Jump to content

Page:Lucciardi - Canti Corsi, 1920.djvu/16

From Wikisource
This page has been proofread.
20
canti corsi

m’hanu pregatu di riunì in d’un libru l’articuli in dialettu còrsu — canzone, sunetti e prose — publicati in La Renaissance de la Còrse, a Tramuntana, e i giurnali di Bastia.

Aghiu esitatu un certu tempu, perchè, cume aghiu dettu principiendu, ciòle un bellu curaggiu a bulè scrive in còrsu, quandu u nostru dialettu è trascuratu e rilasciatu da tutti.

Ma, riflessione fatta, un dev’esse a peura di a critica chi mi deve trattene, e ancu più pocu l’indifferenza chi a più gran perte d’i Còrsi ponu avè pe u nostru dialettu.

A u cuntrariu, è quessa chi mi deve incuraggì, perchè ciòle a crede ch’uni pochi un sianu cusi indifferenti, mache pe a sola ragione chi un cunoscenu e bellezze ne l’agilità di u nostru parlatu, e perchè credenu forse ch’ell’un possa esprime cun energia, chiarezza e antusiasimu, i più forti cume i più dolci e i più tennari sentimenti di u core. U credenu povaru, mentre ch’ell’è riccu e abbundente; u credenu rozzu, mentre ch’ell’è armuniosu, ghientile, e soffice cume un beletu in seta.

Un sarà che leghiendulu, prima in timiconi, e dopu cun piecè, ch’elli ci metteranu calore e passione, e li scupraranu una a una tutt’e belle qualità ch’ellu pussede. Allora un si cuntenteranu solu di leghielu ad alta voce e di spiegallu in famiglia — parechj m’hanu dettu quessa a prupositu di A Vindetta di Lilla e di Maria Jentile, — ma vurranu imparà a parlallu, a capillu, e a scrivelu.

Principianu e esse abbastanza numerosi quelli chi