La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Maté/Maté 8

From Wikisource
Jump to: navigation, search


8[edit]

Gesù a variss n’òm ch’a l’era malavi ‘d lebra[edit]

1Quand che Gesù a l’é calà giù da la montagna, na gran quantità ‘d pòpol a l’é butasse a andeje dapress. 2Antlora a l’é rivà che n’òm, malavi ‘d lebra, a l’é prostërnasse dëdnans a chiel e a l’ha dije: “Signor, s’it veules, it peude bin varime e rendme pur”. 3E Gesù, a l’ha sporzù la man e a l’ha tocalo disandje: “I lo veuj, ch’it sie pur!”, e ‘d colp soa lebra a l’é stàita varìa. 4Apress ëd lòn, Gesù a l’ha dije: “Lòn ch’i l’hai fate, pijete varda ‘d contelo a gnun, ma va a fete vëdde dal sacerdòt, e smon-a ‘l don che Mosè a l’ha comandà an ësti cas, përchè lòn a-i serva ‘d testimoniansa e ‘d preuva”.

Varision dël servitor d’un senturion[edit]

5Antlora Gesù a l’é intrà an Cafàrnao. Un senturion a l’é andàit a trovelo e a lo suplicava disandje: 86“Signor, mè sërvitor a l’é a ca anciodà ant un let con na paralisìa e a patiss tant”. 7Gesù a-j dis: “I ven-o sùbit a varilo”, 8Ël senturion a-j rëspond: “Signor, i son nen degn che ti ‘t ven-e a mia ca, ma dis mach da sì la paròla, e mè sërvitor a sarà varì. 9I sai ch’a l’é parèj përchè mi, che pura i son sota l’autorità d’un àutr, i l’hai dij soldà a mè òrdin. S’i diso a un ëd lor: Va! Chiel a part, s’i diso e a n’àutr: Ven! Chiel a ven, e se a mè sërvitor a-j comando: Fà lòn! Chiel a lo fà!”. 10Quand che Gesù a l’ha sentì lòn, as na stupìa, e a l’ha dit a coj ch’a-j vnisìo dapress: “An vrità iv diso ch’i l’hai mai trovà gnanca an Israel na fèj tant granda. 11Iv diso che diversi, un bel dì, a vniran da l’orient e dal ponent, e as butran a tàula con Abraham, Isach e Giacòb ant ël Regn dël cél, 13mentre che ij fieuj dël Regn a na saran lassà fòra, ant ël top, andoa ch’a pieureran e argrigneran ij dent”. 13Antlora Gesù a l’ha dit al senturion: “Artorna a toa ca e ch’at sia fàit precis coma ch’it l’has chërdù”. E ant col istess moment sò sërvitor a l’é trovasse varì.

Gesù a variss tanta gent[edit]

14Quand che Gesù a l’é rivà a la ca ‘d Pé, a l’ha trovà che la madòna ‘d chiel a l’era ant ël let e ch’a l’avìa la frev. 15Antlora a l’ha tocaje la man e la frev a l’ha chitala. Peui cola fomna a l’é aussasse e a l’ha comensà a servije da mangé.

16A la sèira a l’han ëdcò mnà da Gesù diversi ch’a j’ero tormentà da ‘d demòni. Chiel con soa paròla a l’ha scassà d’ant lor jë spìrit malign e a l’ha varì tuti coj ch’a j’ero malavi. 17A l’é compisse parèj lòn ch’a l’avìa nunsià ‘l profeta Isaia: “Nòstri languor a l’ha pijass-je chiel e nòstre maladìe a l’ha portaje vìa”.

Andeje dapress a Gesù[edit]

18Gesù, vëddenda che a-j stava dantorn un grand ëstrop ëd gent, a l’ha dàit òrdin ai sò dissépoj ëd passé da l’àutra riva dël lagh. 19A l’é antlora ch’a l’é avzinass-je un magister dla Lej e a l’ha dije: “Magister, i son pront a andete dapress, a fan nen andova ch’it andras”. 20Gesù a-j rëspond: “Le volp a l’han ëd trun-e, e j’osej dël cél a l’han ëd nì, ma ‘l Fieul ëd l’Òm a l’ha gnanca ‘n pòst andoa ch’a peussa arposesse[1]. 21Peui n’àutr, un dij sò dissépoj, a l’ha dije: “Signor, përmëtme d’andé prima a sotré mè pare”. 22E Gesù a-j dis: “Ti venme dapress, e lassa ch’ij mòrt a sotero ij sò mòrt!”.

Gesù a pàsia la tempesta[edit]

23Peui Gesù a l’é montà ant la barca e ij sò dissépoj a son andaje dapress. 24A l’improvista an sël lagh a l’é levasse na tempesta tant fòrta che j’onde a comensavo a quaté la barca, ma Gesù a durmìa. 25Antlora ij dissépoj a son andàit a dësvijélo, e a l’han dije: “Signor, salv-ne ch’i soma an camin a colé a fond!”. 26E chiel a-j dis: “Gent ëd pòca fej ch’i seve! Përché l’evene tëmma?”· Antlora a l’é aussasse, a l’ha parlà con fòrsa ai vent e a le onde, e a l’é fasse na gran calma. 27Coj òm a son restane motobin stupì, e a disìo: “Chi é-lo sto-sì che fin-a ‘l vent e le onde a-j ubidisso?”.

Varision dij doi indemonià[edit]

28Quand ch’a son rivà da l’àutra banda dël lagh, ch’a l’era ‘l pais dij Gergesenian, doi om ch’a l’ero possedù da ‘d demòni e ch’a l’ero seurtì dal simiteri anté ch’a stasìo, a son andaje al rëscontr. A l’ero tant pericolos che gnun a podìa gnanca passeje për cola strà-lì. 29J’indemonià a son butasse a crijé e a disìo: “Përchè ti ‘t fiches an mes[2], Fieul ëd Nosgnor? Ses-to vnune a tormenté ansissì dëdnans dël temp? 30A-i era pa vàire lontan da lor në strop ëd crin ch’a pasturavo. 31E ij demòni a lo pregavo an disandje: “S’it na campe fòra, përmëtne al manch ch’is na vado ant col ëstrop-là ‘d crin!”. 32Chiel a-j dis: “Andeje!”. Antlora ij demòni a son seurtì da coj òm e a son andass-ne ai crin, e l’antregh ëstrop ëd crin a l’é precipitasse ant ël lagh, e a son tuti mòrtje ant l’eva. 34E coj ch’a goernavo ij crin a son scapà e, rivà a la sità, a l’han contà a tuti lòn ch’a l’era capitaje a j’andemonià. 34Antlora tuta la gent ëd cola sità a l’é seurtìne e a son andàit a trové Gesù, ma a lo suplicavo ch’as artirèissa[3] da sò pais ëd lor.

Nòte[edit]

  1. O “posé la testa”.
  2. Let. “Còs é-lo an tra noi e ti?”.
  3. O “ch’a chitèissa”.