Tiyong, sulod sa ilang hataas nga hinigugmaay,
nagpugong sa pagpakasal. Walá silá pakasal
dayon kay gihulat nila kong si Usting buhi
pa bá; apan kini walá na gayud idangog.
Si Anás nagilis kay kasal na: moadto ná sa simbahan. Usa ka takna na lang ang kulang. Si Tiyong andam ná usab ug diha sa luyó ni Anás. Sa pagpanganaog nila, usá ka tawong ambungan nga nagsapót ug "de lana" ang tanan, mahinay ug lihok, nangotana kang Anás pagingón:
—¿Asa ká padulong, Anás?
—¿Kay kinsa ikaw?—mitubag si Anás.
¿Walá ka na makailá kanako?
—Akó walá makailá kanimo. ¡Pahawa!.... -Akó maó si Usting nga bana mó, si Usting nga tingali gitohoan ná nimong patay, si Usting nga tapus ang hilabihan pagantus tungud dá usab sa iyang mga salá, karon anía mibalik kanimo kay buut mangayo sa imong paBaylo. ¿Nagduhaduha ka? Tan-awa kining atong handumanan.
Gilulho sa tawo ang manggas sa iyang bukton ug gipakita si Anás sa duhá ka larawan nga pinatik nga maó siya ug si Usting. Si Anás, sa naghinigugmaay pa silá si Usting, kini iyang gisugo sa pagpatik sa iyang larawan sa bukton sa iyang hinigugma, aron dili siya hikalimtan. Sa pagkakita ni Anás sa mga larawan, misinggit sa kalisang ug misaká pagdalí-dalí sa itaas ug gibiyaan si Tiyong, ang iyang pamanhonon.
—¡Usting, pasayloa akó! ¡Usting, akó imo sa gihapon!—mituaw siya.
