მუხა

From Wikisource
Jump to navigation Jump to search
მუხა
ავტორი: გალაკტიონ ტაბიძე
1912 წელი


მუხა პირველი იგრძნობს ალიონს
და პირველ სალამს განთიადისას,
ამაყად გასცქერს მთას კავკასიონს,
მეფურ დუმილით დაჰყურებს მიწას.
მუხა პირველი მეხს ეგებება
შეუშფოთებელ და მძლავრ რტოებით,
შეუშფოთებლად და მძლავრად ჰკვდება
ველზე მდგომარე განმარტოებით.
ყანებში სადღაც ატირდა ღალღა…
ძირს, ძირს ეშვება მოხუცი მუხა,
ნაკადს დაეცა, ნაკადმაც ტალღა
აამღელვარა, ააჩუხჩუხა.
წაიღებს ხსოვნას ჟამი პირქუში,
გასცდება დღეებს, განაპირდება,
მარტოდენ ჭოტი მუხის ძველ ღრუში
დაისადგურებს და ატირდება!