Jump to content

Page:Mistral - Mireille-Mirèio (1861).djvu/440

From Wikisource
This page has been proofread.
   Nautre, li sorre emé li fraire,
   Que lou seguian pèr tout terraire,
Sus uno ratamalo, i furour de là mar,
   E sènso velo e sènso remo,
   Fuguerian embandi. Li femo,
   Toumbavian un riéu de lagremo ;
Lis ome vers lou cèu pourtavon soun regard.

   Deja, deja vesèn s’encourre
   Óuliveto, palais e tourre ;
Vesèn de l’aut Carmel li serre e lis estras,
   Qu’aperalin fasien la gibo.
   Tout-d’un-cop un crid nous arribo :
   Nous reviran, e sus la ribo
Vesèn uno chatouno. Aubouravo si bras,

   En nous cridant, touto afougado :
   — Oh ! menas-me dins la barcado,
Mestresso, menas-me ! Pèr Jesu, iéu peréu,
   Vole mouri de mort amaro !
   Èro nosto servènto Saro ;
   E dins lou cèu la veses aro
Que lou front ie lusis coume uno aubo d’Abréu.

   Liuen d’aqui l’Anguieloun nous tiro ;
   Mai Salomé, que Diéu enspiro,
Is erso de la mar a jita soun velet…
   O pouderouso fe !… sus l’oundo
   Que sautoulrejo, bluio e bloundo,
   La chato, que noun se prefoundo,
Venguè dóu ribeirés à noste veisselet ;