Page:Mistral - Mireille-Mirèio (1861).djvu/502

   — Se ’n cop veirés à voste lume
   Quauque sant-fèli que s’alume,
Bon paire, sara iéu… Li Santo, sus la pro,
   Soun drecho que m’espèron… Eto !
   Esperas-me ’no passadeto…
   Vau plan, iéu, que siéu malauteto…
La maire alor esclato : Oh ! noun, noun, acò ’s trop !

   Vole pas, vole pas que mores !
   Emé iéu vole que demores !
E pièi, ma Mireiouno, e pièi, se ’n cop vas bèn,
   Anaren vers ta tanto Aurano
   Pourta ’n canestèu de mióugrano :
   Di Baus n’èi pas bèn liuen Maiano,
E se pòu dins un jour faire lou vai-e-vèn.

   — Noun, es pas liuen, bono maireto !
   Mai, boutas ! lou farés souleto !…
Ma maire, pourgès-me mis ajust blanquinèu…
   Vè li blanco e bèlli mantiho,
   Qu’an sus l’espalo li Mario !
   Quand a neva sus li mountiho,
Pas tant bléujo èi la nèu, la tafo de la nèu !

   Lou brun trenaire de garbello
   Ie crido alor : Moun tout, ma bello,
Tu que m’aviés dubert toun fres palais d’amour,
   Toun amour, aumorno flourido !
   Tu, tu pèr quau ma labarido
   Coume un mirau s’èro clarido,
E sèns crento jamai di marridi rumour ;