaobh ná siubhlaid do dheisgiobuil-se do réir nóis na sinsear, agus go n-ithid siad bia gan a lámha do nighe? 6Ach d’fhreagair seisean iad agus dubhairt: Is mait ax targaireacht a dhein Isáias oraibh-fe, a lucht an fhill, mar a bhfuil sgríobhtha: [26]Molaid na daoine seo mé le n-a mbéal, ach is fada uaim atá a gcroidhe; 7Adhradh folamh a thugaid siad dom, ag múineadh teagasg agus aitheanta daoine.[* 4] 8Óir tréigeann sibh órdú Dé, agus coimeádann sibh nós daoine; deineann sibh na crúscaí agus na cupáin do [ 106 ]nighe, agus mórán neithe eile de’n tsórd san. 9Agus dubhairt sé leó: Is maith a chuireann sibh órdú Dé ar neamhnídh chun nós bhúr sinsear do choimeád. 10Óir dubhairt Maois: [27]Tabhair dot’ athair agus dod’ mháthair onóir; agus: [28]An t-é thabharfaidh droch-chaint d’á athair nó d’á mháthair curtar chun báis é. 11Ach dar libh-se: Má deir duine le n-a athair nó le n-a mháthair: [29]Gach corban, (’sé sin, gach tabharthas) d’á dtugaim-fe uaim, bíodh a thairbhe agat-sa; 12Agus ní leigeann sibh dó aon nídh eile a dhéanamh d’á athair ná d’á mháthair. 13Ag cur bréithir Dé ar neamhnídh leis na sean-nósaibh a chleachtabhair féin. Agus tá a lán neithe de’n tsórd san agaibh ’á dháanamh.

14Agus do ghlaoidh sé na daoine chuige airís, agus dubhairt sé leó. 15Ní’l aon rud atá lasmuigh de’n duine, agus a théigheann isteach ann, d’fhéadfadh é shailiú, ach ua neithe a thagann amach as an nduine siniad a shailígheann an duine. 16Má tá cluasa chun éisteachta ag duine, éisteadh sé.

17Agus nuair a chuaidh sé isteach i dtigh ó’n sluagh d’fhiafraigh a dheisgiobuil de brígh na soluíde. 18Agus dubhairt sé leó: Agus an bhfuil sibh-se leis gan breitheamhantas mar sin? Ná tuigeann sibh, pé rud a théigheann isteach sa duine ó’n dtaobh amuigh nách féidir do an duine shailiú, 19Mar ní théigheann sé isteach ’n-a chroidhe, ach i n-a bholg a théigheann sé agus téigheann sé amach sa bhfiailteach, ag glanadh gach bídh amach. 20Agus dubhairt sé gur b’iad na neithe a thagann amach as an nduine a shailigheann an duine, [30]21Óir is ó’n dtaobh istigh, amach a’ croidhe an duine, a thagann droch-smuínte, agus adhaltranas, agus gníomhartha drúise, agus dúnmharbhadh, 22Guid, saint, éagcóir, feall, mí-gheanmnaigheacht, droch-shúil, diamhlasla, uabhar, mí-chiall. 23Ó’n dtaobh istigh iseadh thagaid na h-olca san go léir, agus isiad a shailigheann anduine.


24Agus d’eirigh sé as san, agus chuaidh sé go críochaibh [ 107 ]Tuíre agus Sídóin, agus chuaidh sé isteach i dtigh, agus ba mhian leis gan a fhior a bheith ag aoinne, agus níor fhéad sé é féin do cheilt. 25Óir do tháinig chuige agus do caith í fein agá chosaibh, chómh luath agus d’airigh sí trácht air, bean go raibh spioraid truaillighthe ’n-a h-inghin. 26Agus bean Ghréagach ab eadh í, Sírophoenach do reir chinéil, agus bhí sí ag guidhe chuige go ndéanfadh sé an dheamhan do dhíbirt as a h-inghin. 27Agus dubhairt sé léi: Fan go mbeidh a sáith ag an gclainn; óir ní maith an rud bia na clainne thógaint agus é thabhairt do sna gadharaibh. 28Ach d’fhreagair sise agus dubhairt: Iseadh, a Thighearna, óir ithid na coileáin fé’n mbórd an bia briste a thuiteann ó’n gclainn. 29Agus dubhairt seisean : Mar gheall ar an bhfocal san imthigh leat, tá an deamhan imthighthe as t’inghin. 30Agus nuair a chuaidh sí abhaile chun a tighe fuair sí a h-inghean ’n-a luighe ar a leabaidh, agus an deamhan imthighthe aisti.

31Agus chuaidh sé amach airís a’ críchibh Tuíre, agus tháinig sé tré Sídón go muir Ghailitl, tré lár críche Decapolis. 32Agus thugadar chuige duine a bhí bodhar balbh, agus bhíodar ag tathant air a lámh a chur air. 33Agus thóg sé leis i leith-taoibh é ó’n sluagh, agus chuir sé a mhéireana isteach ’n-a chluasaibh, agus chuir sé seile amach agus chuir sé an seile ar theangain an duine, 34Agus d’fhéach sé suas chun na bhflathas agus dhein sé osna, agus dubhairt Ephpheta, ’sé sin, Osgail. 35Agus, láithreach, do h-osgaladh a chluasa dhó, agus do bogadh an ceangal d’á theangain, agus do labhair sé go cruinn, 36Agus d’órduigh sé dhóibh gan é dh’innsint d’aoinne. Ach d’á mhéid a dh’órduigh sé dóibh é iseadh is mó a dh’innseadar é, 37Agus iseadh is mó a dheineadar iongna dhé, agus a deiridís: Deineann sé gach nídh go maith: tugann sé éisteacht do’n bhódhar agus caint do’n balbh.


CAIBIDIOL VIII.

Bia ag Críost dá thabhairt do cheithre mhíle duine. Radharc a thabhairt do dhall. An pháis a bhí ag Críost le fulang.


1Ins na laethibh sin airís, nuair a bhí sluagh mhór ann agus gan aon nídh acu le n-ithe, do ghlaoidhsé chuige a [ 108 ]ḋeisgiobuil agus duḃairt sé leó: Tá truaġ agam do'n tsluaġ, mar, féaċ, táid siad am' ḟoċair le trí lá, agus ní'l aon rud le n-iṫe acu; Agus má ċuirim aḃaile iad 'n-a dtrosgaḋ tuitfid siad ar an slíġ, óir do ṫáinig cuid acu aḃfad. Agus d'ḟreagair a ḋeis- giobuil é: Conus is féidir d'aoinne a ndóiṫin aráin a ṫaḃairt dóiḃ anso sa n-uaigneas? Agus d'ḟiaf- raiġ sé ḋíoḃ: An 'mó bulóg aráin agaiḃ? Agus duḃ- radar-san: Seaċt mbulóga. Agus d'órduiġ sé do'n tsluaġ suiḋe síos ar an dtalaṁ; agus ṫóg sé na seaċt mbulóga, agus ġaiḃ sé buiḋeaċas, agus ḃris sé an t-arán, agus ṫug sé d'á ḋeisgiobulaiḃ é le cur os cóṁair na ndaoine, agus ċuireadar. Agus ḃí iasga beaga acu, agus ḃeannuiġ sé iad, agus d'órduiġ sé iad do ċur os cóṁair na ndaoine. Agus d'iṫ- eadar, agus ḃí a ndóiṫin mór acu. Agus ṫógadar an bia briste do fágaḋ, seaċt gciseáin de. Agus tímpal ċeiṫre ṁíle duine iseaḋ ḃí tar éis an ḃíḋ a ċaiṫeaṁ; agus ċuir sé ċun siuḃail iad.

Agus ċuaiḋ sé láiṫreaċ ar bórd na luinge i n-aon- ḟeaċt le n-a ḋeisgiobuil agus ṫáinig sé i dtriúċaiḃ Dal- manúta. Agus d'imṫiġ na Fairisíniġ amaċ agus ċromadar ar aiġneas leis, 'ġá iarraiḋ air cóṁarṫa ó neaṁ a ṫaḃairt dóiḃ, ag baint trialaċ as. Agus ḋein sé osna 'n-a spioraid, agus duḃairt sé: Cad ab áil leis an slioċt san ag lorg cóṁarṫa? Go deiṁin a deirim liḃ, ní taḃarfar cóṁarṫa do'n tslioċt san.

Agus ċuir sé uaiḋ iad, agus ċuaiḋ sé ar bórd na luinge airís agus d'imṫiġ sé ṫar uisge.

Agus ḋearṁadadar arán a ṫaḃairt leó, agus ní raiḃ sa luing acu aċ aon ḃulóg aṁáin. Agus ṫug sé foláraṁ dóiḃ agus duḃairt: Féaċaiḋ, agus seaċ- naiḋ giost na ḃFairisíneaċ agus giost Héróid. Agus ḃíodar ag pléiḋ eatarṫa féin, 'ġá ráḋ: Ní'l arán againn. Agus ḃí a ḟios san ag Íosa agus duḃairt sé leó: Cad é an pléiḋ seo agaiḃ toisg gan arán a ḃeiṫ agaiḃ? Ná h-aiṫniġeann siḃ agus ná tuigeann siḃ fós? An ḃfuil ḃúr gcroiḋe dall fós? An ḃfuil [ 109 ]súile agaiḃ agus ná feiceann siḃ? An ḃfuil cluasa oraiḃ agus ná h-airiġeann siḃ? Nó an aṁlaiḋ náċ cuiṁin liḃ? Nuair a ḃriseas na ċúig ḃulóga do'n ċúig ṁíle duine, an 'mó ciseán a ṫógaḃair de'n ḃia ḃriste? Duḃradar-san: Ḋá ċiseán déag. Agus na seaċt mbulóga do'n ċeiṫre ṁíle, an 'mó ciseán a ṫógaḃair? Agus duḃradar: Seaċt gciseáin. Agus duḃairt sé leó: Conus ná tuigeann siḃ fós?

Agus ṫánadar go Betsaida; agus ṫugadar ċuige dall, agus d'iarradar air láṁ a ċur air. Agus do rug sé ar láiṁ ar an ndall, agus do rug sé as an mbaile beag é, agus ċuir sé seile ar a ṡúiliḃ, agus ċuir sé a ḋá láiṁ air, agus d'ḟiafraiġ sé ḋe an ḃfeacaiḋ sé aon níḋ. Agus d'ḟéaċ an duine suas agus duḃairt sé: Ċím daoine mar ḃeaḋ crainn agus iad ag siuḃal. Ansan do ċuir sé a láṁ airís ar a ṡúiliḃ, agus ċrom an duine ar ḟéaċaint suas, agus mar sin ṫáinig raḋarc dó i dtreó go ḃfeacaiḋ sé gaċ níḋ go soiléir. Agus ċuir sé an duine ċun a ṫiġe féin agus duḃairt sé leis: Imṫiġ ċun do ṫiġe, agus má ṫéiġeann tú isteaċ sa tsráid ná h-innis d'aoinne.

Agus ċuaiḋ Íosa agus a ḋeisgiobuil sa ḃaile sin Caesaraéa Ṗilippí, agus ar an slíġ ḋó do ċeistiġ sé a ḋeisgiobuil agus duḃairt sé: Dar leis na daoine cé h-é mise? Agus d'ḟreagradar é agus duḃradar: Eóin Baiste; agus dar le tuille, Elias; agus dar le tuille, aon de sna fáiḋiḃ. Ansan duḃairt sé leó: Aċ dar liḃ-se cé h-é me? Agus d'ḟreagair Peadar agus duḃairt: Is tusa Críost. Agus ṫug sé folá- raṁ dóiḃ gan a ḋ'innsint d'aoinne 'n-a ṫaoḃ.

