Page:Mistral - Mireille-Mirèio (1861).djvu/408

   Mai pau-à-pau davans sa visto
   Lou terradou se desentristo ;
E veici pau-à-pau qu’aperalin se mòu
   E trelusis un grand clar d’aigo :
   Li daladèr, li bourtoulaigo,
   Autour de l’erme que s’enaigo
Grandisson, e se fan un capèu d’oumbro mòu.

   Èro uno visto celestino,
   Un fres pantai de Palestino !
De-long de l’aigo bluio uno vilo lèu-lèu
   Alin s’aubouro, emé si lisso,
   Soun bàrri fort que l’empalisso,
   Si font, si glèiso, si téulisso,
Si clóuchié loungaru que crèisson au soulèu.

   De bastimen e de pinello,
   Emé si velo blanquinello
Intravon dins la darso ; e lou vent, qu’èro dous,
   Fasié jouga sus li poumeto
   Li bandeiroun e li flameto.
   Mirèio, emé sa man primeto
Eissuguè de soun front li degout aboundous ;

   E de vèire tal espetacle,
   Cujè, moun Diéu ! crida miracle !
E de courre, e de oourre, en cresènt qu’èro aqui
   La toumbo santo di Mario.
   Maì au mai cour, au mai vario
   La ressemblanço que l’esbriho,
Au mai lou clar tablèu de liuen se fai segui.