Page:Pinocchiu2019.djvu/120

From Wikisource
Jump to navigation Jump to search
This page has not been proofread.


U Cunbu, a sta risposta, u chinò fitu e u végne a pôsâse ‘n tæra. U l’ea ciü grossu che ‘n bibin.

— E alua ti cunuscjæ u Geppettu ascì. — u dumandò o-u mariunettu.

— So-u cunusciu! U l’é u mæ povou puæ! U t’ha foscia parlòu de mi? Ti me ghe porti da lê? ma u l’é ancun vivu? rispundime pe caitæ: u l’é ancun vivu?

— L’ho lasciòu trei giurni fa insci-a ciazza du mâ.

— Cos’u fava?

— U se fabbricava da lê ‘na barchetta pe traversâ l’Oceanu. Quellu povou ommu l’é ciü de quattru meixi ch’u gîa po-u mundu in çérchia de ti: e, nu avendute pusciüu truvâ, u s’é missu in testa de çercâte inti paixi lunten du növu mundu.

— Quante gh’é de chì a-a ciazza? — dumandò u Pinocchiu cun anscêtæ e affannu.

— Ciü de mille chilommetri.

— Mille chilommetri? o mæ câu Cunbu, che bella cosa se puese aveighe e tö ae!...

— Se ti vö vegnî, te ghe portu mie.

— Cumme?

— A cavallu insci-a mæ gruppa. Ti peixi tantu?

— Peizu? tütt’atru! Sun leggiu cumme ‘na föggia. —

E li, sença stâ a dî atru, u Pinocchiu u sâtò in gruppa o-u Cunbu; e missu ‘na ganba de chì e l’atra de la cumme fa i cavalleriççi, u criò tüttu cuntentu: «Galoppa, galoppa cavallin, che g’ho sprescia d’ariâ!...»