Agus ċrom sé ar a ṫeagasg dóiḃ nár ḃfoláir do Ṁac an Duine mórán d'ḟulang, agus na seanóirí 'ġá ṡéanaḋ, agus uaċtaráin na sagart, agus na Sgríḃne- óirí; agus go gcurfaí ċun báis é, agus tar éis trí lá go n-eíreóċaḋ sé ó'n mbás. Agus do laḃair sé an ċaint go soiléir. Agus do rug Peadar air agus do ċrom sé ar ċur 'n-a ċoinniḃ. Aċ d'iompuiġ seisean agus d'ḟéaċ sé ar a ḋeisgiobulaiḃ, agus do laḃair sé [ 110 ]go bagarṫaċ le Peadar, agus duḃairt sé: Imṫiġ las- tiar díom, a Ṡátain, óir ní h-iad na neiṫe a ḃaineann le Dia is mian leat, aċ na neiṫe a ḃaineann le daoine.

Agus ġlaoiḋ sé ċuige na daoine agus a ḋeisgiobuil i n-aonḟeaċt, agus duḃairt sé leó: Má's mian le h-aoinne mise do leanṁaint, séanaḋ sé é féin, agus glacaḋ sé ċuige a ċros, agus leanaḋ sé mé. Óir, an t-é gur mian leis a anam do ṡaoraḋ, caillfiḋ sé a anam; agus an t-é a ċaillfiḋ a anam ar mo ṡon-sa agus ar son an tsoisgéil, saorfaiḋ sé a anam. Mar, cad é an tairḃe do ḋuine an saoġal go léir a ḃuaċtaint má ċailleann sé a anam féin? Nó cad í an ṁalairt a ḋéanfaiḋ duine ar a anam? Óir an t-é go mbeiḋ náire air mar ġeall orm-sa agus ar mo ḃréiṫre i láṫair an tsleaċta so atá aḋaltranaċ peacaṁail, beiḋ náire ar Ṁac an Duine uime sin nuair a ṫioc- faiḋ sé i nglóire a Aṫar i ḃfoċair na n-aingeal naoṁṫa. Agus duḃairt sé leó: Go deiṁin a deirim liḃ, tá cuid d'á ḃfuil 'n-a seasaṁ anso agus ní ḃlais- fid siad an bás go ḃfeicfid siad ríġeaċt Dé ag teaċt i gcóṁaċt.

CAIBIDIOL IX.

An t-Aṫarú gné ar Ċríost. Deaṁain ḃalḃa aige dá gcur amaċ as daoíne. Úṁaluíġeaċt aige dá ṫeagasg, agus sgannal do ṡeaċnaḋ.

Agus i gceann sé lá do ṫóg Íosa leis Peadar agus Séamus agus Eóin agus do ṡeól sé iad, 'n-a n-aonar, suas ar ċnoc árd, fé leiṫ, agus d'aṫruiġ a ḋealḃ os a gcóṁair. Agus ḃí a ċuid éadaiġ ag taiṫneaṁ ċóṁ geal le sneaċta, ar ċuma ná féadfaḋ aon úcaire ar talaṁ iad do ġealaḋ. Agus do taisbeánaḋ dóiḃ Elias agus Maois agus iad ag caint le h-Íosa. Agus d'ḟreagair Peadar agus duḃairt sé le h-Íosa: A Ṁáiġistir, is maiṫ an ḃail orainne ḃeiṫ anso; agus leig dúinn trí puible ḋéanaṁ anso, pubal duit-se, [ 111 ]agus pubal do Ṁaois, agus pubal d'Elias. Óir ní ḟeidir sé cad a ḃí aige ḋ'á ráḋ, mar ḃíodar sgann- ruiġṫe le h-eagla. Agus ṫáinig sgamal agus ċlú- duiġ sé iad agus ṫáinig guṫ as an sgamal a duḃairt: Isé seo mo Ṁac ró-ionṁuin: éistiḋ leis. Agus, láiṫ- reaċ, d'ḟéaċadar 'n-a dtímpal agus ní ḟeacadar aoinne a ṫuille aċ Íosa aṁáin 'n-a ḃfoċair. Agus ag teaċt anuas dóiḃ ó'n gcnoc, ṫug Íosa foláraṁ dóiḃ gan an raḋarc a ċonacadar a ḋ'innsint d'aoinne go dtí go mbeaḋ Mac an Duine eiriġṫe ós na mairḃ. Agus ċoimeádadar an focal san eatarṫa 'ġá ḟiafraiġe ḋ'á ċéile cad é a ḃríġ sin, Go mbeaḋ sé eiriġṫe ós na mairḃ.

Agus ċuireadar ceist ċuige, agus duḃradar:

Cad ċuige, má 'seaḋ, go ndeir na Fairisíniġ agus na Sgríḃneóirí náċ foláir Elias do ṫeaċt ar dtúis? Agus duḃairt sé leó 'ġá ḃfreagraḋ: Nuair a ṫiocfaiḋ Elias ar dtúis cuirfiḋ sé gaċ níḋ 'n-a ċeart airís; agus conus mar atá sgríoḃṫa i dtaoḃ Ṁic an Duine, go ḃfuilingeóċaḋ sé mórán agus go dtaḃarfaí tarcuisne ḋó. Aċ deirim-se liḃ-se go dtáinig Elias ċeana féin, agus gur imreadar a dtoil air, mar atá sgríoḃṫa 'n-a ṫaoḃ.

Agus ṫáinig sé ċun a ḋeisgiobul, agus ċonaic sé sluaġ ṁór 'n-a dtímpal agus na Sgríḃneóirí ag aiġ- neas leó. Agus, láiṫreaċ, nuair a ċonaic na daoine go léir Íosa ṫáinig sgannra orṫa agus uaṫḃás, agus do riṫeadar ċuige agus d'ḟáiltiġeadar roimis, Agus d'ḟiafraiġ sé ḋíoḃ: Cad é an ceisdiúċán é seo atá eadraiḃ? Agus d'ḟreagair duine de'n tsluaġ agus duḃairt sé: A Ṁáiġistir, ṫugas liom anso ag triall ort mo ṁac, mar tá deaṁan balḃ ann. Agus pé ball 'n-a mbeireann sé é bíonn sé 'ġá ċaiṫeaṁ, agus cúḃar leis, agus a ḟiacala ag díoscán, agus é d'á ṡnaoí amaċ. Agus d'iarras ar do ḋeisgiobulaiḃ é ċur amaċ, agus níor ḟéadadar é. Agus d'ḟreagair seisean agus duḃ- airt: Ó, a ṡlioċt gan creideaṁ, cad é an ḟaid a ḃeiḋ mé eadraiḃ? Cad é an ḟaid a ḋ'ḟuilingeóċad liḃ? Tugaiḋ ċúġam-sa é. Agus ṫugadar ċuige é. Agus [ 112 ]ċóṁ luaṫ agus ċonaic sé é d'oibriġ an deaṁan ann, agus ṫuit sé ar an dtalaṁ 'ġá iomlosg féin agus cúḃar leis. Agus d'ḟiafraiġ sé de'n aṫair: Cad é an ḟaid aimsire atá ó ṫárla so ḋó? Agus duḃairt seisean: Ó ḃí sé 'n-a leanḃ; Agus is minic a ċaiṫ sé sa teine é, agus sa n-uisge, ċun é ṁarḃú; aċ má tá sé ar do ċumas i n-aon ċor, dein trócaire orainn agus fóir orainn. Agus duḃairt Íosa leis: Má's féidir leat creideaṁaint, tá gaċ níḋ ar ċumas an t-é a ċreideann. Agus, láiṫreaċ, do sgread aṫair an ḃuaċalla, agus na deóra leis: Creidim, a Ṫiġearna: fóir m'easba creidiṁ. Agus nuair a ċonaic Íosa an tsluaġ ag cruinniú do smaċtuiġ sé an annsprid truailliġṫe, agus duḃairt: A annsprid ḃoḋar, ḃalḃ, órduiġim duit imṫeaċt amaċ as san, agus gan teaċt isteaċ ann airís. Agus do sgread sé, agus d'oibriġ sé é go h-ana-ḋian, agus d'imṫiġ sé amaċ as; agus ḃí sé mar a ḃeaḋ sé marḃ, i dtreó go nduḃairt a lán: Tá sé marḃ. Aċ do rug Íosa ar láiṁ air, agus do ṫóg sé suas é; agus d'eiriġ sé. Agus nuair a ċuaiḋ sé isteaċ sa tiġ d'ḟiafraiġ a ḋeisgiobuil dé, a gan ḟios: Cad 'n-a ṫaoḃ nár ḟéadamair-ne é ċur amaċ? í Agus duḃairt sé leó: Ní féidir do'n sórd san dul amaċ le h-aon níḋ aċ le h-úrnuiġṫe agus le trosgaḋ.

Agus d'imṫiġeadar ó'n áit sin, agus ċuadar tríd an nGaililí; agus níor ḃ'áil leis a ḟios a ḃeiṫ ag aoinne. Agus ḃí sé ag teagasg a ḋeisgiobul, agus 'ġá ráḋ leó: Taḃarfar Mac an Duine i láṁaiḃ daoine, agus cuirfid siad ċun báis é, agus tar éis a ṁarḃuiġṫe eireóċaiḋ sé an treas lá. Aċ níor ṫuigeadar an ċaint, agus ḃí sgáṫ orṫa é ċeistiú. Agus ṫánadar go Caṗarnaum. Agus nuair a ḃíodar sa tiġ d'ḟiafraiġ sé ḋíoḃ: Cad a ḃí ar siuḃal agaiḃ fan ḃóṫair? Agus níor laḃradar; óir ḃíodar ag diospóireaċt, fan ḃóṫair, féaċaint cé 'cu ḋíoḃ ba ṁó.

Agus do ṡuiḋ sé, agus ġlaoiḋ sé ċuige an dáréag, agus duḃairt sé leó: Má's mian le h-aoinne ḃeiṫ i n'ḟear ṫosaiġ, isé a ḃeiḋ ar deire ar fad, agus 'n-a ṡeirḃíseaċ ag cáċ. Agus do rug sé ar leanḃ, agus [ 113 ]ċuir sé 'n-a ṡeasaṁ é i lár baill eatarṫa; ansan do ṫóg sé an leanḃ i n-a uċt agus duḃairt sé leó: An t-é a ġlacfaiḋ am' ainim-se leanḃ mar an leanḃ so, is mise a ġlacann sé; agus an t-é a ġlacfaiḋ mise, ní mise a ġlacann sé, aċ an t-é a ċuir uaiḋ mé.

Agus d'ḟreagair Eóin é, agus duḃairt: A Ṁáiġistir, ċonacamair duine ag cur deaṁan amaċ ad' ainim-se, aċ ní ġaḃann an duine sin linne, agus do ċoisgeamair é. Agus duḃairt Íosa (leis): Ná coisgiḋ é; mar ní'l aon duine a ḋéanfaḋ mírḃuilt am' ainim-se agus a ḋ'ḟéadfaḋ droċ-ḟocal a ráḋ orm go luaṫ. Óir, an t-é ná fuil i nḃúr gconniḃ tá sé liḃ.

Óir, aoinne ṫaḃarfaiḋ le n-ól daoiḃ, am' ainim-se, ó's le Críost siḃ, fiú cupán uisge, go deiṁin a deirim liḃ, ní ḃeiḋ sé gan a ṫuarasdal. Agus aoinne ṫaḃarfaiḋ droċ-ṡampla do ḋuine de'n ṁuintir ḃeag so a ċreideann ionam-sa, b'ḟearra ḋó dá gcurtí bró ṁuilinn ar a ṁuineál agus é ċaiṫeaṁ sa ḃfaraige.

