Page:Mistral - Mireille-Mirèio (1861).djvu/28

   — Anen ! faguè lou panieraire.
   E s’avancèron à-n-un caire
De la taulo de pèiro, e coupèron de pan.
   Mirèio, vitamen, braveto,
   Emé l’òli de l’óuliveto
   Ie garniguè’n plat de faveto ;
Venguè pièi en courrènt i’adurre de si man.

   Dins si quinge an èro Mirèio…
   Coustiero bluio de Font-vièio,
E vous, colo baussenco, e vous, piano de Crau,
   N’avès pu vist de tant poulido !
   Lou gai soulèu l’avie ’spelido ;
   E nouveleto, afrescoulido,
Sa caro, à flour de gauto, avié dous pichot trau.

   E soun regard èro uno eigagno
   Qu’esvalissié touto magagno…
Dis estello mens dous èi lou rai, e mens pur ;
   Ie negrejavo de trenello
   Que tout-de-long fasien d’anello ;
   E sa peitrino redounello
Èro un pessègue double e panca bèn madur.

   E fouligaudo, e belugueto,
   E sóuvagello uno brigueto !…
Ah ! dins un vèire d’aigo, entre vèire aquéu biai,
   Touto à la fes l’aurias begudo !
   Quand pièi chascun, à l’abitudo ;
   Aguè parla de sa batudo,
(Coume au mas, coume au tèms de moun paire, ai ! ai ! ai !)