Biblia/Nove Testamento/Hebreos/Hebreos 4

From Wikisource
Jump to navigation Jump to search
Le Biblia in Interlingua
Epistola al Hebreos

Epistola al Hebreos[edit]

Capitulo 4[edit]

Le reposo promittite de Deo[edit]

1Ergo, le promissa de Deo de entrar in su reposo remane valide, ma vamos esser multo caute: de facto alicunes inter vos curre le risco de trovar se inhabile a facer lo.

2Sin dubita, le bon nova[1] esseva proclamate tanto a nos quanto a illes, ma illes non traheva ulle profito del message que illes habeva audite, nam non se jungeva[2] a illes que lo habeva audite con fide. 3Quia solmente nos qui crede pote entrar in su reposo. Pro lo que reguarda le alteres, Deo ha dicite: “In mi ira io jurava: ‘Illes nunquam entrara in mi placia de reposo’” mesmo si Deo lo rendeva disponibile jam desde le fundation del mundo. 4Nos sape que illo es a disposition ex le loco in le Scripturas ubi le septime die es mentionate: “In le septime die Deo se reposava ab omne su obras[3]”. 5Ma in le altere passage jam mentionate Deo habeva dicite: “Illes nunquam entrara in mi placia de reposo[4]”.

6Il es assi clar que il ha un loco de reposo, ma illes qui primo audiva iste bon nova non poteva entrar in illo a causa de lor disobedientia. 7Assi Deo fixava un altere tempore pro entrar in su reposo, e ille tempore es “hodie”. Deo lo preannunciava per le medio de David multo plus tarde in le parolas jam mentionate: “Hodie, quando vos audi su voce, non indura vostre corde”. 8Ora, si Josua habeva succedite in dar les iste reposo, Deo non haberea parlate postea in re un altere die. 9Per consequente, il ha un die special de reposo que ancora expecta le populo de Deo. 10Quia tote illes qui ha entrate in le reposo de Deo, se reposa de lor obras justo como faceva Deo de post haber create le mundo. 11Assi, nos debe facer omne effortio[5] de entrar in ille reposo, ut non incider in le mesme exemplo de disobedientia.

12Sin dubita, le Parola de Deo es vivente e efficace. Illo es plus acute de omne gladio a duple talia; illo penetra usque a divider le anima ab le spirito, le juncturas ab le medulla. Illo pote judicar le cogitationes[6] e le intentiones[7] del corde. 13De facto, nulle creatura pote occultar se de Deo, ma toto es nude e aperte al oculos de ille al qual nos debe dar conto.

Jesus, nostre misericorde Summe Sacerdote[edit]

14Ergo, nam nos ha un Summe Sacerdote que penetrava le celos, Jesus, le Filio de Deo, vamos attiner nos firmemente a nostre confession de fide[8]. 15Proque nos non ha un sacerdote incapace de compatir[9] nostre infirmitates, quia ille esseva temptate in omne maniera justo como nos, ma sin committer peccatos. 16Igitur, vamos approchar nos con fiducia al throno del gratia pro reciper misericordia e trovar auxilio quandocunque nos lo necessita.

Notas[edit]

  1. Le “bon nova” esseva pro le antique populo de Deo le terra que Deo les habeva promittite, un “hereditage” plen de benedictiones, finalmente un placia de reposo depost le dur e longe marcha in le deserto. Le plus grande parte de ille populo, tamen, perdeva lor fide que un tal terra poteva esser de facto attingite, se rebellava a Moses e intendeva retornar a in Egypto. Illes habeva se refusate de junger se a illes que continuava creder. Un simile “reposo” es le promissas del Evangelio (bon nova) de Christo. Illo non es “un chimera” inattingibile e nos lo attingera si nos persiste creder a su realitate insimul a tote illes que crede, le fideles. Qui perde le fide, perde le benedictiones del “reposo” promittite. In le caso del antique populo de Deo, qui perdeva su fide moriva in le deserto, e qui persisteva creder haberea entrate in le terra del promissa.
  2. O “immisceva”.
  3. Un citation de Genesis 2:2.
  4. Un citation de Psalmo 95:11.
  5. O “esser multo diligente”.
  6. O “desiros”.
  7. O “pensamentos”.
  8. O “lo que nos crede”.
  9. O “sympathisar”.