Agus má ṫugann do láṁ sgannal duit, gearr anuas díot í; óir is fearra ḋuit dul isteaċ sa ḃeaṫa ar leaṫ-láiṁ 'ná dul, agus ḋá láiṁ ort, isteaċ i n-ifreann, sa teine náċ féidir a ṁúċaḋ, An áit ná h-éagann an ṗiast acu, agus ná múċtar an teine. Agus má ṫugann do ċos sgannal duit, dein í ġearraḋ ḋíot; is maiṫ an rud dul go beaṫa ṡíoruiḋe agus tu bacaċ, seaċas tu ċur go h-ifreann na teine gan múċaḋ, agus do ḋá ċois agat, An áit ná h-éagann an ṗiast acu, agus ná múċtar an teine. Agus má ṫugann do ṡúil sgannal duit, strac amaċ í; is maiṫ an ṁaise ḋuit dul go flaṫas Dé ar leaṫ-ṡúil seaċas tu ċur go h-ifreann na teine, agus dá ṡúil ionat, An áit ná h-éagann an ṗiast acu, agus ná múċtar an teine. Óir sáilfar gaċ n-aon le teine, agus sáil- far gaċ íḋbirt le salann. Is maiṫ an rud salann; aċ má ḃíonn an salann leaṁ cad leis go ndéanfaiḋ siḃ deiġḃlasta é? Bíoḋ an salann ionaiḃ, agus bíoḋ an tsíoṫċáin eadraiḃ. [ 114 ]CAIBIDIOL X.

Níḋ dosgaoilte an pósaḋ. Níḋ contaḃartaċ an saiḋḃreas. Árdṁian ċlainne Sebedé. Raḋarc á ṫaḃairt do ḋall.

Agus d'ḟág sé an áit sin, agus ṫáinig sé go crío- ċaiḃ Iúdaéa, lastall de'n Iórdan, agus ḃailiġ na daoine ċuige airís. Agus mar ba ġnáṫ leis, do ṫea- gaisg sé airís iad. Agus ṫáinig na Fairisíniġ agus ċuireadar an ċeist ċuige, 'ġá ṫriail: An dleaġṫaċ do ḋuine a ḃean ṗósta do ċur uaiḋ? Agus 'ġá ḃfrea- graḋ duḃairt sé: Cad a ḋ'órduiġ Maois daoiḃ? Agus duḃradar: Do ċeaduiġ Maois Litir imṫ- eaċta do sgrí ḋi agus i ċur ċun siuḃail. Agus d'ḟrea- gair Iosa agus duḃairt leó: Mar ġeall ar ḋúire ḃúr gcroiḋe iseaḋ do sgríḃ sé an aiṫne sin daoíḃ-se. I dtusaċ, áṁṫaċ, do ċruṫuiġ Dia iad firean agus bainean: Mar ġeall air sin fágfaiḋ duine a aṫair agus a ṁáṫair, agus claoiḋfiḋ sé le n-a ṁnaoi, Agus beid siad 'n-a mbeirt i n-aon ḟeóil: I gcás náċ ḋá ḟeóil iad feasda aċ aon ḟeóil aṁáin. Dá ḃríġ sin, an níḋ a ċeangail Dia ná sgaoileaḋ duine é.

Agus 'n-a ḋiaiḋ san, sa tiġ, do ċeistiġ a ḋeisgio- buil é ar an níḋ gcéadna; Agus duḃairt sé leó: Aon duine ċuirfiḋ uaiḋ a ḃean agus do ṗósfaiḋ bean eile, deineann sé aḋaltranas 'n-a coinniḃ. Agus má ċuireann bean a fear uaiṫi agus fear eile do ṗósaḋ, deineann sí aḋaltranas.

Agus ḃíodar ag taḃairt na leanḃ ċuige ċun go gcuirfeaḋ sé a láṁ orṫa. Agus ḃí na deisgiobuil ag cosg na ndaoine a ḃí 'ġá dtaḃairt ċuige. Agus ċonaic Íosa iad, agus ġlac sé díombáḋ, agus duḃairt sé leó: Leigiḋ ċúġam na leanḃaí, agus ná bíḋiḋ ġá gcosg, óir is d'á leiṫéidí sin flaṫas Dé. Go deiṁin a deirim liḃ, an t-é ná glacfaiḋ ríġeaċt Dé ar nós leinḃ, ní raġaiḋ sé isteaċ ann. Agus do ġlac sé ċuige in' uċt iad, agus ċuir sé a láṁa orṫa, agus ḃeannuiġ sé iad. [ 115 ]Agus ċuaiḋ sé amaċ ar an mbóṫar, agus do riṫ duine ċuige agus ċaiṫ sé é féin ar a ġlúiniḃ 'n-a láṫair, agus d'ḟiafraiġ sé ḋe: A Ṁáiġistir ṁaiṫ, cad a ḋéanfad ionus go mbeaḋ an ḃeaṫa ṡíoruiḋe agam? Agus duḃairt Íosa leis: Cad ċuige ḋuit maiṫ do ṫaḃairt orm? Ní maiṫ aoinne aċ Dia aṁáin. Is eól duit na h-aiṫeanta: Ná dein drúis, Ná dein marḃú, Ná dein guid, Ná dein fiaḋnaise ḃréige, Ná dein feall, Taḃair onóir do t'aṫair agus do d'ṁáṫair. Agus d'ḟreagair an duine agus duḃairt sé: A Ṁáiġistir, táid na neiṫe sin go léir coimeádta agam ó m'óige. Ansan d'ḟéaċ Íosa air, agus ṫug sé gráḋ ḋó, agus duḃairt sé leis: Tá aon níḋ aṁáin i n-easnaṁ ort: imṫiġ agus díol a ḃfuil agat agus taḃair dos na boċtaiḃ é, agus beiḋ saiḋḃreas ar neaṁ agat; agus tar agus lean mise. Agus do ċuir an ċaint sin buairt ar an nduine, agus d'imṫiġ sé fé ḃrón; mar duine ab eaḋ é go raiḃ a lán saiḋḃris aige.

Agus d'ḟéaċ Íosa 'n-a ṫímpal agus duḃairt sé le n-a ḋeisgiobuil: Náċ deacair do luċt saiḋḃris dul isteaċ i ríġeaċt Dé! Agus do ċuir a ċaint uaṫḃás ar na deisgiobuil. Aċ d'ḟreagair Íosa airís, agus duḃairt sé leó: A ċlann ó, náċ deacair do ḋaoine go ḃfuil a mainiġín a' saiḋḃreas dul isteaċ i ríġeaċt Dé! Is usa do ċamal dul tré ċró snáṫaide 'ná do ḋuine ṡaiḋḃir dul isteaċ i ríġeaċt Dé. Agus is aṁlaiḋ a ṁéaduiġ an iongna orṫa, agus duḃradar eatarṫa féin: Má seaḋ cé ḟéadfaiḋ dul saor? Agus d'ḟéaċ Íosa orṫa, agus duḃairt: Ní'l san ar ċumas daoine, aċ tá sé ar ċumas Dé; óir is féidir le Dia gaċ níḋ a ḋéanaṁ.

Agus do ċrom Peadar ar a ráḋ: Féaċ, d'ḟágamair- ne gaċ aon rud agus do leanamair tusa. Agus d'ḟreagair Íosa agus duḃairt. Go deiṁin adeirim- se liḃ-se, níl aon duine a ḋ'ḟágfaiḋ a ṫiġ, ná a ḋriṫ- áraċa, ná a ḋriféaraċa, ná a aṫair ná a ṁáṫair, ná a [ 116 ]ċlann, ná a ċuid tailiṁ, ar mo ṡon-sa agus ar son an tsoisgéil, Ná faiġiḋ a ċéad oiread sa n-aimsir seo anois, tiġṫe, agus driṫáraċa agus driféaraċa, agus máiṫreaċa, agus clann, agus talaṁ, mar aon le cráḋ; agus an ḃeaṫa ṡíoruiḋe sa tsaoġal atá le teaċt. Óir beiḋ mórán d'á ḃfuil ar tusaċ ar deire, agus d'á ḃfuil ar deire ar tusaċ.

Agus ḃíodar ar an slíġ ag dul suas go Ierúsalem; agus ḃí Íosa rómpa amaċ, agus ḃí iongna orṫa, agus ḃíodar ag teaċt 'n-a ḋiaiḋ agus eagal orṫa. Agus do tog ré an dáréag airís, agus ċrom sé ar a ḋ'inn- sínt dóiḃ cad a ḃí le tuitim amaċ dó: Féaċ, táimíd ag ḋul suas go Ierúsalem, agus taḃarfar Mac an Dúine suas d'uaċtaránaiḃ na sagart, agus do sna Sgríḃneóiriḃ, agus dos na seanóiriḃ, agus daorfaid siad ċun báis é, agus taḃarfaid siad suas do sna geintiḃ é; Agus déanfaid siad magaḋ faoi, agus caiṫfid siad seilí air, agus sgiúrsálfaid siad é, agus marḃóċaid siad é; agus eireóċaiḋ sé airís an tríṁaḋ lá.

Agus ṫáinig ċuige Séamus agus Eóin, clann Sebedé, agus duḃradar: A Ṁáiġistir, is mian linn go ndéan- fá ḋúinn pé níḋ a ḋ'iarrfimíd ort. Agus duḃairt seisean leó: Cad ba ṁaiṫ liḃ a ḋéanfainn daoiḃ? Agus duḃradar-san: Taḃair dúinn go suiḋfeaḋ duine againn ar do láiṁ ḋeis, agus an duine eile ar do láiṁ ċlé, ad' ġlóire. Duḃairt Íosa leó, áṁṫaċ: Ní h-eól daoiḃ cad tá agaiḃ 'á iarraiḋ. An féidir liḃ an ċailís a ḋ'ól atá agam-sa 'á ḋ'ól, nó siḃ a ḃais- teaḋ sa ḃaisteaḋ seo i n-a ḃfuilim-se am' ḃaisteaḋ? Agus duḃradar: Is féidir. Agus duḃairt Íosa leó: Is fíor go n-ólfaiḋ siḃ an ċailís atá agam-sa d'á ól, agus go mbaistfar siḃ sa ḃaisteaḋ 'n-a mbaistear mise: Aċ suiḋe ar mo ḋeis nó ar mo ċlí, ní h-agam atá san a ṫaḃairt daoiḃ, aċ do'n ṁuintir go ḃfuil sé ceapaiṫe ḋóiḃ.

Agus nuair airiġ an deiċniúḃar é ṫosnuiġ fearg ar ṫeaċt orṫa ċun Séamuis agus ċun Eóin. Aċ do [ 117 ]ġlaoiḋ Íosa ċuige iad agus duḃairt sé leó: [31]Ċíonn siḃ, an ṁuintir a saṁluiġtear a ḃeiṫ os cionn na ngeinte, go mbíonn smaċt acu orṫa, agus tá cóṁaċt agá bpriúnsaíḃ os a gcionn. 43Ní mar sin, áṁṫaċ, daoiḃ-se, aċ an t-é gur mian leis ḃeiṫ os ḃur gcionn, beiḋ sé 'n-a ṡeirḃíseaċ agaiḃ; 44Agus an t-é gur mian leis ḃeiṫ ar tusaċ eadraiḃ, beiḋ sé ag frioṫálaṁ ar gaċ aoinne. 45Óir níor ṫáinig Mac an Duine ionus go ndéanfaí frioṫálaṁ air, aċ ionus go ndéanfaḋ sé frioṫálaṁ, agus ċun go dtaḃarfaḋ sé a anam féin mar ċeannaċ ar a lán daoine.

