7. Christiano e le deception del Alte Colle

.1 Assi Christiano deviava de su itinere originari e vadeva a incontrar Sr. Legalitate pro demandar le adjuta. Quando tamen ille arrivava al Colle, illo pareva si alte, e le sentiero que reptava sur illo si abrupte e scarpate que Christiano esseva per illo intimidate e ille refusava proceder in ultra. Assi Christiano remaneva stante sin saper plus que facer. Mesmo le fardello nunc le pareva multo plus pesante que antea. In ultra, del colle emanava flammas de foco que rendeva Christiano timorose de esser aduste [Ex 19:16-18; Heb 12:21]. Hic ille sudava e tremulava fortemente. Nunc ille comenciava regrettar de haber sequite le consilio de sr. Sapientia Mundan. Ma ecce ibi sr. Evangelista qui veniva pro incontrar le, e in vider le, Christiano comenciava erubescer. Assi Evangelista se avicinava semper plus e, ponente se coram Christiano, con un aspecto sever e terribile, comenciava a rationar con ille.

.2 Evangelista: "Que face tu hic?. Christiano, tamen, non sapeva que responder e remaneva sin parolas coram ille. Inde Evangelista prosequeva dicer: "Esque tu non es le homine que io trovava plorante extra le muros del Citate del Destruction?. Christiano: "Si, car senior, io es ille. Evangelista: "An io te adressava al direction del Porta Stricte?. "Si, car senior, diceva Christiano.

.3 Evangelista: "Proque ergo tu es nunc hic, deviate del juste direction?. Christiano: "Tosto quando io exiva del Palude del discoragiamento, io incontrava un gentil-homine qui me persuadeva que in le village ibi io haberea potite trovar un homine qui haberea adjuvate me a liberar me de mi fardello.

.4 Evangelista: "Qui esseva ille?. Christiano: "Ille me pareva un gentil-homine e ille me parlava multo e, al fin, io me debeva render. Assi io veniva hic, ma quando io spectava iste Colle e quanto scarpate illo es, io tosto me haltava proque io timeva que le Colle haberea potite collaber sur me.

.5 Evangelista: "Que te diceva iste homine?. Christiano: "Ille me demandava a ubi io vadeva, e io le diceva lo. Evangelista: "E que diceva ille in ultra?. Christiano: "Ille me exhortava de liberar me tosto de mi fardello, e io le respondeva que il esseva de facto le alleviation que io cercava e que io me dirigeva a ille Porta ubi io haberea trovate ulterior indicationes in re le placia del liberation. Ille tamen adjungeva que ille cognosceva un itinere melior, un itinere sin tote ille difficultates que se trova sur le via per le qual vos, senior, me adressava. Le altere itinere que io te consilia, ille diceva, te conducera al casa de un persona qui ha le capacitate de liberar te de tu fardello. Assi io credeva a su parolas e me deviava pro pervenir hic in le spero de un subite liberation. Quando, tamen, io me trovava hic e io constatava le veritate, io me haltava, pro timor, como io diceva, de periculos. Nunc, tamen, io non sape plus que facer.

.6 Evangelista: "Nunc, io te preca, halta te un poco, a fin que io te pote monstrar le parolas de Deo.

Intertanto Christiano stava ibi e tremulava. Evangelista adjungeva: "Guarda te de non refusar Ille qui parla, proque nemo pote fugir quando on refusa qui parlava super le terra, tanto plus nos non potera fugir si nos refusa Ille qui parla ex le celo [Heb 12:25]. In ultra ille addeva: "Le justo vivera per fide; ma si alcuno se retrahe, mi anima non habera plus alcun placer in ille [Heb 10:38].

.7 Inde Evangelista assi explicava iste parolas: "Tu es le homine que curre verso iste miseria, tu comenciava rejectar le consilio del Altissimo, tu comenciava retraher tu pede del via del pace, al hasardo de tu perdition ipse.

Inde Christiano cadeva a su pedes como morte, critante: "Povre me! Nunc io es perdite!. Evangelista tamen, le prendeva per mano e diceva: "Tote le blasphemias essera pardonate al homines; non sia incredule, ma credente. Alora Christiano se revivificava un poco, e se realtiava tremulante como antea, ante a Evangelista.

.8 Inde Evangelista continuava e diceva: "Presta multe attention al cosas que io dicera. Io nunc te monstrara qui esseva ille qui te decipeva e qui esseva ille qui te adressava per iste via erronee. Le homine que tu incontrava esseva Sapientia Mundan, nomine ben appropriate pro un sapiente de iste mundo, in parte proque ille favora solmente le doctrina de iste mundo [1 Joh 4:5] (ergo ille attende solmente le ecclesia del citate de Moralitate) e in parte proque ille prefere multo plus ille doctrina, proque illo le salva del Cruce. Proque ille es pois de attitude carnal, ille cerca obviar mi messages, quanquam illos es juste.

