Bankructwo polityki N. D.

From Wikisource
Jump to navigation Jump to search
<<< Dane tekstu >>>
Autor Artur Śliwiński
Tytuł Bankructwo polityki N. D.
Pochodzenie Trybuna (1906) nr 3
Echa
Redaktor Tadeusz Bobrowski
Data wydania 1 grudnia 1906
Wydawnictwo Tadeusz Bobrowski
Druk Drukarnia Narodowa w Krakowie
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Inne Download as: Download as ePub Download as PDF Download as MOBI
Indeks stron
[ 47 ]
BANKRUCTWO POLITYKI N. D.

 Zaledwie surmy narodowo-demokratyczne ogłosiły światu wielkie zwycięstwo stronnictwa w walce wyborczej, poprzedzającaj dumę poprzednią, N. D-cya wydała. odezwe, w któraj ze zwykłą sobie arogancyą stwierdziła, iż „kraj przez wybór posłów do Izby państwowej zadokumentował“, jakiej pragnie polityki. Przedstawiciele stronnictwa, p. Nowodworski, zwalczający strejk szkolny i hr. Tyszkiewicz, składający wieniec na trumnie jednego z katów Polski, słynnego generała Orzewskiego, te dwie postacie, doskonale ilustrujące prąd antypolski i antynarodowy, rozkładający stronnictwo, miały reprezentować największe z miast polskich na wyraźna życzenie „narodu“.
 Kraj „zadokumentował“ jakiej pragnie polityki!...
 Stało się to w kwietniu, aliści w listopadzie leaderzy stronnictwa zmienili zdanie. Dziś „kraj“ innej widocznie pragnie polityki, bo we wstępnym artykule „Dzwonn“ z d. 4 ub. m. czytamy, że potrzeba nam przedstawicielstwa „dającego obraz wszystkich kierunków narodowych, istniejących w społeczeństwie, że potrzeba nam przytem zmobilizować więcej sił i talentów parlamentarnych, niż ich jedno stronnictwo dać może“...
 Wyznanie nad wyraz ciekawe i charakterystyczne!...
 Czy można sobie wyobrazić jakąkolwiek partyę polityczną, która mogąc odnieść zwycięstwo wyborcze, zrzekłaby się go choć w najmniejszej części na rzecz innych stronnictw! Stańczycy galicyjscy, popierający demokratów z uszczerbkiem dla liczby swoich posłów, nacyonaliści niemieccy, odstępujący swoje mandaty socyalnej demokracyi, wogóle jakakolwiek partya, obawiająca się całkowitego zwycięstwa w walce wyborczej, ba! starająca się nawet zwycięstwu temu zawczasu przeszkodzić, byłaby urągowiskiem powszechnem, stałaby się pośmiewiskiem, przestałaby być partyą polityczną, bo stałaby się absurdem politycznym!
 Mogłoby się zdawać, że oświadczenie „Dzwonił Polskiego“ jest jakiemś nieporozumieniem. Ale nie! Pod artykułem podpisany jest jeden z hetmanów N. D-cyi, p. Zygmund Balicki.
 Zaprawdę rzecz niesłychana!...
 Na łamach oficyalnego organu stronnictwa jeden z jego wodzów demskuje stronnictwo, twierdzi, ze nie ma ono dość sił i talentów, a więc niezdolne do reprezentowania „narodu“ i nie zasługuje na zaufanie wyborców, a twierdząc to, powołuje się na „doświadczenie“...
 I pomyslać, że głos taki odzywa, się w przeddzień walki, wyborczej...
 O ironio! gdy ktokolwiek ośmielił się zauważyć, że „Koło Polskie“ skompromitowało się w dumie (można je było tylko bezkarnie, nazywać menażeryą, jak to zrobił. p. Studnicki, reklamowany przez „Dzwon Polski“!), organy N. D-cyi pieniły się i bryzgały oszczerstwem a kalumnią, dziś... dzis impotencyę stronnictwa stwierdza jego dowódca, p. Zygmut Balicki!
[ 48 ] Rzecz ciekawa, komu to p. Zygmunt Balicki zamierza odstąpić mandaty?
 Realistom? Ależ to policzek!... „Słowo“, organ realistów, ochrzciło taktykę stronnictwa mianem pertidyi i nieuczciwości!
 Więc komu?
 „Spójnia“ nie istnieje, demokraci postępowi, jak to niejednokrotnie stwierdził „Dzwon Polski“ nie reprezentują „kierunku narodowego“, polska partya postępowa jest fikcyą, więc?... Pozostaje S. D-cya i Bund! Zaiste wybór trudny i trzeba będzie nielada... zwinności nacyonalistycznej, aby wybrnąć z sytuacyi, którą stworzył wódz stronnictwa, p. Zygmunt Balicki!...
 Bądź co bądź trzeba przyznać, że wystąpienie p. Balickiego, jest pierwszym głosem, stwierdzającym bankructwo polityki narodowo-demokratycznej na łamach organu stronnictwa!
 Można powinszować p. Balickiemu stronnictwa, do którego należy i można powinszować stronnictwu... p. Balickiego!

Z—ski.


Info icon 001.svg#licence info
Public domain
This work is in the public domain in the United States because it was first published outside the United States prior to January 1, 1926. Other jurisdictions have other rules. Also note that this work may not be in the public domain in the 9th Circuit if it was published after July 1, 1909, unless the author is known to have died in 1950 or earlier (more than 70 years ago).[1]

This work might not be in the public domain outside the United States and should not be transferred to a Wikisource language subdomain that excludes pre-1926 works copyrighted at home.


Ten utwór został pierwszy raz opublikowany przed dniem 1 stycznia 1926 r., i z tego względu w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej znajduje się w domenie publicznej. Utwór ten nadal może być objęty autorskimi prawami majątkowymi w innych państwach, i dlatego nie zaleca się przenoszenia go do innych projektów językowych.

PD-US-1923-abroad/PL Public domain in the United States but not in its source countries false false