Jump to content

Page:Mistral - Mireille-Mirèio (1861).djvu/448

From Wikisource
This page has been proofread.
   Sus l’esquinau de si camello
   Tantost la mar nous encimello ;
Tantost, dins la founsour di negre garagai,
   Ounte barrulon li lasàmi
   Li biòu-marin e li grand làmi,
   Anan entèndre lou soulàmi,
Di negadis, que l’oundo escoubiho, pecai !

   Nous veguerian perdu ! S’enverso
   Sus nòsti tèsto uno grando erso,
Quand Lazàri : Moun Diéu, serve-nous de timoun !
   M’as davera ’n cop de la toumbo…
   Ajudo-nous ! labarco toumbo !
   Coume l’auroun de la paloumbo,
Soun crid fènd la chavano e volo peramount.

   De l’aut palais ounte triounflo
   Jesu l’a vist ; sus la mar gounflo
Jesu vèi soun ami, soun ami qu’en-tant-lèu
   Vai èstre aclapa souto l’oundo.
   Sis iue ’mé ’no pieta prefoundo
   Nous countèmplon : subran desboundo
À traves la tempèsto un long rai de soulèu.

   Alleluia ! sus l’aigo amaro
   Mountan e davalan encaro ;
E trempe, e matrassa, boumissèn l’amarun.
   Mai lis esfrai tout-d’un-tèms parton,
   Li lamo fièro s’escavarton,
   Li nivoulado alin s’esvarton,
La terro verdouleto espelis dóu clarun.