Page:Aesop a tháinig go h-Éirinn, Cnuasach a II.djvu/22

From Wikisource
Jump to navigation Jump to search
This page has not been proofread.

18

“A ḃiṫeaṁnaiġ gan ċiall!” ar seisean, “an aṁlaiḋ is dóiċ leat ná feicim an rud atá istiġ id’ ċroíḋe?” Agus ḋ'imṫiġ sé as a raḋairc 50 láiṫreaċ.

Ċuaiḋ an siúméir sin aḃaile gan a ṫuaġ féin ná aon tuaġ eile aige.

An Múineaḋ.

Is mairg ná béaḋ sásta le n-a ċuid féin.

55 “Ná leig do ṡúíl ṫar do ċuid.”

“Is buaine an t-únán ’ná an t-anaiṫre.” ’S é sin le ráḋ, is buaine únán na macántaċta ’ná anaiṫre na gadaiḋeaċta. Ní leanann an t-an- aiṫre aċ an ḟaid a leanann an ḟeóil. Leanann 60 an t-únán an ḟaid a ṁaireann an ḃó.

Ná cas le bob a ḃualaḋ ar an Súil atá ag feuċaint ar an rud atá istiġ id’ ċroíḋe.


11.—AN FROG AGUS AN ḂÓ.

Ag gaḃáil tré ḃearnain ḟliuċ di do ċuir an ḃó a cos ar áit ’n-a raiḃ frogana óga, agus ṡatail sí ar ċeann acu agus ṁairḃ sí é. Ṫáinig máṫair na ḃfrogana óga aḃaile.

5 “Cad a ṁairḃ ḃúr ndearḃráṫair?” ar sise leis an gcuid eile acu.

“Ó, a ṁam,” ar siad, “an t-amṁiḋe ba ṁó ḋ’á