Page:PL Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. T. 1.djvu/181

From Wikisource
Jump to navigation Jump to search
This page has not been proofread.


gólnie z pr. brzegu liczne krótkie i nagłe wo- dy gór8kie, przedewszytkiem Czertyżnankę, Czarną, Sodół, Grodecki potok, Stróżański, Bieśninkę, Ostruszę, Rzepienik, Lubaszową i Bobówkę; z lewego zaś brzegu Banicę, Czyr- niankę, Piorunkę, Binczarówkę, Pająkę, Strzy- ławkę, Grodllą, Jasienną, Chojnicki potok, i Siedli8ki. DługoM biegu przeszło 12 mil. I:rzegi są skaliste, wody rwące. Br. G. Białagal'da, ob. Bialogród. Biała gól'a, zwana też Weissenberg, wś, pow. gródecki, z parafią rz. kat. i st. p. w miejscu, własność hr. Ponińskiego. Białagóra, 1.) niem. Weissbel'g, folw., pow. poznański, ob. Komenderya. 2.) B., Weissberg, f'olw. proboszczowl'lki, pow. babimoski, ob. PI'ze- mentowe PI'zed,nieicie (Primendorf). M. Sł. Białagóra, 1.) niem. Sandberg, W8, pow. wiecki, pod Nowem. 2.) B., niem. Biallagorm lub SopMentltal, dobra, pow. lubaw8ki, niedale- ko Lubawy. 3.) B., niem. Weissenberg, wś, pow. sztumski, niedaleko st. p. Piekło. 4.) B. lub Witowa ,qóra, niem. GI'OSS- Wittenber,q, wś, pow. wałecki, niedaleko st. p. Piła. 5.) B., niem. lVeissenbel'g, osada do Buchwałdu nale- żąca, pow. grudziąski, niedaleko st. p. Jabło- nowo. 6.) B., niem. Wittenbet,[J, WŚ, pow. lęborski na Pomorzu. Biała gÓI'a, nazwa pasma wyniosłości lu- belskich, będących przedłuzeniem gór sando- mierskich. Zaczyna się od wsi Majdan Górno pod Tomaszowem i ciągnąc się prawym brze- giem Ruczwy, zwraca się na południe do Ga- licyi, zkąu wraca i zapełnia lekkiemi wzgórza- mi przestrzeń między Huczwą a Bugiem. Naj- wyższe wyniesienie na półn.-wschód od wsi Majdan Górno dochodzi do 1,000 st. (143 i 140 saz. ros.). Br. Ch. Biała góra, szczyt na połud. od Oleska w Galicyi, 428,5 metrów wys. Biała góra, ob. Bjełagóra. Biała-gól'a, historyczll!t góra na płn.-zacMd od Pragi c7.eskiej, 1166 stóp paryskich wyso- ka, od Pragi oddzielona doliną Szal'ki. Pod tą górą 8 listopada 1620 rozegrała się bitwa, która stanowi epokę w dziejach czeskich. Biała-Halłcza, rzeka, lewy dopływ Niemna, Wypływa z jeziora Hańcza, w pow. sejneńskim i dązy ku południowi pod wie Kopciowo, Mię- ciszki, :Macewicze, poczem przybiera kierunek wschodni, tworząc dwa łuki, jeden u południo- wi, drugi ku północy i pod wsią Swięto-J ań- Ikie wpada ż lewego brzegu do Niemna. Dłu- ga 18 wiorst. Przyjmuje z lewego brzegu rz. Serejkę, z prawego Eniadę (?). Koryto pia- Izczyste. szerokość od 2 do 5 sąz. Od wsi Ko- pciowa można spławiać drzewo. L. W. Białahus, potok, ob. Przylubicnitt potok. Biała karczma, niem. Weissekl'lIll, wś, pow. gdański, niedaleko st. p. Plehnendorf.

Biała Królikowska, wś, pow. słupecki, gm. Grodziec, par. Królików. Dworskich grun- tów morg 4128, włościańskich 204. W 1827 było tu 15 dm. i 140 mk; obecnie 334 mk. Biała-krynica, wś, pow. kalwaryjski, gm. i par. Ludwillowo. W 1827 było tu 11 dm., 108 mk. Biała-krynica, ob. Bialokiernica. Biała ksiązfca, ob. Biala (str. 168). Biała ł.nża, 1.) osada wiejska w południo- wej stronie pow. ihumeńskiego, w głuchej miejscowości, ku g'ranicy pow. słuckiego, w gm. szackiej, w I stanie policyjnym (uź- dzieńskim), w 4 okręgu sądowym. 2.) B., osada w północnej stronie pow. mińskiego, w gm. ostroszyckiej, w I stanie policyjnym, w 3-im okręgu sa.,dowym. Al. Jel. Biała (nowa), oh. Nowa Biala. Biała panie.lska, wś, pow. koniński, gm. Dąbroszyn, par. Dzierzbin. Rozl. 1214 morg., laBu 599 morgo rza,dowego, do leśnictwa Turek należącego. Wieś ta stanowi wieczyst/ dzier- żawę. Od Konina od!. 23 w., przy szosie ko- nińsko-kaliskiej. W 1827 r. było tu 12 dm. i 126 mk., obecnie 133 mk. J. Ch. Biała potok, wypływa w lesie Podhorody- szczem zwanym, W obr. gm. tejze nazwy, w pow. bobreckim w Galicyi, u południowych stóp góry Kumali (477 m.). Płynie na połu- dnie zrazu debrami leśnemi, poczemłąkami śród- lcśnemi przez gminę Stoki; w Stokach zwraca się na zachód i płynie łąkami na granicy gm. trzałek i Łanek małych i po 11/ milowym biegu uchodzi z lewego brzegu do Boberki, do- pływu Dniestru. BI'. G. Biała Przemsza, rzeka, bierze początek ze źródeł za os. Wolbromiem w pow. olkuskim. Dwa strumienie, jeden z pod Łobzowa, drugi 7. pod Poręby górnej, połączywszy się, tworza, tę rzekę, która, płynąc naprzód w kicrunku po- łudn.-zach., zwraca Bię pod Chrząstowicami ku północy, dalej na Gołczowice, Błędów do Okra- dzionowa, w kierunku zachodnim, odtąd na. Sławków i Maczki w kierunku prawie zupeł- nie południowym, a ztąd, stanowiąc granicę kraju od Galicyi, płynie w kierunku zachodnim ku Niwce, gdzie łą.czy się z Czarną Przemszą w samym punkcie zejścia się granic Królestwa Polskiego, Galicyi i Szląska. Rzeka ta ma źró- dła w opoce wapiennej; płynąc na gruncie bardzo piaszczystym, koryto swoje zanosi pia- skiem. Zasilana z obu stron zdrojami, prawie nigdy w całym swoim nie zamarza biegu. Dłu- ga 52 w., z tych 13 płynie granicą. Pod Sław- kowelll znajduje się na niej most, a drngi kolei żelaznej na samej granicy kraju, murowany, sklepiony, mający 212 1 / 2 stóp w świetle. Do Białej Przemszy wpadają: z prawego brzegu: struga z pod Domanicwic, płynie przez Bydlin i Cieś1in, ma ujcie pod Gołczowicami; struga