Ang misaka mao si Don Severino, amahan Luis, nga nagpahayag pag-ingon:
—Capitan Martin, unsaon ta man. Iugon kanato nga tigulang nd, leita na usab ang magtuman sa tuyo sa atong mga anak. Mianhi lagi ako aron sa pagpahayag kaninyo nga si Luie, aug bata ko, bout mangasawa sa inyong bulak nga si Elvira. Ako, sa akong bahin, uyon sa iyang tuyo.
— ¿Nagkasabut na tan ba sila?— misuna si Capitan Martin.
— Kana kay gisugo ako ni Luis, dayag na lang nga humana nila sabuti. Mogula na ba lang ang uhong kong wala pay daogdog. Kana amo pang pagasabutan, lyo-Binoy,ug balik lamang dinhi tapus ang tulo ka adlaw.
Si Don Severino nanaog nagkatawa.
**
*
Gabii gihapon. Nagatubangay pagsulti si Capitan Martin, si Carlota nga asawa niya, ug si Elvira. Kining ulahi malipayon kaayo, nagsalig katawa, nagpakilokilo sa iyang mata kang Placido, ang suluguon niya ug ni Luis, ug magdadala sa ilang mga suldt. Si Placido maoy binatonan usab sa balay ni Capitan Martin. Kini, sa wala madugay, nagpahayag pagingon:
—Si Luis, ang anak ni Don Severino, mangagawa kang Elvira. ¿Mouyon ka ba niini, Carlota?
— Sa akong bahin— mitubag si Carlota uyon ako. Ang banay ni Luis, dungganan man usab, ug siya si Luis akong naila nga buotan.