46Agus ṫánadar go Ieriċó. Agus nuair a ḃí sé féin agus a ḋeisgiobuil ag dul amaċ a' Ieriċó agus mórán daoine i n-aonḟeaċt leó, ḃí an dall, Bar-Timéus, mac Timéi, 'n-a ṡuiḋe i n-aice an ḃóṫair agus é a d'iarraiḋ déarca. 47Agus nuair airiġ sé gur ḃ'é Íosa Nasareit a ḃí ann, ċrom sé ar ġlaoḋaċ agus ar a ráḋ: A Íosa, a Ṁic Dáiḃid, dein trócaire orm. 48Agus ḃí a lán daoine ag bagairt air éisteaċt. Aċ b'ṡin mar ba ṁó a ġlaoiḋ seisean: A Ṁic Dáiḃid, dein trócaire orm. 49Agus do stad Íosa, agus duḃairt sé glaoḋaċ ar an nduine. Agus ġlaoḋadar ar an ndall agus duḃradar leis: Glac misneaċ; eiriġ; Tá sé ag glaoḋaċ ort. 50Agus ċaiṫ sé ḋe a ḃrat agus do ṗreab sé 'n-a ṡuiḋe, agus ṫáinig sé ag triall ar Íosa; 51Agus d'ḟreagair Íosa, agus duḃairt sé: Cad ba ṁaiṫ leat a ḋéanfainn duit? Agus duḃairt an dall: Raḋarc a ṫaḃairt dom, a Ṫiġearna. 52Agus duḃairt Íosa leis: Imṫiġ leat, do ṡlánuiġ do ċreideaṁ ṫu. Agus ḃí raḋarc aige láiṫreaċ, agus do lean sé é sa tslíġ.

CAIBIDIOL XI.

Críost do ḋul isteaċ i gcaṫair Ierúsalem ar muin asail. An easgaine aige á ċur ar an gcrann fíge a ḃí seasg, agus na daoine a ḃí ag díol agus ag ceannaċ dá dtiomáint amaċ as an dteampul aige.


1Agus nuair a ṫánadar i n-aice Ierúsaleim agus Ḃetánia ag Cnoc na n-Ola-ċrann, ċuir sé ċun siuḃail [ 118 ]beirt d'á ḋeisgiobulaiḃ, Agus duḃairt sé leó: Téiġiḋ do'n ḃaile úd ṫall os ḃúr gcóṁair, agus nuair a raġaiḋ siḃ isteaċ ann ġeoḃaiḋ siḃ ann ceangailte, searraċ nár ṡuiḋ aon duine riaṁ fós air; sgaoiliḋ é, agus tugaiḋ ċúġam é. Agus má deir aoinne liḃ, Cad é sin agaiḃ 'á ḋéanaṁ? abraiḋ: Teastuiġeann sé ó'n dTiġearna; agus leigfiḋ sé liḃ é, gan stad, anso.

Agus d'imṫiġeadar, agus fuaradar an searraċ ceangailte ag dorus, ar an dtaoḃ amuiġ, i gcóṁrac dá slíġe; agus do sgaoileadar é. Agus duḃairt cuid d'á raiḃ 'n-a seasaṁ ann: Cad ab áil liḃ ag sgaoileaḋ an tsiorraiġ? Agus duḃradar-san leó mar a ḋ'órduiġ Íosa ḋóiḃ; agus do leigeadar leó é. Agus ṫugadar an searraċ ag triall ar Íosa, agus ċuireadar a mbrait anuas air, agus do ṡuiḋ sé air. Agus do leaṫ a lán de sna daoine a mbrait ar an slíġ; agus ḃain tuille acu géaga de sna crannaiḃ agus do leaṫadar ar an slíġ iad. Agus an ṁuintir a ḃí ar tusaċ agus ar deire ḃíodar ag liúiriġ, agus deiridís: Hósanna. Is beannuiġṫe an t-é atá ag teaċt i n-ainim an Tiġearna. Is beannuiġṫe ag teaċt an ríġeaċt so ár n-aṫar Dáiḃid. Hósanna ins na flaṫais is aoirde. Agus do ċuaiḋ Íosa isteaċ i n-Ierúsalem agus isteaċ sa teampul; agus d'ḟéaċ sé n-a ṫímpal ar gaċ níḋ, agus nuair a ḃí an tráṫ- nóna ann ċuaiḋ sé féin agus an dáréag amaċ go Betánia.

Agus an lá n-a ḋiaiḋ san, agus iad ag teaċt ó Ḃetánia, ḃí ocras air. Agus ċonaic sé, aḃfad uaiḋ, crann fíge agus duilleaḃar air, agus ṫáinig sé ag féaċaint an ḃfaġaḋ sé aon níḋ air. Agus nuair a ṫáinig sé ní ḃfuair sé aon níḋ air aċ na bileóga, mar ní raiḃ aimsir na ḃfígí tagaiṫe. Agus d'ḟreagair sé agus duḃairt sé leis an gcrann: As so amaċ go bráṫ airís nár iṫiḋ duine toraḋ uait-se. Agus d'airiġ a ḋeisgiobuil é.

Agus ṫánadar go Ierúsalem. Agus nuair a ċuaiḋ sé isteaċ sa teampul do ċrom sé ar an muintir a ḃí ag díol agus ag ceannaċ ann do ċomáint amaċ [ 119 ]as, agus ar na bórdaiḃ a leagaḋ ar luċt an airgid do ṡóinseáil, agus ar na caṫaoireaċa do leagaḋ ar luċt na gcolúr a ḋíol. Agus ní laṁálfaḋ sé d'aoinne árṫaċ a ḃreiṫ leis tríd an dteampul. Agus ḃí sé ag teagasg, agus duḃairt sé leó: Ná fuil sgríoḃṫa: Taḃarfar tiġ ċun úrnuiġṫe do sna geintiḃ go léir ar mo ṫiġ-se? Aċ tá cuinigéar biṫeaṁnaċ déanta agaiḃ-se ḋe. Agus ḃí uaċtaráin na sagart agus na Sgríḃneóirí ag éisteaċt leis, agus ḃíodar ag maċt- naṁ féaċaint conus a ṫiocfaidís ar é ṁarḃú; óir ḃí eagla acu roimis, mar ḃí na daoine go léir ag déanaṁ iongna d'á ṫeagasg.

Agus nuair a ṫáinig an tráṫnóna d'imṫiġ sé amaċ as an gcaṫair.

Agus nuair a ḃíodar ag gaḃáil ṫar an áit ar maidin ċonacadar an crann fíge agus é feóċta go préaṁa- ċaiḃ. Agus ċuíṁniġ Peadar, agus duḃairt sé leis: A Ṁáiġistir, an crann fíge gur ċuiris an ṁallaċt air, féaċ, tá sé feóċta. Agus d'ḟreagair Íosa agus duḃairt sé leó: Bíoḋ creideaṁ Dé agaiḃ. Go deiṁin a deirim liḃ, an t-é a déarfaiḋ leis an gcnoc so: Tógtar ṫu agus caiṫtear sa ḃfaraige ṫu, agus ná staonfaiḋ sé 'n-a ċroiḋe, aċ go gcreidfiḋ sé go ndéan- far an rud adeir sé, déanfar é ḋó. Deirim liḃ d'á ḃríġ sin: An uile rud ar doṁan a ḃeiḋ agaiḃ 'á iar- raiḋ i nḃúr n-úrnuiġṫe, creidiḋ go ḃfaġaiḋ siḃ é agus ġeoḃaiḋ siḃ é. Agus nuair a stadfaiḋ siḃ ċun úrnuiġṫe ḋéanaṁ, má ḃíonn aon níḋ agaiḃ i gcoinniḃ aoinne, maiṫiḋ dó é; ionus go maiṫfeaḋ ḃúr n-Aṫair atá ins na flaṫais ḃúr bpeacaí ḋaoiḃ-se. Agus mura maiṫfiḋ siḃ-se, ní lúġa 'ná mar a ṁaiṫfiḋ ḃúr n-Aṫair atá ins na flaṫais ḃúr bpeacaí ḋaoiḃ-se.

Agus ṫánadar airís go Ierúsalem. Agus nuair a ḃí sé ag siuḃal istiġ sa teampul ṫáinig ċuige uaċ- taráin na sagart agus na Sgríḃneóirí agus na sean- óirí, Agus duḃradar leis: Cad é an t-úġdarás atá agat ċun na neiṫe seo do ḋéanaṁ? agus cé ṫug duit an t-úġdarás ċun iad a ḋéanaṁ? Agus d'ḟreagair [ 120 ]Íosa iad agus duḃairt: Cuirfead-sa, leis, aon ċeist aṁáin ċúġaiḃ-se, agus tugaiḋ freagra orm, agus ansan neósfad-sa ḋaoiḃ-se cad é an t-úġdarás atá agam ċun na neiṫe seo ḋéanaṁ. An baisteaḋ a ḋein Eóin ar ḃ' ó neaṁ é nó ó ḋaoine? Tugaiḋ freagra orm. Aċ do ċromadar ar ṁaċtnaṁ 'n-a n-aigne, agus duḃradar: Má deirimíd gur ḃ' ó neaṁ é, déar- faiḋ sé, Cad 'n-a ṫaoḃ, má 'seaḋ, nár ċreideaḃair é? Agus má deirimíd gur ḃ' ó ḋaoine é, is baoġal dúinn an pobul; óir, dar leis na daoine, faiḋ dáirí- riḃ ab eaḋ Eóin. Agus d'ḟreagradar agus duḃ- radar le h-Íosa: Ní ḟeadramair. Agus d'ḟreagair Íosa agus duḃairt leó: Ní lúġa 'ná mar a neósfad-sa ḋaoiḃ-se cad é an t-úġdarás atá agam ċun na neiṫe seo ḋéanaṁ.

CAIBIDIOL XII.

Parabal an ḟíonġuirt agus an luċt saoṫruiġṫe. Ceart Ċéasair ċun na cánaċ. Na Sadducíniġ i bpúnc. An ċéad aiṫne; cianóg na baintríġe.

Agus do ċrom sé ar laḃairt leó i soluídíḃ: Do ċuir duine fíonġort, agus ḋein sé fál 'n-a ṫímpal, agus ḋein sé clais ann ċun an ḟíona do ḃrúṫ, agus ċuir sé suas túr ann, agus do ċuir sé é ċun luċt saoṫruiġṫe, agus d'imṫiġ sé i gcéin. Agus nuair a ṫáinig an t-am ċuir sé seirḃíseaċ ag triall ar an luċt saoṫruiġṫe ċun toraḋ an ḟíonġuirt d'ḟáġail ó'n luċt saoṫruiġṫe. Agus do rugadar ar an seirḃíseaċ, agus ġaḃadar air, agus ċuireadar ċun siuḃail folaṁ é. Agus airís ċuir sé ċúċa seirḃíseaċ eile; agus do ġoineadar é sin, sa ċeann, agus ṫugadar tarcuisne ḋó. Agus airís ċuir sé seirḃíseaċ eile ag triall orṫa: agus do ṁarḃuiġeadar é féin; agus mórán eile; do ġaḃadar ar ċuid acu, agus do ṁarḃuiġeadar cuid acu. Aċ do ḃí aige aon ṁac aṁáin, ró-ḋílis; agus ċuir sé é sin ċúċa sa deire, agus duḃairt sé [ 121 ]Taḃarfaid siad uraim dom' ṁac. Aċ duḃairt an luċt saoṫruiġṫe le n-a ċéile: Sidé an t-oiġre; téa- nam, cuirimís ċun báis é, agus beiḋ an oiġreaċt againn. Agus do rugadar air, agus do ċuireadar ċun báis é, agus ċaiṫeadar lasmuiġ de'n ḟíonġort é. Cad a ḋéanfaiḋ tiġearna an ḟíonġuirt sin? Tioc- faiḋ sé agus déanfaiḋ sé díḃeirg ar an luċt saoṫ- ruiġṫe sin agus taḃarfaiḋ sé an fíonġort d'á malairt.

