Jump to content

Page:Mistral - Mireille-Mirèio (1861).djvu/120

From Wikisource
This page has been proofread.
   Antan, di pin souto lou tèume,
   Ansin Faneto de Gantèume
Devié parla segur, quand soun front estela
   De Roumanin e dis Aupiho
   Enluminavo li mountiho ;
   Ansin la Coumtesso de Dio,
Quand tenié court d’amour, segur devié parla.

   Mai, à sa man tenènt un fiasco,
   Bello coume lou jour de Pasco,
Dins la chambro di femo, en aquéu tèms d’aqui,
   Mirèio èro tourna vengudo :
   — An ! se fasian uno begudo !
   Acò ’sgaiejo la batudo,
Faguè ; femo, aparas, avans de persegui.

   E dóu flasquet bèn garni d’aufo,
   La liquoureto que rescaufo,
Dins la tasso, aderrèn, raiè coume un fiéu d’or.
   — Iéu l’ai facho, aquelo menèstro,
   Diguè Mirèio ; s’amajèstro
   Quaranto jour sus la fenèstro,
Pèr fin que lou soulèu n’adoucigue lou fort.

   I’a de tres erbo de mountagno ;
   E lou sumoustat que li bagno
N’en gardo uno sentour qu’embaimo l’estouma.
   — Mai, que ! Mirèio, — veici qu’uno
   Vèn à-n-aquesto, — ve, chascuno,
   Se quauque jour èro en fourtuno,
Nous a di ce que, rèino, aurié lou mai ama ;