Jump to content

Page:Mistral - Mireille-Mirèio (1861).djvu/480

From Wikisource
This page has been proofread.
   Di Mario que s’envoulavon
   Ansin li paraulo calavon,
Calavon pau-à-pau, de nivo en nivo d’or :
   Semblavo un resson de cantico,
   Semblavo uno liuencho musico
   Qu’en dessus de la glèiso antico
S’enanavo emé l’auro. Elo, sèmblo que dor,

   E que pantaio ageinouiado,
   E qu’uno estranjo souleiado
Encourouno soun front de nouvèlli bèuta
   Mai, dins lis erme e li jouncado,
   Si vièi parènt tant l’an cercado
   Qu’à la perfin l’an destouscado ;
E dre, souto lou porje, alucon espanta.

   Prenon pamens d’aigo signado,
   Mandon au front sa man bagnado.
Sus lou bard que respond e la femo e lou vièi
   Dedins s’avançon… Espaurido
   Coume quand subran uno trido
   Vèi li cassaire : Moun Diéu ! crido,
Paire e maire, ounte anas ? — E de vèire quau vèi,

   Mirèio toumbo aqui. Sa maire,
   Em’ un visage lagremaire,
Ie cour, e dins si bras l’aganto, e ie disié :
   Qu’as, que toun front es caud que brulo ?
   Noun, es pa ’n sounge que m’embulo,
   Es elo qu’à mi pèd barrulo,
Es elo, es moun enfant !… E plouravo, e risié.