Agus an aṁlaiḋ nár léiġeaḃair an scriptiúir seo, An ċloċ ná glacfaḋ na saoir, isí atá 'n-a cloiċ ċinn cúinne; Isé an Tiġearna do ḋein an níḋ sin, agus is iongantaċ é i n-ár súiliḃ-ne? Agus ḃíodar a d'iar- raiḋ beirṫe air, aċ ḃí eagla acu roimis an bpobul; óir ḃí ḟios acu gur ċúċa féin a ḃí sé sa tsoluíd sin. Agus d'ḟágadar é agus d'imṫíġeadar.

Agus ċuireadar ċuige cuid de sna Fairisíniġ agus i de ṁuintir Héróid ċun buntáiste ḃreiṫ air 'n-a ċaint. Agus ṫánadar ċuige agus duḃradar leis: A Ṁáiġ- istir, is eól dúinn gur duine fírinneaċ tu, agus ná fuil beann agat ar aoinne; mar ní ḟéaċann tú ċun gnúise aon duine, aċ slíġ Dé do ṁúineaḋ do réir fírinne. An dleaġṫaċ cíos a ḋíol le Caesar nó gan a ḋíol? An dtaḃarfam é nó an gcoimeádfam é? Aċ do ċonaic sé an feall a ḃí ionta, agus duḃairt sé leó: Cad ċuige ḋaoiḃ ḃeiṫ am' braṫ? Tugaiḋ ċuġam píosa airgid go ḃfeicead é. Agus ṫugadar ċuige é. Agus duḃairt sé leó: Cé leis an íoṁáiġ seo agus an sgríḃinn seo? Duḃradar leis: Le Caesar. Agus d'ḟreagair Íosa agus duḃairt sé leó: Tugaiḋ, d'á ḃríġ sin, do Ċaesar na neiṫe is le Caesar, agus do Ḋia na neiṫe is le Dia.

Ansan ṫáinig ċuige na Sadducíniġ, daoine a ṡéan- ann aiseiriġe na marḃ, agus ċuireadar ceist ċuige agus duḃradar; A Ṁáiġistir, do sgríḃ Maois dúinn: Má ġeiḃeann driṫáir ḋuine bás agus go ḃfágann sé a ḃean, agus ná fágann sé clann 'n-a ḋiaiḋ, go nglacfaiḋ a ḋriṫáir an ḃean, agus go dtóg- faiḋ sé clann d'á ḋriṫáir. Aċ ḃí mórṡeisear driṫár ann, agus do ṗós an ċéad duine acu bean, agus fuair [ 122 ]sé bás gan clann ḟágáilt. Agus do ġlac an tarna duine acu í, agus fuair sé bás, agus níor ḟág sé sin clann aċ ċóṁ beag. Agus an tríṁaḋ fear ar an gcuma gcéadna. Agus do ġlac an mórṡeisear í ar an gcuma san, agus niór ḟágadar clann. I n-a ndiaiḋ go léir do fuair an ḃean bás. D'á ḃríġ sin, nuair ṫiocfaiḋ an aiseiriġe, agus nuair a ḋ'eireó- ċaid siad go léir, cé 'cu ḋíoḃ gur leis an ḃean? Óir ḃí sí 'n-a mnaoi ag an mórṡeisear. Agus d'ḟreagair Íosa agus duḃairt sé leó: Nác é atá 'ḃúr gcur amú gan eólus a ḃeiṫ agaiḃ ar an scriptiúir, ná ar ċóṁ- aċtaiḃ Dé? Óir, nuair a ḋ'eireóċaid siad ó sna mairḃ ní ḃeiḋ pósaḋ ná taḃairt le pósaḋ feasta, aċ beid siad ar nós na n-aingeal ins na flaṫais. I dtaoḃ na marḃ, áṁṫaċ, go n-eireóċaid siad, nár léiġeaḃair i leaḃar Ṁaoise, conus mar aduḃairt Dia leis as an dtor: Is mise Dia Ábrahaim agus Dia Isaaic agus Dia Iacóib. Ní do ḋaoine marḃa is Dia é aċ do ḋaoine atá beó. D'á ḃríġ sin is mór atáṫaoi-se amú.

Agus ṫáinig ċuige duine de sna Sgríḃneóiriḃ a ḃí ag éisteaċt leó-san ag déanaṁ an aiġnis, agus nuair a ċonaic a ḟeaḃas do ḟreagair sé iad, d'ḟiafraiġ sé ḋe cad í an ċéad aiṫne de sna h-aiṫeantaiḃ go léir. Agus d'ḟreagair Íosa é: Isí an ċéad aiṫne ḋíoḃ go léir: Clois, a Israéil, is aon Dia aṁáin do Ṫíġ- earna Dia-se; Agus gráḋfaiḋ tú do Ṫiġearna Dia ód' ċroíḋe go h-iomlán, agus ót' anam go h-iomlán, agus ót' aigne go h-iomlán, agus ód' neart go h-iomlán. Siní an ċéad aiṫne. Agus is cosṁail léi an tarna h-aiṫne Gráḋfair do ċóṁarsa mar ṫu féin. Ní'l aiṫne eile is mó ná iad san. Agus duḃairt an Sgríḃneóir leis: Maiṫ, a Ṁáiġistir. Do laḃrais fírinne, aon gur b'eaḋ Dia, agus ná fuil ann aċ é. Agus é ġráḋú ó ċroiḋe go h-iomlán, agus ó ṫuisgint go h-iomlán, agus ó anam go h-iomlán, agus ó neart go h-iomlán, agus an ċóṁarsa do ġráḋú mar ḋuine féin. Is mó san 'ná gaċ íḋbirt agus 'ná gaċ ofráil. Agus nuair a ċonaic Íosa gur ḟreagair sé go ciallṁar, [ 123 ]duḃairt sé leis: Ní'lir-se aḃfad ó ríġeaċt Dé. Agus niór leóṁaiġ aoinne é ċeisdiú as san amaċ.

Agus ḃí Íosa ag teagasg sa teampul agus duḃ- airt sé: Conus adeir na Sgríḃneóirí gur mac do Ḋáiḃid Críost? Óir deir Dáiḃid féin, sa Spioraid Naoṁ, Duḃairt an Tiġearna lem' Ṫiġearna, Suiḋ ar mo ḋeis go gcuiread do naṁaid mar ṫaca féd' ċosaiḃ. Mar sin, tugann Dáiḃid féin a Ṫiġearna air, agus conus atá sé 'n-a ṁac aige? Agus d'éist an pobuil mór leis agus áṫas orṫa.

Agus duḃairt sé leó agus é 'ġá dteagasg: Seaċ- naiḋ na Sgríḃneóirí. Is maiṫ leó siuḃal i n-éadaiġiḃ fada, agus go ndéanfaí úṁlú ḋóiḃ i n-áit an ṁargaiḋ; Agus suiḋe ins na caṫaoireaċaiḃ uaċtair ins na sina- gógaiḃ, agus ins na h-ineadaiḃ tusaiġ ċun búird; Iṫid siad teaġlaċa na mbaintreaċ ar sgáṫ úrnuiġṫe fada: Ġeoḃaid siad san an ḃreiṫ is truime.

Agus do ṡuiḋ Íosa i n-aice áite an ċiste, agus ṫug sé fé ndeara conus a ċuireaḋ na daoine airgead isteaċ ann, agus do ċuir a lán daoine saiḋḃire mórán isteaċ ann. Agus do ṫáinig baintreaċ ḋealḃ agus ċaiṫ sí isteaċ ḋá ċianóig, 'sé sin feóirling. Agus ġlaoiḋ sé ċuige a ḋeisgiobuil agus duḃairt sé leó: Go deiṁin a deirim liḃ gur mó a ċuir an ḃaintreaċ ḃoċt ḋealḃ so isteaċ sa ċiste 'ná mar a ċuir aoinne eile d'ár ċuir rud ann; Óir do ċuir an ċuid eile ann as a ḃflúirse, aċ do ċuir sí seo ann, d'á dealḃas, a raiḃ aici, a cuid an tsaoġal.

CAIBIDIOL XIII.

An íde a ḃí le teaċt ar an dteampul, agus na cóṁarṫaí atá le teaċt roim lá an ḃreiṫeaṁantais.

Agus nuair a ḃí sé ag dul amaċ as an dteampul duḃairt duine ḋ'á ḋeisgiobuil leis: Féaċ, a Ṁáiġ- istir, cad iad mar ċloċa agus cad é mar ḋéanaṁ! Agus d'ḟreagair Íosa agus duḃairt leis: Ċíonn tú na [ 124 ]h-oibreaċa móra san go léir? Ní fágfar cloċ ar muin cloiċe ḋíoḃ gan leagaḋ.

Agus ḃí sé 'n-a ṡuiḋe ar Ċnoc na n-Olaċrann ar aġaiḋ an teampail, agus ḃí Peadar agus Séamus agus Eóin agus Aindrias 'ġá ḟiafraiġe ḋe, ar leiṫliġ: Innis dúinn, caṫain a ṫiocfaiḋ na neiṫe seo? agus cad é an cóṁarṫa a ḃeiḋ air, nuair a ṫosnóċaid na neiṫe seo go léir ar ṫeaċt ċun cinn. Agus do ċrom Íosa, 'ġá ḃfreagraḋ, ar a ráḋ leó: Seaċain agus ná meallaḋ aoinne siḃ.

Óir tiocfaiḋ a lán daoine am' ainim-se, agus déar- faid siad, Is mise é; agus meallfaid siad a lán. Aċ nuair a ḋ'aireóċaiḋ siḃ cogaí agus ráflaí ar ċogaíḃ, ná bíoḋ eagal oraiḃ, óir ní foláir iad san a ḃeiṫ ann; aċ ní hé an deire fós é. Óir eireóċaiḋ cine i n-aġaiḋ cine agus ríġeaċt i n-aġaiḋ ríġeaċta, agus beiḋ luas- gaċa talṁan go tiuġ ann, agus gorta. Tusaċ na buarṫa iad san. Aċ féaċaiḋ ċúġaiḃ féin. Óir taḃarfaid siad i láṫair na gcóṁairlí siḃ, agus sgiúrsálfar siḃ ins na sinagógaiḃ, agus seasóċaiḋ siḃ i láṫair ríġṫe agus uaċtarán mar ġeall orm-sa, mar ḟiaḋnaise ḋóiḃ-sin. Agus ní foláir ar dtúis an soisgéal do ċraoḃsgaoileaḋ ċun na ngeinte go léir. Agus nuair a ṫaḃarfaid siad leó siḃ ċun siḃ a ṫaḃairt ar láiṁ, ná bacaiḋ a ḃreiṫniú roim ré cad déarfaiḋ siḃ; aċ an rud a taḃarfar daoiḃ an uair sin, abraiḋ é; óir ní siḃ-se a laḃrann, aċ an Spioraid Naoṁ. Óir déan- faiḋ an driṫáir feall báis ar a ḋriṫáir, agus an t-aṫair ar a ṁac; agus eireóċaiḋ an ċlann i n-aġaiḋ a n-aṫar agus a máṫar, agus imireóċaid siad bás orṫa. Agus beiḋ fuaṫ ag gaċ aoinne ḋaoiḃ mar ġeall ar m' ainim-se. Aċ an t-é a ḃeiḋ seasaṁaċ go deire isé a raġaiḋ slán.

