Page:'E Lluce-luce.djvu/262

From Wikisource
Jump to navigation Jump to search
This page has been proofread.
260
Poesie


IV.


’A voce


«Tengo ’a ruta nuvella - e ll’evera addirosa!»
S’arapano ’e ffeneste, s’acalano ’e ppanare;
’e ninne ’mpertinente se menano p’ ’e ggrare.
— Damme ’ne testa ’anépeta. Damme ’na pianta ’e rosa.

«Teng’ ’a ruta nuvella - e ll’evera addirosa!»

E attuorno ’a carrettella
se fermano ’e ffigliole...
Pe’ copp’ ’a Speranzella,
pe’ mmiez’ ’e Ccavaiole,
p’ ’e Virgene, a Furia...

Aggiu sentut’ ’a voce: «Teng’ ’a ruta nuvella...»
pe’ tutt’ ’e strate ’e Napule, ma no p’ ’a strata mia.

Chillo ca pe’ tant’anne nc’è passato,
’nu poveru cafone,
vatrova addò starrà! Dint’ ’a staggione,
fuie richiammato...