Page:Aesop a tháinig go h-Éirinn, Cnuasach a II.djvu/18

From Wikisource
Jump to navigation Jump to search
This page has not been proofread.

14

an gcaṫair nuaḋ, dar leis. Ṫáinig sé ċun an ḃáite agus do rugaḋ air sa líon. Is aṁlaiḋ 10 a ḃí an sealgaire i ḃfolaċ. Do riṫ sé ċun na h-áite ’n-a raiḃ beirṫe ar an éan sa líon.

“Á!” arsa ’n lon, “má’s é seo saġas caṫaraċ a ċeapann tú a ḋéanaṁ ní ṫiocfaiḋ puinn daoine ċun cóṁnuiġṫe ad’ ċaṫair ċugat.”

15 An Múineaḋ.

An ríġ a ḋéanfaiḋ an feall beiḋ a ċaṫair gan daoine aige lá éigin.

Is féidir bob a ḃualaḋ ar an bpoibiliḋeaċt uair nó ḋó, aċ má leanann an duine ’gasta ar 20 ḃeiṫ ’ġá mbualaḋ ar gaċ aoinne ní fada go seaċantar é. Fanaid na daoine uaiḋ. Fágtar i n-a aonar é. Bíonn a ċaṫair gan daoine aige. Ní ċreideann aoinne focal uaiḋ. Bíonn saoġal uaigneaċ aige. Ansan cad é an tairḃe ḋó an 25 ġastaċt go léir?


9.—AN GAḂAR DROĊ-tíHOUAlAĊ. Ḃí gaḋar ann aguf bi fé ana ḋroċ-ṁiotalaċ. Ní ḟéadaḋ aon ċóṁarfa teaċt ċun an tíġe leif, ṫagaḋ a leiṫéid de ċoċall aif ċuca, aguf é i fioċt iad do ftfacad af a ċéile dá ḃfaġaḋ fé gfetm 5 orṫa. Ḃ’éigean d'ḟear an tíġe bloc maiṫ mór