Aċ nuair a ċífiḋ siḃ gráin an léirsgriosa 'n-a seasaṁ sa n-áit naċ dual (an t-é a léiġeann tuigeaḋ sé), ansan an ṁuintir atá i n-Iúdaéa teiṫidís ċun na gcnoc. Agus an t-é ḃeiḋ ar ḃuaic a ṫíġe ná tagaḋ sé anuas sa tiġ agus ná téiġeaḋ sé isteaċ ċun ruda [ 125 ]ḃreiṫ as an dtiġ; Agus an t-é a ḃeiḋ sa ṗáirc ná filleaḋ sé a d'iarraiḋ a ḃrait. Agus is mairg do luċt clainne d'iompar agus do luċt clainne ḋ'oil- eaṁaint ins na laeṫiḃ sin; Agus bíḋiḋ ag guiḋe gan iad a ḃeiṫ sa ġeiṁre. Óir beiḋ ins na laeṫiḃ sin cruaḋtan ná raiḃ a leiṫéid ann ó ṫusaċ an ċruiṫniú a ċruiṫniġ Dia go dtí anois, agus ná beiḋ. Agus mura gcioruiġeaḋ an Tiġearna na laeṫanta ní ḃeaḋ dul as ag feóil ar biṫ; aċ ar son na ḃfíoraon atá toġṫa aige do ċioruiġ sé na laeṫanta. Agus anois má deir aoinne liḃ, Féaċ, tá Críost anso; féaċ, tá sé ansúd: ná creidiḋ. Óir eireóċaid críosdana fallsa agus fáiḋí fallsa, agus taḃarfaid siad cóṁarṫaí uaṫa agus iongnaí, ċun na ḃfíoraon féin do ṁeallaḋ, dá mb'ḟéidir é. Tugaiḋ-se aire, d'á ḃríġ sin; féaċ, tá gaċ níḋ innste agam daoiḃ roim ré.

Aċ ins na laeṫiḃ sin, tar éis na buarṫa san, dor- ċóċaiḋ an ġrian agus ní ṫaḃarfaiḋ an ġealaċ a solus, Agus beiḋ na réilte ag tuitim as an spéir, agus beiḋ na cóṁaċta atá ins na flaṫais d'á suaṫaḋ. Agus ansan ċífid siad Mac an Duine ag teaċt ins na sgamalaiḃ, le mórán cóṁaċt' agus glóire. Agus ansan cuirfiḋ sé a aingil amaċ agus cruinneóċaiḋ sé a ḟíoraoin ó sna ċeiṫre gaoiṫiḃ, ó ḟíor-imeall an tailiṁ go fíor-imeall neiṁe. Fóġlumuiḋ ó'n gcrann fíge soluíd. Nuair a ḃíonn a géag bog agus an duilleaḃar tagaiṫe is eól daoiḃ an saṁraḋ ḃeiṫ i n-aċmaireaċt. Mar sin daoiḃ-se nuair a ċífiḋ siḃ na neiṫe seo ag teaċt ċun cinn, bíoḋ ḟios agaiḃ é ḃeiṫ ins na dóirsiḃ buailte liḃ. Go deiṁin a deirim liḃ, ní h-imṫeóċaiḋ an tslioċt so go dtagaid na neiṫe seo go léir ċun cinn. Raġaiḋ spéir agus talaṁ ar neaṁníḋ, aċ ní raġaiḋ mo ḃréiṫre-se ar neaṁníḋ.

Ní fios d'aoinne, áṁṫaċ, an lá san ná an uair, d'á mb'iad na h-aingil ins na flaṫais iad, nó an Mac, [ 126 ]aċ do'n Aṫair. Tugaiḋ aire, deiniḋ faire agus úrnuiġṫe; óir ní fios daoiḃ caṫain a ḃeiḋ an t-am ann. Ar nós duine a ḋ'ḟág a ṫiġ agus d'imṫiġ i gcéin, agus a ṫug d'á ṡeirḃíseaċaiḃ déanaṁ gaċ oibre, agus a duḃairt leis an ndóirseóir faire ḋéanaṁ; Deiniḋ-se faire, d'á ḃríġ sin, (óir ní fios daoiḃ caṫain a ṫiocfaiḋ an tiġearna, um ṫráṫnóna, i lár na h-oiḋċe, ar ġlaodaċ an ċoiliġ, nó ar maidin) Le h-eagla, nuair a ṫiocfaḋ sé, gur i nḃúr gcodlaḋ a ġeoḃaḋ sé siḃ. Agus an rud a deirim liḃ-se deirim le gaċ aoinne é: Deiniḋ faire.

CAIBIDIOL XIV.

An ċéad ċuid de ṫuairisg páise Ċríost.

Agus i gcionn dá lá ḃí féile na Cásga agus an aráin gan giost le ḃeiṫ ann, agus ḃí uaċtaráin na sagairt agus na Sgríḃneóirí 'ġá ċuiṁneaṁ conus a ḋéanfaidís breiṫ air agus é ċur ċun báis. Aċ duḃ- radar: Ná deintear é lá na féile, le h-eagla go n-eireóċaḋ aċrann ameasg an ṗobuil.

Agus ḃí sé i mBetánia, i dtiġ Ṡímóin loḃair, 'n-a ṡuiḋe ċun bíḋ agus ṫáinig bean agus bosca alabas- tair aici d'ola spícnáird a ḃí ana-ḋaor, agus do ḃris sí an bosca alabastair agus ḋoirt sí an ola ar a ċeann. Agus ḃí daoine láiṫreaċ agus ṫáinig fearg orṫa, agus duḃradar 'n-a n-aigne féin: Cad ċuige an ḃásta san a ḋéanaṁ ar an ola? D'ḟéadfaí an ola san do ḋíol ar níos mó 'ná trí ċéad píosa airgid agus é ṫaḃairt do sna boċtaiḃ. Agus ḃíodar ag casaoid léi. Agus duḃairt Íosa: Leigiḋ di. Cad ċuige ḋaoiḃ ḃeiṫ ag casaoid léi? Is gníoṁ maiṫ atá déanta aici orm-sa. Óir táid na boiċt i nḃúr ḃfo- ċair agaiḃ i gcóṁnuiġe, agus féadfaiḋ siḃ maiṫ a [ 127 ]ḋéanaṁ dóiḃ nuair is áil liḃ; aċ ní'limse i gcóṁ- nuiġe agaiḃ. An níḋ a ḃí aici seo le déanaṁ tá sé déanta aici; tá ola curṫa roim ré aici ar mo ċorp-sa i gcóir aḋlacṫa. Go deiṁin adeirim liḃ: pé áit 'n-a gcraoḃsgaoilfar an soisgéal so ar fuid an doṁain go léir, neósfar ann, mar ċuiṁneaṁ uirṫi seo, an níḋ atá déanta aici.

Agus d'imṫiġ Iúdás Iscáriót, duine de'n dáréag, ag triall ar uaċtaránaiḃ na sagart, ċun é ḋíol leó. Agus nuair airiġeadar é ḃí áṫas orṫa, agus ġealla- dar dó go dtaḃarfaí airgead dó. Agus ḃí sé ag faire ċun caoi ḟáġail ar é ṫaḃairt suas.

Agus an ċéad lá de laeṫiḃ an aráin gan giost nuair a deintí íḋbirt na Cásga, duḃairt a ḋeisgiobuil leis: Cár ṁaiṫ leat go raġmís agus go ndéanfaimís an Ċáisg d'ollaṁú ḋuit le n-iṫe? Agus ċuir sé uaiḋ beirt d'á ḋeisgiobuil agus duḃairt sé leó: Téiġiḋ isteaċ sa ċaṫair agus casfar oraiḃ fear agus árṫaċ uisge ar a ṁuin aige; leanaiḋ é. Agus pé áit 'n-a raġaiḋ sé isteaċ abraiḋ le fear an tiġe, Deir an Máiġistir, Cá ḃfuil an seómra 'n-a n-íosfad an Ċáisg i dteannta mo ḋeisgiobul? Agus taisbeánfaiḋ sé daoiḃ seómra mór, agus é curṫa i dtreó, agus déiniḋ ollaṁú ḋúinn ann.

Agus d'imṫiġ na deisgiobuil agus ṫánadar sa ċaṫair, agus fuaradar mar a duḃairt sé, agus d'ollaṁuiġeadar an Ċáisg.

Agus nuair a ḃí an traṫnóna ann ṫáinig sé i n-aon- ḟeaċt leis an dáréag. Agus nuair a ḃíodar 'n-a suiḋe agus ag iṫe, duḃairt Íosa: Go deiṁin a deirim liḃ, tá duine agaiḃ-se, atá ag iṫe am ṫeannta, agus díolfaiḋ sé mé. Agus ṫáinig buairt orṫa, agus ċromadar ar a ráḋ leis, 'n-a nduine a's 'n-a nduine: An mise é? Agus duḃairt sé leó: Duine de'n dáréag, duine a ċuireann a láṁ sa n-aon ṁéis liom. Is fíor go ḃfuil Mac an Duine ag imṫeaċt, fé mar atá sgríoḃṫa 'n-a ṫaoḃ; aċ is ró-ṁairg do'n ḟear san tré a ndéanfar Mac an Duine do ṫaḃairt [ 128 ]suas. B'ḟearra ḋo'n ḟear san ná tiocfaḋ sé riaṁ ar an saoġal.

Agus an ḟaid a ḃíodar ag iṫe do ṫóg Íosa arán agus ḃeannuiġ sé é, agus ḃris sé é, agus ṫug sé ḋóiḃ é, agus duḃairt sé: Glacaiḋ, iṫiḋ; is é mo ċorp é seo. Agus ṫóg sé cailís, agus ġaiḃ sé buiḋeaċas, agus ṫug sé ḋóiḃ í, agus d'óladar go léir aisti. Agus duḃairt sé leó: Isí mo ċuid fola, fuil an tiomna nua, í sin, a doirtfar ar son a lán. Go deiṁin adeirim liḃ, ná h-ólfad feasda de'n toraḋ so na fíneaṁna go dtí an lá san 'n-a n-ólfad nua é i ríġeaċt Dé.

Agus tar éis an iomuin do ġaḃáil dóiḃ ċuadar go Cnoc na n-Ola-ċrann.

Agus duḃairt Íosa leó: Glacfaiḋ siḃ go léir sgannal umam-sa anoċt; óir tá sgríoḃṫa, Buail- fead an t-aoḋaire agus sgaipfar na caoire. Aċ i tar éis m'aiseiriġe raġad róṁaiḃ go Gaililí. Agus duḃairt Peadar leis: Bíoḋ go nglacfaidís go léir sgannal umat, ní ġlacfad-sa. Agus duḃairt Íosa leis: Go deiṁin adeirim leat, sa lá so againn, anoċt féin, séanfair mé fó ṫrí sar a nglaoiḋfiḋ an coileaċ an tarna h-uair. Aċ sin mar ba ḋéine do laḃair seisean: Dá gcaiṫinn dul ċun báis i n-aon- ḟeaċt leat ní ṡéanfad tú. Agus do laḃradar go léir ar an gcuma gcéadna.

Agus ṫánadar ċun na h-áite ar a dtugtar Get- sémané, agus duḃairt sé le n-a ḋeisgiobuil: Suiḋiḋ anso go ndeinead úrnuiġṫe.

