PILA KA PULONG
Dili maoy akong tuyo ang pagdáut ni saway sa ato karong kakostablisan. Kanila aduna akoy mga ma-ayong higala. Ug ako pang i-ingón nga sa mga Kostables sa Dumanhug, labí na niadtong nanghitudlo ning lungsora sa tuig 1916, may mga utang akóng bu-ut.
Sa pagsulat ko ning basahona, akó igo lamang naghulád sa mapait nga kahimtang kanhi sa atong Lungsod. Kung ugaling sa iyang mga dahón, ang kakostabiisan mahimutang usahay sa dili ma-ayong dapit, kaná kay maó ang gimbut-an sa mga hitabó nga, sa usa ka bahin, dili usab katingalahan sa usa ka kaponungang bag-ong natukod ug nga wala pa ka langkatí kanhi sa iyang mga "apan".
Kadaghanan sa mga hitabóng gisaysay dinhi, natambungan nako. Nakita ko ang mga panglupig sa mga Kostables ug napamatí ko ang mga agulo sa mga dinaugdaug. Kining basahe na-balikon ko-maó lamay luspad nga hulagway sa makalilisang talan-awon nga nahipatik kanhi sa batan-on kong kalag.
Dili maoy akong tuyo ang pagtandog karon sa mga samád nga kahá nanga-alim na, aron mamalik pagdugó; dili. Lain maoy akong tinguha. Buot ko lamang ni-ining basahona ipahinumdum sa kadaghanan nga dili mahimo ang pagdaugdaug, lupig ug olipon kanunay sa lungsod; moabut gayud ang higayón nga kini, kung hilabihan na sa pag-antus, mosupil, ug ang mahinayak pagsupil, mogamit dili sa gahúm sa balaod, kung dili sa balaod sa hinagibán.
Natukod ang Kapulahanan gumikan sa mga panglupig kamiadto sa mga Kostables. ¡Hinaut unta nga tamdon kining hitabo-a sa atong mga Ponu-an, buahan dili mahitabóng matukod sa uma-abut, gumikan sa bisan unsang panglupig, ang laing Kapulahanan!
ENAREM.