.9 Ora il ha tres cosas in le consilio de iste homine que tu debe abhorrer. a. Ille te faceva deviar. b. Ille tentava facer te odiar le Cruce. c. Ille poneva tu pedes in le sentiero que porta al administration del morte.

.10 Primo, tu debe abhorrer le facto que ille te faceva deviar, insimul a tu proprie consentir a illo: de facto illo esseva un repulsion del consilio de Deo e le preferentia al consilio de un Sapientia Mundan. Le Senior dice: Effortia te a entrar per le porta stricte, le Porta al qual io te mandava, proque stricte es le porta que duce al vita, e poc es illes qui lo trova [Lc 13:24; Mt 7:13,14]. Iste homine malefic te distraheva de iste Porta Stricte e del via que a illo conduce, e quasi ille te duceva al destruction. Odia ergo iste diversion e abhorre te ipse pro haber sequite su consilio.

.11 Secundo, tu debe abhorrer su travalio in representar te le Cruce como odiabile, proque tu lo debe preferer a tote le tresores de Egypto [Heb 11:25,26]. In ultra le Rege del Gloria te diceva que qui vole salvar su proprie vita lo perdera [Mc 8:38; Joh 12:25; Mt 10:39] e que `qui vole sequer le, e non odia su patre e su matre, su sposa, su infantes, su fratres e su sorores, si, e mesmo su proprie vita, non pote esser mi discipulo' [Lc 14:26]. Tu debe ergo abhorrer le doctrina de qui cerca de deviar tu attention de lo que te conduce al vita eterne.

.12 Tertio, tu debe odiar le facto que ille poneva tu pedes in le sentiero que porta al administration del morte. Considera qui es tu mandante e quanto incapabile ille persona esseva a liberar te de tu fardello. Le persona al qual tu habeva essite mandate pro alleviar te e cuje nomine es Legalitate, es le filio del sclava qui es de facto in stato de sclavitude insimul a su filios, e illa es representate per iste Monte Sinai, del qual tu timeva su collapso sur tu capite. Ora, si illa insimul a su infantes es in sclavitude, como pote tu expectar de illes de esser liberate? Iste Legalitate [Gal 4:2-27] non es capabile a liberar te de tu fardello. Nemo unquam poteva per ille liberar se de su fardello, e on non lo pote expectar mesmo in le futuro, proque per le obras del lege necun vivente potera unquam esser liberate de su gravamine. Ergo Sr. Sapientia Mundan es un estraniero, Sr. Legalitate un mentitor e su filio Civilitate, nonobstante su false respectabilitate, es un hypocrita e non pote adjuvar te. Crede me, il non ha alco in tote iste ruito que tu audiva de iste stultos si non le desiro de defraudar te de tu salvation, deviante te del cammino al qual io te mandava.

.13 Post isto, Evangelista clamava forte al Celo pro obtener un confirmation de lo que ille habeva dicite e con illo parolas e foco tosto emanava del monte, al pedes del qual le povre Christiano stava, tanto que ille horripilava. Ecce le parolas que on audiva: "Tote le obras del lege es sub malediction, proque il es scripte: Sia maledicte cata uno qui non observa in toto lo que es scripte in le libro del lege [Gal 3:10].

.14 Nunc Christiano non cercava altero que le morte, e ille comenciava critar lamentosemente, maledicente le momento in le qual ille habeva incontrate Sapientia Mundan, e appellante se mille vices stupide pro haber prestate attention a su consilio. Ille, in ultra, habeva multe vergonia in pensar que le argumentos de ille gentil-homine, de natura si carnal, si tosto prevaleva sur ille e causava su diversion del via juste. Dicite isto, ille se appellava de novo a Evangelista e diceva: "Senior, que pensa vos? Esque il ha sperantia? Esque io pote retornar e continuar vader verso le Porta Stricte? Esque io sera abandonate pro isto, e repulsate vergoniosemente? Io multo regretta haber prestate attention al consilios de iste homine. Potera mi peccatos esser pardonate?

.15 Evangelista: "Tu peccato es multo grande, proque per illo tu committeva duo males: tu abandonava le bon via e calcava le sentiero prohibite. Nonobstante isto le homine al Porta te recipera, proque ille ha bon voluntate pro le homines. Solmente face attention a non deviar de novo, alteremente tu perira per le via si su ira se accendera solmente un poco. Inde Christiano se volveva pro retornar, e Evangelista, post haber le basiate le surrideva e le dava su benediction pro le viage.