Ci vòle un bellu curaggiu a vulè scrive in còrsu, quandu u nostru dialettu è trascuratu e rilasciatu da tutti.
Ancu s’ellu si parlassi un frencese puru, ma quandu si dice: pruminà, per passighià; caschetta, per barretta; attendimi, per aspettami ecc..., tandu si casca in d’u ridiculu.
E ridiculi, s’è sopratuttu quandu s’arrussisce di parlà còrsu. S’ha beramente l’eria di jente chi, dopu essesi imparentati cun qualchi famiglia di sciò, si vergognanu di a so nascita. Di quessi si ne vede tutti i jorni. I parentelli lungani di e so moglie, so assai più apprezzati che i so parenti ristretti, i quali un so più impacchiati per nunda. E purtantu face più onore d’andà accantu a un babbone vestutu di pannulaniu e in barretta-misgia, che s’ellu s’è accantu a un sòciaru in flacchina o in capellu altu.
Cusi, so quelli chi un bolenu parlà còrsu. «Me... l’aghiu ubliatu», bi dicenu serï serï, cume s’ellu fussi pussibile di pudè dimenticà u nome di a so mamma, o i riguerdi e l’amore chi e nostre tantu care vecchiette hanu sempre avutu per noi.
E bè, Còrsica cara, i to figlioli si trovanu in su casu. Credenu d’abbassassi s’elli parlassinu a stessa