Page:Poesie napoletane - Ferdinando Russo.djvu/114

From Wikisource
Jump to navigation Jump to search
This page has been proofread.
112
poemetti del cuore


E cerca e chiamma, e 'o nomme tanto amato,
corre cu l' eco addò s' 'o porta 'o viente;
ma stu silenzio nun risponne niente,
                         manco nu sciato!

E 'o mare è tristo e sulitario tanto,
ca nun me dà na rèfula 'e speranza!
Aggio voglia 'alluccà! Cchiù assai d' 'o chianto
                         è 'a luntananza!

Aggio voglia 'e strillà: — Viente! T' aspetto!
Pòrtame 'a luce e pòrtame l'Ammore!
Tu nun me siente! Tiene surdo 'o core
                         dint' a stu pietto!

'O ssente 'o mare, 'o ssente 'o cielo, 'o ssente
Dio, ca t'ha fatta st' anema accussì!
Tu, sulamente tu, chisti turmiente,
                         n' 'e vuò capì!