Page:PL Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. T. 1.djvu/205

From Wikisource
Jump to navigation Jump to search
This page has not been proofread.


W tych punktach skupiają się zwykle osady wiejskie. Wieś J astrzębna rozsiadła się na ta- kiej wyspie, mając Wilcze bagno z północy, błota rzeki Jastrzębianki z zachodu a Biebrzań- skie mokradle od południa i wschodu. Na dru- giej wyspie na pol. od Lipska mieści się wieś Rohożyn, na innej maleńkiej maleńka wioska Jałowa. N a takich wyspach dalej ku zacho- dowi w pobliżu ujścia Netty spotykamy wsie: Polkowo, Dębowo, Jasionowo, Kopytkowo. In- ne mniej wyniesione wyspy pokryte są lasami i niezaludnione. Miejscowości te tylko w cza- sie mrozów lub suchego lata mają stałą komu- nikacyą z dalszemi okolicami; w innych porach roku są niejako odcięte od świata i skazane na wodną komunikacyą. Największy obszar bło- tny rozciąga się na przestrzeni między Augu- stowem, Suchąwolą, Goniądzem i Rajgrodem. Błota tu mają do 28 w. szer. od zachodu ku wschod. i do 15 w. w kierunku od półn. ku połud. Wreszcie niedaleko juz ujścia swego do Narwi, Biebrza tworzy rozległe błota, cią- gnące się w kierunku ku Szczuczynowi na 18 wiorst koło wsi Okrasi n , MśÓchy, Klimasze- wizna, Kownaty, Godlewo. Błota Biebrzań- skie noszą w rozmaitych częściach osobne na- zwy jak: Pankowskie, Kobyle, Borowizna, Przetok, Tarówka, Bobrzańskie (właściwie), Pieńczykowskie, Łękowo, Netta, Maleszewskie i. t. d. Kanał Augustowski wiele się przy- czynił do osuszenia tych błot przez odprowa- dzenie ich wód. Br. Ch. Biechów, wś, pow.stopnicki, gm. ,V ojcza, par. Biechów, lezy na drodze z Korczyna do Pacanowa. Posiada kościół paraf. drewniany, założony 1315 r., i szkołę gminną. Biechow- ska wola leży śród błot w pobliżu B. i Paca- nowa. Par. B. dek. stopnickiego liczy 2534 wiernych. Br. Ch. Biechowo, 1.) wieś, pow. wrzesiilski; 12 dm.; 148 mk.; wszyscy kat., 29 analf.; ma ko- ściół paraf. dek. miłosławskiego , dawniej pyzdrskiego. Już za Piastów wieś była ka- sztelanią, jednem z główniejszych miejsc Wiel- kopolski; zapewne już w XIII wieku istniał kościół, wystawiony prawdopodobnie przez je- dnego z książąt wielkopolskich. N 1Lruszewicz wspomina o kościele biechowskim dopiero w XIV w., przytaczając kronikę archidyakona gnieźnieńskiego, że podczas wojny domowej Grzymalitów z Nałęczami Mikołaj pleban bie- ch,)wski, przypatrując się r. 1383 ciekawie szturmowaniu Pyzdr, poległ, ugodzony kulą kamiennq. W XVI w. B. naleiało do rodziny Pompawskich, herbu Gozdawa, która za pano- wania Zygmunta Augusta przeszla do reforma- cyi i kościół biechowski oddała dysydentom. W XYII katolicy go znowu odzyskali. Na poe?:ątku XVIII w. Smarzewski, ówc?:esny dziedzic, sprowadził do kościoła zgromadzenie ks. filipinów, którzy tu pozostali aż do roku 1809. Od tego czasu duchowieństwo świeckie znowu rządzi kościołem. 2.) Ił., domin., pow. wrzesiński; 1471 morgo roz1.; 2 miejscowości.: 1) B.; 2) kopalnie torfu Syberya; 10 dm., 129 mk.; ws?:yscy !mt.; 57 analf.; st. poc?:t. i kol. żel. Września o 11 kil. Własność Łukom- skiego. M. St. Biechowo, w;;, i Biechówlco, dobra ryc., pow. świecki, st. p. Terespol, par. Przysiersk, własność Roszyckiego. Biechowy, wś, na prawym brzegu Warty, pow. koniilski, gm. Wysokie, par. Krzymów. Grunt piaszczysty i sapowaty, podlega wyle- wom Warty. W tej wsi jest przewóz na pro- mie, jedyny na przestrzeni 4-milowej. Od Ko- nina odI. 14 w. W 1827 r. było tu 15 dm. i 167 mk.; obcenie 129 mk. i 369 m. obszaru. Biecz, miasto, pow. gorlicki, pod 38°11' szer. półn., 49°9' dług. wschod. od Ferro, byłe miasto powiatowe województwa kra- kowskiego, stacya pocztowa przy trakcie z J a- sIa do Grybowa, o 19 kil. od Jasła. }VIa 383 domów, 1204 męż., 1246 kob.: razem 2450 mieszk.; z tego 1878 rz. kat., 284 izraelitów. Siedziba c. k. posterunku żandarmeryi, apteka, lekarz, urząd pocztowy i telegraficzny. Pa- rafia łac. w miejscu; kościół farny w pięknym stylu gotyckim, zbudowany juz w 1326 r. Patronem był dawniej biskup krakowski, teraz c. k. rząd krajowy. Szkoła ludowa 4-klasowa, fundusz ubogich żałozony przez królowę pol- ską Jadwigę w 1373 celem wspierania miej- scowych ubogich. Majątek zakładowy tej in- stytucyi wynosi 61187 złr., dochód w 1877 roku 3553 złr. B. leży na pagórku nad rzeką Ropą, przy gościńcu rządowym południowym czyli karpackim. Uboga ludność trudni się przewaznie rolnictwem, a po części także prze- mysłem tkackim. B., jedno z najdawniej- szych miast, posiadało niegdyś zamek i opa- sane było murami. W roku 1294 nadał je Wacław król czeski kapitule krakowskiej, ale Łokietek w skutek napadu węgierskiego, który omało się niepowiódł, w r. 1311 odebrał je biskupowi Muszkacie i do dóbr stołu kró- lewskiego przyłączył. Tu w r. 1400 ponowili posłowie Jagiełły z posłami cylijskimi zaręczy- ny króla z Anną, hr. Cylijską, wnuczką Kazi- mierza W. W 16 wieku Biecz, połozony przy głównym trakcie węg'ierskim, pomnożywszy swą ludność osadnikami niemieckimi, tak za- kwitł handlem i przemyslem, ze go nazwano "małym Krakowem." W okolicznych górach tutejszych tylu ukrywało się opryszków, że w 1614 r., według podania, stracono ich razem w B. 120. To zrodziło potrzebę oddzielnego powołania ludzi do spelnienia wyroków sądu i ztąd stało się miasto to głośnem na cala, Polskę nauk8j i wyzwalaniem się katów. Te-