Agus do rug sé leis Peadar agus Séamus agus Eóin, agus ṫusnuiġ sé ar ḃeiṫ go criṫ-eaglaċ agus go dúḃaċ; Agus duḃairt sé leó: Tá brón an ḃáis ar m'anam; fanaiḋ anso agus deiniḋ faire. [ 129 ]Agus d'imṫiġ sé tamall uaṫa, agus ṫuit sé anuas ar an dtalaṁ, agus ġuiḋ sé go ngeoḃaḋ an uair ṫairis dá mb'ḟéidir é. Agus duḃairt sé: Abba, a Aṫair, tá gaċ níḋ ar do ċumas; cuir an ċailís seo i leiṫ taoiḃ uaim; ná deintear áṁṫaċ, an níḋ is toil liom-sa, aċ an níḋ is toil leat-sa. Agus ṫáinig sé agus fuair sé 'n-a g-codlaḋ iad. Agus duḃairt sé le Peadar: A Ṡímóin, an ad' ċodlaḋ ataoí? Nár ḟéadais faire ḋéanaṁ ar feaḋ aon uaire aṁáin? Déiniḋ faire agus guiḋe, ionus ná raġaḋ siḃ i gcaṫaíḃ. Tá an spioraid tugṫa, is fíor, aċ tá an ḟeóil lag. Agus d'imṫiġ sé airís, agus ḋein sé an guiḋe céadna ins na focalaiḃ céadna. Agus ṫáinig sé an tarna h-uair agus fuair sé 'n-a gcodlaḋ iad, (óir do ḃí mairḃitíġe ar a súiliḃ), agus ní ḟeadradar cad é an freagra ṫaḃarfaidís air. Agus ṫáinig sé an tríṁaḋ h-uair agus duḃairt sé leó: Deiniḋ codlaḋ anois agus suaiṁneas. Ní beag é: tá an uair tag- aiṫe; féaċ, taḃarfar Mac an Duine ar láṁaiḃ na bpeacaċ. Eiriġiḋ, téanaíḋ; féaċ, tá i ḃfogus dúinn an fear a ḃraṫfaiḋ mé.

Le linn na ḃfocal a ráḋ ḋó, ṫáinig Iúdás Iscariót, duine de'n dáréag, agus sluaġ ṁór i n-aonḟeaċt leis, ó uaċtaránaiḃ na sagart agus ó sna Sgríḃ- neóirí agus ó sna seanóirí, agus ḃí claiḋṁte agus bataí acu. Agus ḃí cóṁarṫa taḃarṫa aige-sean dóiḃ, mar duḃairt sé: An t-é go dtaḃarfad-sa póg dó, siné é; beiriḋ air agus tugaiḋ liḃ é go h-aireaċ. Agus nuair a ṫáinig sé do ḋein sé air isteaċ agus duḃairt sé: Go mbeannuiġṫear ḋuit, a Ṁáiġistir, agus ṫug sé póg dó. Agus ġreamuiġeadar-san a láṁa air, agus ċoimeádadar é. Agus ṫaraing duine d'á raiḃ láiṫreaċ claiḋeaṁ, agus ḃuail sé seirḃí- seaċ an árdṡagairt agus ḃain sé an ċluas de. Agus d'ḟreagair Íosa agus duḃairt sé: An dtánaḃair amaċ, agus claiḋṁte agus bataí agaiḃ, ċun beirṫe orm mar a ṫiocfaḋ siḃ cun beirṫe ar ḃiṫeaṁnaċ? Ḃíos gaċ lá i nḃúr measg sa teampul, ag teagasg agus níor rugaḃair orm. Aċ is ċun an sgriptiúra [ 130 ]do ċóṁlíonaḋ é. Ansan d'ḟág a ḋeisgiobuil é agus do ṫeiṫeadar go léir. Agus ḃí buaċaill 'ġá leanṁaint n-a raiḃ ball línéadaiġ fan noċta a ċoím air, agus do rugadar air. Agus do sgaoil seisean an ball línéadaiġ leó, agus d'imṫiġ sé uaṫa tárnoċt.

Agus ṫugadar Íosa leó i láṫair an árdṡagairt; agus do ċruinniġ ann na sagairt go léir agus na Sgríḃneóirí agus na seanóirí. Agus do lean Peadar é, aḃfad siar, go dtí go raiḃ sé istiġ i halla an árd- ṡagairt, agus ḃí sé 'n-a ṡuiḋe i dteannta na seirḃ- íseaċ, ċun na teine, 'ġá ṫéiḋ féin.

Agus ḃí na h-árdṡagairt agus an ċóṁairle go léir ag lorg fínné i gcoinniḃ Iosa, ċun é ḋaoraḋ ċun báis; agus ḃí ag teip orṫa. Agus ḃí a lán ag taḃairt fiaḋnaise bréige 'n-a ċoinniḃ, aċ níor réiḋtiġ a ḃfiaḋnaise le n-a ċéile. Agus d'eiriġ daoine éigin agus ṫugadar fiaḋnaise ḃréige 'n-a ċoinniḃ agus duḃradar: D'airiġeamair-ne é agus duḃairt sé: An teampal so a deineaḋ le láṁaiḃ daoine, leagfad-sa é, agus i gcionn trí lá cuirfead suas ceann eile, agus ní le láṁaiḃ daoine é. Agus níor réiḋtiġ a ḃfiaḋnaise le n-a ċéile. Agus d'eiriġ an t-árdṡagart, i lár na h-áite, agus ċuir sé ceist ċun Íosa, agus duḃairt: Ná fuil aon ḟreagra agat le taḃairt ar a ḃfuil acu san 'á ċur ad' leiṫ? Aċ níor laḃair seisean agus níor ṫug sé aon ḟreagra. Agus do ċeistiġ an t-árdṡagart é, agus duḃairt sé: An tusa Críost Mac Dé ḃeannuiġṫe? Agus ansan duḃairt Íosa leis: Is mé; agus ċífiḋ siḃ Mac an Duine 'n-a ṡuiḋe ar deasláiṁ cóṁaċta Dé agus ag teaċt i sgamallaiḃ neiṁe. Ansan do strac an t-árdṡagart a ḃrat, agus duḃairt sé: Cad ab aíl linn d'á ṫuille fínniṫe? D'airiġeaḃair an diaṁasla: cad a ċítear daoiḃ? Agus duḃradar go léir go raiḃ bás tuillte aige. Agus do ċrom cuid acu ar ṡeilí ċaiṫ- eaṁ air, agus ar a aġaiḋ do ċlúdaċ agus ar é ḃua- [ 131 ]laḋ le dóirniḃ, agus deiridís: Targair: agus ḃí na seirḃísiġ 'ġá ḃualaḋ le n-a mbasaiḃ.

Agus ḃí Peadar sa halla ṫíos, agus ṫáinig duine de ċailíníḃ aimsire an árdṡagairt, Agus nuair a ċonaic sí Peadar 'ġá ṫéiḋ féin, d'ḟéaċ sí air agus duḃairt sí: Agus do ḃís-se leis i ḃfoċair Íosa Nasa- reit. Agus do ṡéan seisean agus duḃairt: Ní'l fios ná eólus agam ar cad deirir. Agus d'imṫiġ sé amaċ lasmuiġ de'n halla; agus do ġlaoiḋ an coileaċ. Agus do ċonaic an cailín airís é, agus duḃairt sí leis an muintir a ḃí 'n-a seasaṁ ann: Is duine acu súd é seo, Agus do ṡéan seisean airís. Agus tar éis tamaill ḃig duḃairt an ṁuintir a ḃí 'n-a seasaṁ ann airís, le Peadar: Go deiṁin is duine acu súd tu, mar is Gaililiaċ tu. Agus do ċrom seisean ar easgainiḋe agus ar a ḋearḃú: Ní'l aon aiṫne agam ar an nduine sin adeireann siḃ. Agus ansan do ġlaoiḋ an coileaċ an tarna h-uair. Agus do ċuiṁniġ Peadar ar an ḃfocal aduḃairt Íosa: Sar a nglaoiḋfiḋ an coileaċ ḋá uair séanfair mé trí h-uaire. Agus ċrom sé ar ġol.

CAIBIDIOL XV.

Tuairisg na páise ar leanṁaint.

Agus ar maidin lár n-a ṁáireaċ go luaṫ ċuaiḋ uaċ- taráin na sagart i gcóṁairle leis na seanóiríḃ agus leis na Sgríḃneóiríḃ, agus leis an gcóṁairle ċoitċian, agus ṫugadar suas Íosa, gaḃṫa, do Ṗílát. Agus d'ḟiafraiġ Pílát de: An tusa rí na n-Iúdaċ? Agus d'ḟreagair seisean agus duḃairt: Deirir-se é. Agus do ċuir uaċtaráin na sagart a lán neiṫe 'n-a leiṫ. Agus ċeistiġ Pílát airís é, agus duḃairt: Náċ ḃfuil aon ḟreagra agat le taḃairt? Féaċ a ḃfuil acu 'á ċur ad' leiṫ. Agus níor ḟreagair Íosa focal eile, i dtreó go raiḃ iongna ar Ṗílát. [ 132 ]I gcaiṫeaṁ lae na féile, áṁṫaċ, ba ġnáṫ leis aon ṗríosúnaċ aṁáin do leigint saor ċúċa, aon ṗrío- súnaċ a iarrfidís. Agus ḃí aon ṗríosúnaċ aṁáin ann gur ḃ'ainim dó Barabbas, agus ḃí sé gaḃṫa ameasg an luċt ceannairce, agus ṁairḃ sé duine i gceannairc. Agus ṫáinig an pobul agus ċroma- dar ar iarraiḋ, mar ba ġnáṫ leis a ḋéanaṁ dóiḃ. Agus d'ḟreagair Pílát iad agus duḃairt sé: An toil liḃ go leigfinn saor ċúġaiḃ rí na n-Iúdaċ? Mar ḃí ḟios aige gur le mioscais a ḋein uaċtaráin na sagart é ṫaḃairt ċun láṁa. Agus ċuir na sagairt suas an pobul ċun a ráḋ gur ḃ'é Barabbas a leigfeaḋ sé saor ċúċa. Agus d'ḟreagair Pílát airís iad agus duḃairt: Agus cad is toil liḃ a ḋéanfad le rí na n-Iúdaċ? Agus do liúġadar airís: Céas é. Agus duḃairt Pílát leó: Sdó, cad é an t-olc atá déanta aige? Aċ sin mar ab' aoirde do liúġadar: Céas é. Agus ċun an ṗobuil do ṡásaṁ do leig Pílát Barabbas saor ċúċa, agus ṫug sé Íosa le céasaḋ, tar éis a sgiúrsála.

Agus do rug na saiġdiúirí leó é isteaċ i halla na cúirte, agus ċruinniġeadar an ḃuiḋean go léir, Agus ċuireadar brat corcra uime agus d'ḟíġeadar coróinn ḋeilgneaċ, agus ċuireadar ar a ċeann í; Agus ċromadar ar ḃeannú ḋó: Go mbeannuiġṫear duit, a rí na n-Iúdaċ. Agus ansan do ḃuailidís sa ċeann é le cleiṫ, agus ċaiṫidís seile air, agus do ċrom- aidís a nglúine 'ġá onórú. Agus nuair a ḃí an magaḋ déanta acu faoi do ḃaineadar de an brat corcra, agus ċuireadar a ċuid éadaiġ féin airís uime, agus do rugadar leó é ċun é ċéasaḋ.

