ug bulang. Walá nay nahót: namirinda sa mga
Agencia de Empeños". Lakip ang San Vicenteng karaan, nga gitipigan ug gimahal sa iyang
mga ginikanan kanhi, giprinda na lag lima ka
sapi sa usá ka biyata nga silingan.
Ang balangay naukay: si Usting nawala, nawagtang, milangyaw. ¿Hain padulong? Walá hibaloi. Giingon nga nanakay sa usa ka bapor nga magapanaw ngadto sa Laing-yuta.
Ang mga gipagohan niya nanagsubó.
Si Anás nagapadayon sa pagpuyó siya rang usá. Karon labi nang maanyag: wala nay kasuko, wala na makatilaw sa mga sampalita ni Usting. Apan siya dili makapugong sa iyang mga luha kong magapalandong sa gisangputan sa iyang bana. Ug sa taliwala sa iyang mga palandong, nagapangyamyam pagingón: “Kining tanan kong kadaut, kining tanan namong kaguol gumikan sa sugal ug alak".
Sanglit batan-on pa ug maanyag, si Anás giolitawhan sa mga batan-on ug mga hamtong balo, labi ná kay nadungog nga si Usting namatay sa usa ka minahan sa Singapore. Usá kanila nga nakaangkon sa gugma ni Anás, maó. si Tiyong, usá ka batan-on pusturawo.
Sinulatay nga way puas, kinit-anay bisan asa dapit, katam-is ug katahum sa mga damgo: mao kini ang kinabuhi ni Avás ug ni Tiyong.
Milapas ang duha ka tuig. Si Anás ug si
