La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Roman/Roman 5

From Wikisource
Jump to: navigation, search

Roman[edit]

5[edit]

Giustificà e salvà[edit]

1Ora, donca, già ch’i soma stàit diciarà giust për la fej, i soma an pas con Nosgnor Dé[1] grassie a Nosgnor Gesù Crist[2]. 2A l’é për sò mojen ch’an son ëstàite dovertà le pòrte a costa condission ëd grassia anté ch’i stoma bin ferm e adess i spetoma con fiusa e ‘d gòj ël dì ch’i pijeroma part a la glòria ‘d Nosgnor[3]. 3E nen mach lòn! Fin-a ant le tribulassion i trovoma ‘n motiv për arlegresse, përchè i savoma che la tribolassion a fà chërse nòstra costansa[4], 4e la costansa l’esperiensa, e l’esperiensa la speransa. 5E costa speransa a l’é bin fondà[5] përchè i savoma bin coma ch’a sia grand l’amor che Nosgnor a l’ha për nojàutri, l’amor dont lë Spirit Sant ch’i l’oma arseivù a l’ha ampinìne ‘l cheur.

6Quand ch’i podìo fé pròpi gnente për arsané nòstra condission[6], Crist, ant ël temp che Nosgnor a l’avìa fissà, a l’é mòrt për nojàutri pecator.[7] 7An efet, con pro ‘d pen-a i trovrìo quajdun ch’a sia dispòst a meuire për n’òm giust, ma ancora a podrìa desse che quajdun a volèissa bin meuire pr’ un benefator. 8Ma Nosgnor a l’ha dàit preuva dël grand amor ch’a l’ha për nojàutri an sossì: ch’a l’ha mandà Crist a meuire për nojàutri Quand ch’i j’ero mach ëd pecator. 9Motobin ëd pì, an essend adess giustificà pr’ ël sangh ëd Crist, saromne ‘d sicur salvà dal castigh[8] grassie a col’istess Gesù. 10Përchè se, Quand ch’i j’ero ‘d nemis ëd Nosgnor, i soma stàit arconcilià con chiel për la mòrt ëd sò Fieul, motobin ëd pì, essend già arconcilià, saromne salvà grassie a soa vita. 11E nen mach lòn, grassie a Nosgnor Gesù Crist, ch’a l’ha otenune l’arconciliassion, i trovoma motiv d’esse fier[9] ëd nòstra relassion con Nosgnor.

Adam e Crist[edit]

12Ël pecà a l’é intrà ant ël mond për un sol òm, Adam, e da col pecà a l’é vnuje la mòrt, ch’a l’é peui spantiasse a tùit j’uman, përchè tuti a l’han pecà con chiel. 13Anans che la Lej a fussa dàita, ël pecà già a esistìa ant ël mond, ma a podìa nen esse sansionà pròpi përchè la Lej a l’era ancora nen stàita publicà[10]. 14Pura tuti a meurìo - dal temp d’Adam fin-a al temp ëd Mosè - ëdcò coj ch’a l’avìo nen pecà dla manera che Adam a l’avìa pecà[11]. Ora Adam a l’é la prefigurassion ëd col ch’a l’avìa da rivé. 15Contut, la diferensa a l’é granda an tra ‘l pecà d’Adam e ‘l don dla grassia ‘d Nosgnor.[12] Përchè ‘l pecà d’un sol, Adam, a l’ha comportà la mòrt për tanti. Motobin pì granda a l’è la grassia ‘d Nosgnor e ‘l don dla grassia pr’ ël mojen ëd cost àutr òm, Gesù Crist. 16An efet, ël don a peul nen esse paragonà con le conseguense dël pecà d’un sol. Ël pecà d’Adam a l’ha avù për conseguensa na condan-a, ma la conseguensa dël don dla grassia ‘d Nosgnor a l’é stàita che nojàutri i fussa diciarà giust, bele s’ i j’ero colpèivol ëd tanti pecà. 17Parèj, donca, se pr’ ël pecà ‘d n’òm sol, Adam, la mòrt a l’ha dominà për colpa soa, motobin ëd pì coj ch’arsèivo costa grassia fosonanta e l’ don dla giustissia, a vivran e regneran grassie a n’òm sol, Gesù Crist.

18Pròpi parèj: tant coma pr’ ël pecà ‘d n’òm sol, Adam, la condan-a a l’é tombà an su tùit j’uman, ël Crist, con un sol at ëd giustissia, a l’ha fàit che j’uman a podèisso oten-e na giusta relassion con Nosgnor e na neuva vita. 19L’istess che për la disubidiensa d’un sol tanti a son dventà ‘d pecator, ansì për l’ubidiensa d’un sol tanti a saran fàit giust.

20La Lej, donca, a l’é rivà e, coma për conseguensa, a son aumentà ij pecà, ma andoa ‘l pecà a l’é abondà, la grassia a l’é fosonà, 21ëd manera che, coma ‘l pecà a l’ha regnà për la mòrt, parèj la grassia a regnèissa për la giustissia ch’a dà la vita eterna për Gesù Crist Nosgnor.


  1. O “i l’oma la pas con Nosgnor”.
  2. Për lòn ch’a l’ha fàit Gesù Crist.
  3. Nòstra glorificassion.
  4. O “passiensa”,
  5. O “a s’arvelerà mai na delusion, an deludrà mai”.
  6.  O “iunabij”, “deboj”, “sensa fòrsa”.
  7. O “ingiust”.
  8. Let “da l’ira”. Da la condan-a ch’a mérito nòstri pecà.
  9. O “ëd gloriene”.
  10. O “ma Quand ch’a-i é gnun-a Lej ël pecà a peul nen esse imputà”.
  11. Coj ch’a l’avìo nen disubidì a un ciàir comand ëd Nosgnor.
  12. O “ël don a l’é nen parèj dl’ofèisa”.