Agus ḃí duine ag gaḃáil an ḃóṫair, n-ar ḃ' ainim dó Símón Círénéaċ, ag teaċt ó'n dtuaṫ, aṫair Alecsandair agus Rúifis, agus do stadadar é, agus ċuireadar ḟéaċaint air an ċros a ḋ'iompar dó. Agus do rugadar leó é go dtí an áit Golgota, le n-a gciall- uiġṫear áit an ċloiginn. Agus ṫugadar deoċ dó fíon agus mirr tríd, agus níor ġlac sé é. Agus dó ċéasadar é, agus do roinneadar a ċuid éadaiġ, 'ġá gcur ar ċrannaiḃ féaċaint cé ḃéarfaḋ gaċ ball díoḃ. [ 133 ]Agus ḃí an tríṁaḋ tráṫ ann, agus ċéasadar é. Agus ḃí teidiol a ċúise sgríoḃṫa: RÍ NA N-IÚDAĊ. Agus do ċéasadar i n-aonḟeaċt leis beirt ḃiṫeaṁ- naċ, duine acu ar a ḋeis agus an duine eile ar a ċlí. Agus do cóṁlíonaḋ an sgriptiúir adeir: Agus do luaḋaḋ é le cuirpṫeaċaiḃ. Agus na daoine ġaḃaḋ ṫairis ṫugaidís masla ḋó, agus ċroṫaidís a gceann agus deiridís: Ḃáṫ! do leagfá teampal Dé agus ċurfá suas airís é i gceann trí lá: Saor ṫu féin anois, agus tar anuas de'n ċrois. Mar an gcéadna uaċtaráin na sagart agus na Sgríḃneóirí, ag caint le ċéile ag déanaṁ magaiḋ: Ṡáḃáil sé daoine eile, adeiridís; ní'l ar a ċumas é féin do ṡáḃáil. Tagaḋ Críost, rí Israéil, anuas de'n ċrois anois go ḃfeic- eam agus go gcreideam. Agus an ḃeirt a ḃí céasda i n-a aice ṫugadar masla ḋó.

Agus nuair a ṫáinig an séṁaḋ tráṫ do luiġ doir- ċeaċt ar an ndoṁan go léir go dtí an naoṁaḋ tráṫ. Agus sa naoṁaḋ tráṫ do ġlaoiḋ Íosa do ġuṫ árd: Elóí, Elóí, lamá sabactání? níḋ a míníġṫear mar seo: A Ḋia, a Ḋia, cad uime gur ṫréigis mé? Agus duḃairt cuid d'á raiḃ láiṫreaċ: Féaċ, tá sé ag glaoḋaċ ar Elias. Agus do riṫ duine acu agus do líon sé spúinse d' ḟínéigir agus ċuir sé ar ḃata é, agus ṫug sé ḋó é le n-ól, agus duḃairt sé: Fanaiḋ go ḃfeiceam an dtiocfaiḋ Elias ċun é ṫógaint anuas.

Agus do ġlaoiḋ Íosa do ġuṫ árd, agus d'éag sé.

Agus do stracaḋ brat an teampail 'n-a ḋá ċuid ó ḃarr go bun. Agus nuair a ċonaic an taoiseaċ céad a ḃí 'n-a ṡeasaṁ ar a aġaiḋ amaċ go ḃfuair sé bás agus an guṫ árd san aige d'á ċur as duḃairt sé:

Gan aṁras dob' é Mac Dé an duine sin. Agus ḃí mná ann aḃfad uaiḋ agus iad ag féaċaint air, ar a raiḃ Máire Ṁagdalén, agus Máire máṫair Ṡéamuis ḃig [ 134 ]agus Ióseiṗ, agus Salómé; Agus siniad a ḃíoḋ 'ġá leanṁaint agus ag frioṫálaṁ air nuair a ḃíoḋ sé i nGaililí; agus a lán ban eile a ṫáinig i n-aonḟeaċt leis ainíos go Ierúsalem.

Agus nuair a ḃí an déanaíġe ann, (óir b' é lá an ollaṁuiġṫe é, a ṫagann roimis an sabbóid), Ṫáinig Ióseṗ ó Arimataéa, duine uasal, decúrio, fear a ḃí ag súil le ríġeaċt Dé ċóṁ maiṫ le cáċ, agus ċuaiḋ sé isteaċ go dána i láṫair Ṗíláit, agus d'iarr sé corp Íosa air, Agus ḃí iongna ar Ṗílát a ráḋ go mbeaḋ sé tar éis ḃáis ċeana féin. Agus ċuir sé fios ar an dtaoiseaċ céad agus d'ḟiafraiġ sé ḋe an raiḃ sé tar éis ḃáis. Agus nuair a fuair sé amaċ ó'n dtaoiseaċ céad go raiḃ, d'órduiġ sé an corp do ṫaḃairt do Ióseṗ. Agus do ċeannuiġ Ióseṗ línéadaċ agus ṫóg sé anuas ó'n gcrois é, agus d'ḟill sé sa línéadaċ é, agus ċuir sé isteaċ é i dtuama a ḃí gearrṫa a' caraig, agus d'iompuiġ sé leac ċun doruis an tuama. Agus ḃí Máire Ṁagdalén agus Máire (máṫair) Ióseiṗ ag féaċaint ar an áit 'n-ar cuireaḋ é.

CAIBIDIOL XVI.

Aiseiríġe Ċríost agus a ḋeasgaḃáil.

Agus nuair a ḃí an tsabbóid imṫiġṫe ċeannuiġ Máire Ṁagdalén agus Máire, máṫair Ṡéamuis, agus Salómé, spíosra cúṁrṫa ċun go dtiocfaidis agus go n-ungfaidís Íosa. Agus ṫánadar go h-ana-ṁoċ, ar maidin an ċéad lae de'n tseaċtṁain, go dtí an tuama, agus ḃí an ġrian 'n-a suiḋe; Agus ḃíodar 'ġá ráḋ le n-a ċéile: Cé ḋ'iompóċaiḋ siar an ċloċ [ 135 ]dúinn ó ḃéal an tuama? Agus nuair ḟéaċadar ċon- acadar an ċloċ iompuiġṫe siar. Agus cloċ ana- ṁór ab eaḋ í. Agus ċuadar isteaċ sa tuama agus ċonacadar an fear óg 'n-a ṡuiḋe ar ṫaoḃ na láṁa deise agus éide ġeal uime, agus ṫáinig eagal orṫa. Agus duḃairt sé leó: Ná glacaiḋ aon sgannra. Íosa Nasareit a céasaḋ isé atá uaiḃ. D'eiriġ sé; ní'l sé anso; féaċ an áit 'n-ar ċuireadar é. Aċ imṫiġiḋ, agus innsiḋ d'á ḋeisgiobulaiḃ agus do Ṗeadar, go ḃfuil sé ag dul róṁaiḃ go Gaililí; ċífiḋ siḃ sa n-áit sin é, mar aduḃairt sé liḃ.

Aċ do riṫeadar amaċ as an uaiġ, mar do ṫáinig sgannra agus criṫeagla orṫa, agus ní duḃradar focal le h-aoinne, mar ḃí an t-eagal orṫa.

Aċ nuair aiseiriġ sé ar maidin an ċéad lae de'n tseaċtṁain, ṫaisbeáin sé é féin ar dtúis do Ṁáire Ṁagdalén, an ḃean as ar ḋíbir sé na seaċt ndeaṁain. Agus d'imṫiġ sí sin agus d'innis sí é do'n ṁuintir a ḃíoḋ i n-a ḟoċair, agus do ḃí ag gol agus ag caoi. Agus nuair airiġeadar é ḃeiṫ beó, agus go ḃfeacaiḋ sí é, níor ċreideadar an sgéal. Agus 'n-a ḋiaiḋ san do ṫaisbeáin sé é féin i gcruṫ eile do ḃeirt acu agus iad ag siuḃal, ag dul fá'n dtuaṫ. Agus ṫána- dar san agus d'innseadar do'n ċuid eile é; agus níor ċreideadar iad aċ ċóṁ beag.

Fé ḋeire, ḃí an t-aoinne déag acu 'n-a suiḋe i ḃfoċair a ċéile, agus ṫaisbeáin sé é féin dóiḃ; agus do ċas sé leó a ndíṫċreideaṁ agus a ndúr- ċroiḋe, toisg nár ċreideadar an ṁuintir a ċonaic go raiḃ sé tar éis aiseiriġe.

Agus duḃairt sé leó: Gluaisiḋ tríd an ndoṁan go léir agus deiniḋ an soisgéal do ċraoḃsgaoileaḋ do'n uile ċréatúir. An té a ċreidḟiḋ agus a baist- far saorfar é: an té, áṁ, ná creidfiḋ, daorfar é. Agus leanfaid na cóṁarṫaí seo an ṁuintir a ċreid- fiḋ: Cuirfid siad deaṁain a' seilḃ am' ainim-se: Laḃarfaid siad i dteangṫaċaiḃ nua. Tógfaid siad aiṫreaċa niṁe, agus má ólaid siad deoċ marḃ- [ 136 ]uiġṫeaċ ní ġortóċaiḋ sé iad: Cuirfid siad a láṁa ar ḋaoine breóite agus beid siad go maiṫ. Agus an Tiġearna Íosa, tar éis laḃarṫa leó ḋó, do tógaḋ suas ar neaṁ é, agus tá sé 'n-a ṡuiḋe ar deas- láiṁ Dé. Agus do ġluaiseadar-san agus do ċraoḃsgaoileadar ins gaċ áit; agus do ċaḃruiġ an Tiġearna leó ag neartú a gcainte le mírḃúiltíḃ 'ġá leanṁaint.

Nótaí
  1. Mal. iii. 1.
  2. Isáias xl. 3.
  3. Lebhit. xi. 22.
  4. Gníomh i. 5; ii. 4; xi. 16; xix. 4
  5. Mait. vii. 28; Lúc iv. 32.
  6. Lúc. iv. 41.
  7. Lebhit. xiv. 2.
  8. Iób xiv. 4; Isáias xliii. 25.
  9. 1 Tim. i. 15.
  10. 1 Rígh. xxi. 6.
  11. Lebhit. xxiv 9.
  12. Mait. ix. 34.
  13. Mait. xii 31; Lúc. xii. 10; 1 Eóin v. 16.
  14. Isáias vi. 9.
  15. 1 Tim. vi 17.
  16. Mait. xiii. 31; Lúc. xiii. 19.
  17. Mait. viii. 28; Lúc. viii. 26.
  18. .i. sluagh mhór. Feic Mait. xxvi. 53, an nóta.
  19. Mait. ix. 18; Lúc. viii. 41.
  20. Gníomh. xii. 81
  21. Gheibhmíd annso sa nGréigis na focail seo:—“go deimhin adeirim libh, beidh sé níos saoire do Shodom agus do Ghomorra lá an bhreitheamhantais ’ná do’n chathair sin.”
  22. .i. ainim Íosa.
  23. Lebhit. xviii 16.
  24. Lúc. ix. 10.
  25. Mait. xiv. 24, 25.
  26. Isáias xxix. 13.
  27. Exod. xx. 12; Deut. v. 16.
  28. Exod. xxi. 17; Lebhit. xx. 9.
  29. .i. do tugtí do sna Fairisínigh an rud ba cheart a thabhairt do’n athair agus do’n mháthair.
  30. Gen. vi. 5.
  31. Lúc xxii. 25.


Mínithe
  1. Ver. 12. “ag féachaint dóibh go bhfeichfidís.”—Mar dhibhfeirg ortha toisg a súile a bheith dúnta go toilteanach acu, chimeád Dia uatha, fé mar a bhí tuillte acu an solus agus na grásta a bhí le fághail acu dá n-úmhluíghdís iad féin, agus thabharfadh na grásta san agus an solus san chun a leasa iad.
  2. Ver. 5. “Níor fhéad sé.”—Ní le h-easba cómhachta é, ach níor bh’áil leis mírbhúiltí dhéanamh do dhaoinibh stuacacha ná creidfeadh. Níor bh’fhiú iad é.
  3. Ver. 20. “Agus bhí sé ghá choimeád,” .i., ar Héródias; agus le h-eagla roimis na daoíne ní chuirfadh sé chun báis é, bíodh go raibh sí ghá iarraidh air. Do dhein sí a toil ’n-a dhiaidh san le congnamh a h-inghíne.
  4. Ver. 7. “Teagasg agus aitheanta daoine.” Feic an nótú ar Mait. xv. 9, 11.