Page:Mistral - Mireille-Mirèio (1861).djvu/104

   E, clarinèu, sus li genèsto
   Quand li magnan mounton en fèsto
Pèr fiela si presoun bloundinello ; e que lèu
   Aquéli toro mai qu’abilo
   S’ensevelisson, à cha milo,
   Dins si bressolo tant sutilo
Que vous sèmblon teissudo em’ un rai de soulèu ;

   Alor, en terro de Prouvènço,
   I’a mai que mai divertissènço !
Lou bon muscat de Baumo e ton Ferigoulet
   Alor se chourlo à la gargato ;
   Alor se canto e l’on se trato ;
   Alor se vèi e drole e chato
Au son dóu tambourin fourma si vertoulet.

   — Iéu claramen siéu fourtunado !
   Sus mi canisso encabanado
Quéti fio de coucoun !… Un bos miéu enseda,
   Un pu riche descoucounage,
   L’aviéu pu vist dins lou meinage,
   Vesino, dempièi moun jouine age,
Desempièi l’an de Diéu que nous sian marida.

   Dóu tèms que lou coucoun se trio,
   Ansin disié Jano-Mario,
Dóu vièi Mèste Ramoun ounourado mouié,
   De Mirèio ourgueiouso maire ;
   E li vesino e li coumaire,
   En trin de rire e de desfaire,
Èron à soun entour, dins la magnanarié.