This page has been proofread.
Antan, di pin souto lou tèume,
Ansin Faneto de Gantèume
Devié parla segur, quand soun front estela
De Roumanin e dis Aupiho
Enluminavo li mountiho ;
Ansin la Coumtesso de Dio,
Quand tenié court d’amour, segur devié parla.
Ansin Faneto de Gantèume
Devié parla segur, quand soun front estela
De Roumanin e dis Aupiho
Enluminavo li mountiho ;
Ansin la Coumtesso de Dio,
Quand tenié court d’amour, segur devié parla.
Mai, à sa man tenènt un fiasco,
Bello coume lou jour de Pasco,
Dins la chambro di femo, en aquéu tèms d’aqui,
Mirèio èro tourna vengudo :
— An ! se fasian uno begudo !
Acò ’sgaiejo la batudo,
Faguè ; femo, aparas, avans de persegui.
Bello coume lou jour de Pasco,
Dins la chambro di femo, en aquéu tèms d’aqui,
Mirèio èro tourna vengudo :
— An ! se fasian uno begudo !
Acò ’sgaiejo la batudo,
Faguè ; femo, aparas, avans de persegui.
E dóu flasquet bèn garni d’aufo,
La liquoureto que rescaufo,
Dins la tasso, aderrèn, raiè coume un fiéu d’or.
— Iéu l’ai facho, aquelo menèstro,
Diguè Mirèio ; s’amajèstro
Quaranto jour sus la fenèstro,
Pèr fin que lou soulèu n’adoucigue lou fort.
La liquoureto que rescaufo,
Dins la tasso, aderrèn, raiè coume un fiéu d’or.
— Iéu l’ai facho, aquelo menèstro,
Diguè Mirèio ; s’amajèstro
Quaranto jour sus la fenèstro,
Pèr fin que lou soulèu n’adoucigue lou fort.
I’a de tres erbo de mountagno ;
E lou sumoustat que li bagno
N’en gardo uno sentour qu’embaimo l’estouma.
— Mai, que ! Mirèio, — veici qu’uno
Vèn à-n-aquesto, — ve, chascuno,
Se quauque jour èro en fourtuno,
Nous a di ce que, rèino, aurié lou mai ama ;
E lou sumoustat que li bagno
N’en gardo uno sentour qu’embaimo l’estouma.
— Mai, que ! Mirèio, — veici qu’uno
Vèn à-n-aquesto, — ve, chascuno,
Se quauque jour èro en fourtuno,
Nous a di ce que, rèino, aurié lou mai ama ;