pangayam sa "tamaraw" ug uban pang mga
mananap nga ihalas sa kalasangan sa Mindoro
ug sa mga pulo sa Joló. Naghisgot usab siya
nga didto sa Amerika adunay batasan nga lain
kaayo sa batasan sa mga pilipinhon: maó ang
panagbulag sa mga managtiayon. Miingon siya
nga kong ang bana ug ang asawa dili managkauyon sa ilang panagpuyo, kong pul-an na
bá kun nalapas ba ang panumpa sa kaminyoon
nga nahimo sa atubangan sa pari kun sa maghuhukom, ang katilingban ug ang balaod naghatag ug usa ka panabang: maó ang kabulagan, diin ang tagsatagsa makahimo sa pagminyo pagusab.
Si Diego nakabati niining tanan ug ang iyang panumduman mibalik pagitum tinabunan sa mga makalilisang dag-um. Mibulag siya sa pundok, sama sa pagbulag ug paglikay sa usá ka tawo nga malisang magatan-aw ug sanawan sa usa ka bung-aw nga halaum kaayo ug mangitngit. Gipalandong niya ang iyang kahimtang, nahinumdum siyá pagbalik sa mga makalitong pulong sa iyang asawa nga nahipatik niadtong sulát; gipalandong niya ang umaabut sa iyang banay ug labi na sa iyang mga anak, ug unya tapus ning iyang mga pagpalandong mikalit siyá pagingon sa iyang kaugalingon: "¡Kabalagan! Ang kabulagan gitukod alang sa mga talawán ug sa mga walay ulaw; apan sa mga may ulaw ug mga matuod nga tawo, ang mga salá nga magabu̟ling sa balaanong ngalan sa kaminyoon, usá da ka tambal ang makahugas ug makatubós: ang dugó sa kinabuhi.” Si Diego milingkod sa usá ka
