Vu Murges bis d'Sonn önner gét,
Sötzt bei der Fönster am groe Kléd,
D'âl Joffer, dèr hirt Liewe lâng
All Mönschegléck lânscht d'Nues ass gâng. 5Sie sötzt do ze strecken bâl döt, bâl dât,
'T wéss kén fir wien, t'wées kén fir wât,
A kuckt an d'Gâss mat midden An,
Wât anere Leit hir Kanner mân. -
Sie wor net ömmer âl a gro, 10A stöll a wönschlo'ss we' elo,
Et go'f èng Zeit, wo' op de Bâlen,
Sie alt gemènkt huet ze gefâlen;
Wo' hémlech an der Summernuecht
Hir zwanzeg Jôr un d'Gléck geduecht. 15Do ko'men Dég, wo' o'ni Rôt,
Sie Gott an d'Mönschen ugeklôt,
Mé d'Liewen, hârt an ongere'ert,
Huet schliesslech sie entsôn gele'ert. -
Hir Frönn huet sie all goe gesin, 20S'ass âl a gro a ronschlég gin,
A gét s'én Dâg an d'E'wegkét,
Son d'Leit: «Mei Gott, sie le'sst ké Led.»
_20250610_144143.png)