53
to-o nga kinahanglan siya na lamang gayud ang ma-
ngunay, kun buut niya nga kapahamtangan sa
silot ang mga mamomuno, si Leon mipauli sa iyang
lungsud, bulkan sa kayugot ang kasingkasing ug
kalag ug dinala ang kabangis, dili sa tawo, kay
kini diyutay da kaayo, kung dili, sa mananap nga
gitawag sa iyang ngalan: ¡Liyon!
Ug didto na sa Sahagon. niadtong lungsud nga alang kaniya maó kanhi ang Paraiso sa iyang kinabuhi, ug nga karon nahimo nang lubnganan sa tanang kalipay, didto, iyang hinsayran nga dili ra di-ay ang iyang amahan, si Kapitan Jantoy ug Siding ang nanghi-agum sa pamunó, penlupig ug among among sa mga Kostables, kung dili daghan usab ang nangamatay, gipanlugos, gipanagdaugdaog: Didto iyang nasayran nga Ang kabanayan. ning mga alaut, sa human kahutdi sa tanang pailub ug, labi na mayud, sa tanang pagtoo nga ang ilang sumbong dunggon pa sa mga ponu an, nanungas sa bukid aron, tipon sa mga Pulahan, pagpanimalús sa mga Kostables, pina-agi sa gubat.
Sa pagkahibaló ning tanan ni Leon, pagkassyud niya nga ang ubang mga katagilungsud nanagpakatagamtam na sa himaya sa pagsilot sa pila ka makasasalá, siya nanumpa sa pagtungas usab bukid ng pakigtipon sa mga Pulahan; nanumpá maisugon, na gubaton niya ang mga Kostables sa walay huong, walay kokalooy ag sa dakung kapintas.
Maó na kadto, magbabasa, nga sa usa kagabi-i niana, pabiing gaulán, unós, lintí ug lipak, atong hikit-an ang usá kabatan-on nga, mabangis ang dagway ng palpag ang buhok, nanganti sa
