ideowa. Za czasów niewoli bowiem dążyli wszyscy Polacy do jednego celu, jasnego i sugestjonującego cały naród: zdobycia niepodległego bytu, podtrzymania i krzewienia ducha narodowego. Z chwilą zdobycia tej upragnionej niepodległości stanęło harcerstwo, jak i cały szereg ideowych zrzeszeń młodzieży polskiej, zdziwione i zakłopotane wobec pytania, co czynić dalej. Następuje bardzo charakterystyczny okres szukania nowych dróg, bliższych i dalszych celów istnienia. Harcerstwo wcześnie wychodzi z tego stadjum „zmiany fizjonomji“, jasno definiując swój cel: Jako system wychowawczy i ruch odrodzeńczy, oparty na idei chrześcijańskiej i narodowej dąży harcerstwo do wykrzesania typu obywatela, zdrowego fizycznie i moralnie, pragnie przez braterstwo harcerskie wzmocnić łączność między obywatelami Rzeczpospolitej i przybliżyć okres dobrej woli między narodami.
Lata 1920, 1921/22 nie okazują jeszcze ciągłości pracy dzięki ustawicznym zmianom na stanowisku komendanta I. Okręgu czy I. Hufca, spowodowanemi wypadkami politycznemi, udziałem w akcji plebiscytowej i w powstaniu Górnego
Page:PL Harcerstwo poznańskie w pierwszem dziesięcioleciu M. Lissowski.pdf/71
This page has not been proofread.
