Page:PL Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. T. 1.djvu/101

From Wikisource
Jump to navigation Jump to search
This page has been proofread.


Bar, wś, pow. grodecki, o milę od Sądowej Wiszni, o 2 mile na zachód od Gródka położo­na, liczy 446 mieszkańców, z tych 60 rzym. kat., 371 gr. kat., 15 izraelitów; rzym. kat. parafią ma w oddalonych o pół mili Rodaty­czach, gr. kat. w Dołhomościskach.

Bar, inaczej Zbiór, potok powstający z połą­czenia potoków Hrysznego, Radyczowa i Szu­mówki w obrębie gm. Uniatycz, w pow. dro­hobyckim. Płynie on łąkami podmokłemi, cią­gnącemi się w kierunku północno-wschod­nim aż do Wacowic, między dwoma pasmami wzgórz; mija gminę Lisznią, poza którą z pra­wego brzegu przyjmuje potok Terptów a z le­wego potoki Dubieński i Śniatynkę; tworzy granice między gminą Śniatynką a Starą wsią; przepływa tę gminę i przechodzi w obręb gmi­ny Wacowic, gdzie, opłynąwszy północne stoki wzgórza Kogucika, zwraca się łagodnie na wschodnio-południowy wschód, dostaje się w obręb gminy Rychcic, a wreszcie, płynąc na wschód, ustawicznie podmokłemi łąkami, ucho­dzi w obrębie gm. Michałowic do Tyśmienicy dopływu Dniestru. Ujście leży 275 m. npm. Długość biegu od połączenia się trzech poto­ków w Uniatyczach czyni przeszło dwie mile, a spad 25 metrów. Br. G.

Barabaszka, rz., nastaje w pow. zwino­grodzkim, wpada do rz. Makszy-bołota, dopły­wu Gniłego Tykicza. Por. Malinówka.

Barabaszówka, przysiółek do Kopeczy­niec (ob.)

Barach, Barrach, ob. Bargłówka.

Barachcianka, ob. Mytnica.

Barachelen, dwie wsie w Prusach wscho­dnich, w powiecie ragneckim i w powiecie żu­ławskim.

Barachty, wś, pow. wasylkowski, nad rz. Barachcianką, wpadającą do Stuhny, o 5 w. od Wasylkowa a o 4 w. od dawnej drogi po­cztowej do Białej Cerkwi, mieszk. 2105 wy­znania prawosł., cerkiew parafialna po-unicka i szkółka. B. nazywały się dawniej Piotro­czyn i pierwszą wzmiankę o nim znajdujemy w nadaniu W. K. Kijowskiego Andrzeja, syna Jerzego z r. 1159 kijowskiej Ławrze Pieczer­skiej. W r. 1580 Piotroczyn stanowi już pry­watną własność, jak się pokazuje z magistrac­kich aktów kijowskich, i nałoży do rodu Dasz­kowskich, od których około r. 1600 kupuje go Hudym za 100 kóp groszy litewskich; później należy do starostwa białocerkiewskiego; w koń­cu darowany został wraz z całem starostwem W. K. H. Branickiemu a w r. 1850 łącznie z całą schedą Ksawerego Branickiego został skonfiskowany na rzecz skarbu. Sama wioska, położona w głębokich jarach, przecięta wałem na 7 sążni wysokim ciągnącym się od wsi Mytnicy. Według miejscowej legendy wał ten miał usypać car czy kniaż Wasyl dla obrony od nieprzyjaciół. Ziemi 3640 dzies. Czarno­ziem pomięszany z glinką i piaskiem, jednak ziemia dosyć urodzajna. Arenda młynów i karczmy wynosi rocznie 5000 rs. Zarząd gmin­ny w tejże wsi, policyjny w Wasylkowie.

Baragin, niem. Barragin lub Friedrischsdorf, wś, pow. gierdawski, stacya pocztowa Klein Gnie.

Barak, nazwa wielu osad powstałych po wy­ciętych lasach lub śród lasów w późniejszych już czasach. Dawniejsze noszą, miano Bud, Majdanów. Nazwę B. spotykamy głównie w obrębie Mazowsza, w Lipnowskiem odpowiada jej Rumunek.

Barak, osada wiejska, pow. konecki, gmina i par. Szydłowiec, 3 domy, 24 mieszk.; smo­larnia skarbowa. Gruntu 93 morgi. K. S. W.

Baraki, wś, pow. kozienicki, gm. Susko­wola, par. Sucha. Szkoła wiejska.

Baraki, przysiółek do Dąbrowy Narodo­wej (ob.)

Baran, 1). przykomórek celny, na granicy Galicyi, pow. miechowski, gm. i par. Luborzy­ca, na trakcie z Proszowic do Krakowa. 2). B., wś rządowa, pow. konecki, gm. i par. Miedzie­rza; młyn wodny.

Baran, pustkowie, pow. krotoszyński, ob. Dzierżanów.

Baran, rz., prawy dopływ Bohu, zaczyna się pod m. Zmierzynką w pow. winnickim, wpa­da do Bohu pod m. Woroszyłówką. Do niego wpada z lewej strony Kudaszówka. Długa, według W. Pola, mil dwie.

Barani, potok, wypływa w Beskidzie lesi­stym, na północnym stoku głównego grzbietu w lesie, na samej granicy Galicyi z Węgrami, w Baraniem, przysiołku gm. Olchowca, w pow. krośnieńskim; płynie w kierunku północno-zachodnim przez przysiołek i polanę Baranie, wąską górską doliną, zwartą dwoma lesistemi pasmami górskiemi, odrywającemi się od głów­nego grzbietu ku północy. Po wschodniej stro­nie potoku wznosi się Jaworzyszka, także Ol­chowczyk, a po zachodniej Wielka Góra. Po­czem przechodzi w obręb gminy Ciechania, zdążając przez nieco szerszą dolinkę do prawe­go brzegu potoku Wilsznej, dopływu Wisłoki. Bieg wynosi trzy ćwierci mili; prąd wody szybki i rwiący. Źródła leżą na 610 m. npm., ujście na 405 m. Br. G.

Barania góra, w południowo - wschodnim zakącie Karpat szląskich, 4175 stóp wysoka. Prawie tuż pod szczytem, na wysokości 3500 do 3600 st.wied., rozległe błoto, z którego wy­pływa Czarna Wisełka. Por. Wisła. Czyt. Winc. Pola: „Rzut oka na północne stoki Karpat.“

Baranica, wś i folw., pow. krasnostawski, gm. i par. Gorzków. Leży w okolicy wzgó­rzystej, poprzerzynanej licznemi wąwozami, o 5 w. na zachód od Gorzkowa. W 1827 r. było tu 25 dm., 130 mieszk.