Page:PL Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. T. 1.djvu/324

From Wikisource
Jump to navigation Jump to search
This page has not been proofread.


Borsukinie, Borsuki. Najczęściej w KrUlestwie spo- tykamy je w gub. suwalskiej, pow. agustowskim. HOI'suk, wś, pow. krasnostawski, gm. Gorz- ków, par. Tarnogóra. 2.) H., wś, pow. toma- szowski, gm. Telatyn, par. Łaszczów. 3.) H., wś, pow. rawski, gm. Starawieś, par. Białka. Borsuk, przysiołek Głogowa. Horsuk, potoczek górski W obI'. gm. Osła- wa czarnego w pow. nadwol'lliańskim, wypły- wa z lasu Borsukiem zwanego i po krótkim biegu uchodzi do Osław y czaI'llej. Br. G. Borsuki, 1.) wś, pow. pułtuski, gm. Zatory, par. Pułtusk. Leży o 1 1 / 2 w. od Narwi z le- wego brzegu, o 8 w. na pol. od Pułtuska, śród lasów i mokradli. W 1827 r. było tu 19 dm. i 127 mk., obecnie 39 dm. 2.) wieś, nad rz. JJugiem, pow. konstantynowski, gm. Hołow- czycc, parafia Konstantynów, poczta Janów, okr. sąd. Komal'llo, rozlcgłości m. 1975, ludno- ści 590. Borsuki, 1.) wicś i dobra zicmskie wc wschodnio-północnej stronic pow. rzcczyckicgo, w gm. małoduskioj, pr7.Y gościńcu wiodącym z Rzcczycy do Chojnik, w głuchej poleskicj micjscowości, w 4 stanic policyjnym, w 1 okr. sądowym. Dobra B., razem z dobrami Mała- dusza, są dziedzictwcm Przyborów i maj< obszaru 13060 morgo Al. Jel. 2.) n., wś, pow. hajsyński, dusz męz. 216, ziemi włośc. 444 dz., zicmi dwor. 491 dz., należała do Hu- lewiczów, dziś Kudrcwicza. 3.) B., wś, pow. bałcki, gm. Percjma, dusz mę7.. 390, zicmi włośc. 1042 dz., d wor. 1610 dz., należała do Lisowskich, dziś Czepelowskich. 4.) n., wś w pow. krzcmic- nieckim, z obszeI'llym stawem nad Horyniem (ob.). 5.) B., zaścianek w parafii okmiailHkiej, pow. szawelski, 1 ' / 2 mili od stacyi kol. żelazno lipaw.-romeńsk. Popielany. Należy do składu majętności Dubikinie-Wielkie; jest własnością obywatela Sawina. Fel. R. HOI'sukowa gl'zda, wś wc wschodniej stronie pow. ihumcńskiego, w gm. brodzkiej, w 2 okręgu sądowym, w 3 stanie policyjnym (berezyńskim). Miejscowość głucha poleska. BOl'sukowce, wś, pow. uszycki, gm. Ko- sikowce, par. Sokulec; wraz z wsią Popówką ma 625 dusz męz., 1027 dz. ziemi włośc.; nale- zała do Trzecieskich, dziś Juliana Iżyckiego 1001 dz. i Wiktora Iżyckiego, wraz z wsią Popówką, 1028 dz. Dr. M. Horsz, nazwisko dawne. Stanisław i Wincenty Borszowie są dziedzicami Drzewcy, w par. wąwoi- nica (Długusz II 569.). Ztąd poszły takie na.zwy jak Borszyn, Borszyce, Borszowice. Br. Ch. Borszć (łuż.), niem. Foerstchen. Na Łuzy- cach kilka ws; nosi tę nazwę, odróżnianych przymiotnikowo, a mianowicie na Łuzycach pruskich w pow. rozbórskim: Dołha B., Lang- Forstchen, i Piesaczna B., Sand-Foerstchen; na saskich zaś Łuzycach: HOl'lla B., Ober-Forst- chen; Kr7.iwa B., Krumm-Forstchen; Mała :B., Kleinforstchen, i Słona B., SalzfOrstchen. Borsz(z, ob. Barszcz. Hol'szcz, folw., pow. g'liwicki, należy do dóbr Rzeczyce. BOI'szczahów)m, B01'szczaj6wlca, miaste- czko, pow. kijowski, o 30 w. od Skwiry, o 125 od Kijowa, przy ujściu rzeczki Horochowatki do rz. Rosi, stanowiącej dzisiejszą granicę mię- dzy pow. skwirskim i taraszczańskim. Oko- lica gd7.ie dziś B. się znajdujc, z pewnością od g.awna bard7.0, bo jeszczc od czasów Witolda, Swidrygiełły, Włodzimicrza i Olclka 7.asiedlo- ną już była, jak to zdaj4 się poświadczać liczne nadcr i dawne" uroczyszcza i sieliszcza" z tych czasów pozostałe tu, a przechowujące się dotąd w pamięci bądź ludu, bądź akt miejscowych. J cdnakżc, już od drugiej połowy XV W. taż okolica zaczęła się powoli, dzień za dniem, w pustkowic obracać, a to wt!ćJnczas mianowi- cie, gdy za panowania Kazimierza Jagicllo{l- czyIm, Mcngligirej, han Krymu, zcrwawszy ,przyjaznc stosunki, jakie poprzednicy jego utrzymywali dotąd z władzcami Litwy, zaczął zicmię kijowską i bracławską straszliwic ni- szczyć, jako już u progu koczowisk tatarów perckopskich położoną, a tcm samcm i na pierwszy cel napadów ich wystawioną. Na- pady te straszne, niszczącc, ponawianc co chwila i przez długą lat kolej, bo aż do dni Zygmunta III, zrządziły też z czascm najzu- pełniejsze zagładzeni c bracławskiego zwłaszcza kraju, nicgdyś ludnego, tak dalece, że okolicę te już za pierwszych dni Zygmuntowych nosić zaczęły niejako nazwę "pustyń za Białącer- kwią położonych." W V ol. leg. II str. 318 (wyd. Ohr.) czytamy (r. 1590). "Ukazały to nam stany kor., że w tak wiclkicj szerokości pallstw naszych pustych, jaka jest na pogra- niczu ukraińskiem za Białącerkwią, pożytków z nich publicznych, ani prywatnych nicma zadnych. Ztąd żeby odłogiem nie leżały, i w pozy tek jaki obrócić się to mogło, za pozwo- leniem i daniem nam w moc tego przez WS7.y- stkie stany, ustawujemy, ze nam wolno będzie w tymto trakcie przerzeczonym rozdawać te pustynic na wieczność osobom szlacheckiego sta- nu, zasłużonym nam i rzplitej, wedle zdania i woli naszej." Jakoż na mocy tej ustawy króla i sejmu rychło potem, jak to widzimy z doku- mentów, które nam służą, znaczny obszar pu- stego, "za Białącerkwią" stepu (z horodysz- czem Włodareckiem (Wołodarką), z uroczyska- mi Zwołoziem czyli Wielką Słobodą (później- szym Antonowem), Skuthowem, Zuchowicami, Przylepkami i Wołodymirką (w pobliżu póź- niejszej Borszczajówki) został wydzielony, jako darowizna ziemska, za zasługi niejakiemu Yarcyanowi Trębickiemu. Widać jednak, ze Trębiccy nie dotrwali tu, na tym straconym po.,.