Page:Lettere 'a ll'Africa.pdf/32

From Wikisource
Jump to navigation Jump to search
This page has been validated.



II.


Ma pe grazzia celeste 'e chella Mamma
'e Pierirotta, e sempe sia lurata,
nt'arriva, cummarè, nu tilicramma!...
Era Tatillo mio!... Me so' sanata!


Va buono, sì, ca nce murimmo 'e famma,
ma Tatillo pe me, s'avrà mpignata
ll'anema sana, pe nfurmà sta mamma
ca sape comme steva abbermecata!


Nu trilicamma costa 'a vista 'e ll'uocchie,
da ll'Afreca anfì a ccà! Ma pure chillo
me l'ha mannato! 'O core nce 'o ddiceva!


Me riturnàino 'e fforze int''e ddenocchie,
'a freva scumparette!... Era Tatillo!
Era Tatillo mio ca me screveva!