Page:Mistral - Mireille-Mirèio (1861).djvu/438

   E lou paure pople èro triste,
   Car vesié bèn qu’èro soun Criste,
Aquéu que de la toumbo aussant lou curbecèu,
   À si coumpagno, à si cresèire,
   Èro tourna se faire vèire,
   E pièi, leissant li clau à Pèire,
S’èro coume un eigloun enaura dins lou cèu !

   Ah ! lou plagnien, dins la Judèio,
   Lou bèu fustié de Galilèio !
Lou fustié di péu blound qu’amansissié li cor
   Emé lou mèu di parabolo,
   E qu’à bèl èime sus li colo
   Li nourrissié ’mé de caudolo,
E toucavo si ladre, e revenié si mort.

   Mai li dóutour, li rèi, li prèire,
   Touto la chourmo di vendèire
Que de soun tèmple sant lou mèstre vié cassa :
   — Quau poudra teni la pauriho,
   Se murmurèron à l’auriho,
   Se dins Sioun e Samario,
Lou lume de la Crous n’èi pas lèu amoussa ?

   Alor li ràbi s’encagnèron,
   E li martire temounièron :
Alor l’un, coume Estève, èro aqueira tout viéu,
   Jaque espiravo pèr l’espaso,
   D’autre, engrana souto uno graso !…
   Mai sout lou ferre o dins la braso,
Tout cridavo en mourent : O, Jesu ’s Fiéu de Diéu !