Jump to content

Bornemann: Plattdeutsche Gedichte/Die hirschledernen Hosen

From Wikisource
<-- Der Haase im Kohl Bornemann: Plattdeutsche Gedichte Amtmanns Polterabend -->

Die hirschledernen Hosen.

En Möllersmann up siene Möll,
Drog Hoasen von Hirschlädder=Fell.
De Bucksen kreegen äͤren Rest,
Dåt is åm sehr to'm Unheil wesk.

Woll alle Miischen uͤm un an,
Beloawten sehr den Mollersmann,
In Ehrlichkeit bie Koar'n un Mehl, —
Vör'n Möller ist dat fast to vdal.

Stund siene Wuͤrthschaft duͤchtig voaͤr,
Was flietig hinner alles her,
Matt richtig ut un richtig in:
So müßt en jeder Möller sin.

[067]
De Möllersmann haͤt up sien Gatt
Zund keene ganze Brödk gehat,
Druͤm toog he den Saturrock an,
Un gung to Stadt, de Mollersmann.

En Haͤnschenmoaker in de Stadt,
Hät voal hirschläddern Bucksen hat,
En Poar doavon am goot gefällt,
De Möllersmann betoalt sien Geld.

En Kleckter von de Lotterie
Et was en Jüd — woahnt neben bie,
Kummt rin geschuult un lett nich los,
Ran mußt de Möller an en Loos.

De Jüd verschweert: vor schwart woll he
Gliek ling'n as en verreckt Stück Veh,
Wenn nich de Zeddel up de List
En grülich Geld gewinnen müßt.

Wenn sick en Minsch verfloocht, verschweert,
Daͤt is sien Doag nich recht wat werth;
Hier schwoor de Jüd' moal ehrlich just:
He håt et dåber sůlwst nich wust.

[068]
De Hänschenmoaker was en Strick,
As he dât hort, denkt he bie sick:
I, krigt de Möller so obål Geld,
So kann't nich schoaden werd he prellt.

Flink her was gliek de Schelmgesell,
Von afgestoaten Hoamelfell
Schoof he den Möller ganz behenn,
Poar aͤnn're Hoasen unner hen.

So gung schon dät Betdrkeln an,
As kuum de goode Möllersmann
Dåt Glückspoll mån håt angefang',
Drum is mie vor dåt Enn so-bang!

De Möller steit as wie verblüfft
Un sinnt un kikt un fohlt und schnuͤft:
As he de Bucksen up de Möll,
Erkennen muͤtt vdr Hoamelfell.

Tein Dusend Doaler blanke Vöß
Gewinnt sien Zeddel unnerdeß.
He socht de Möll woll ut un in
Und kann nich sienen Zeddel finn'.

[069]
De Hoasen woaren in de Wasch,
Un in de linken Hoasen=Tasch,
Stack de verwuͤnschte Zeddel drin,
Daͤt feel tolezt den Moller in.

Gliek noah de Stadt in vullsten Draf,
Krazt hø mit siene Bucksen af.
De Kleckter stund just vor de Döär,
Nu kriegen se de Taschen vöär.

Tosamin gewaschen dicht un fest,
Is mit daͤt Fell de Zeddel west,
De Jud haͤt daͤber sehr geschickt.
Den Zeddel richtig losgepluͤckt.

De Möller leet sick lumpen nich,
De Jud tog sienen duͤchtgen Strich:
Dagdäglich stellten goode Frunn,
To'm Zechen up de Moll sick in.

De Windmöll, (vor àm nu to schlecht)
Verschludert he den Möller=Knecht.
Håt sick 'ne Woatermoll gepacht —
O Mollersmann nimm die in Acht!

[070]
Gewunnen Geld ist garstig Tuͤg,
Geit gåͤren up den Kattenstieg,
Glück — moakt ut klooge Lüde Narr'n:
O Möller! Möller! loat die warn'n!

Ick heb up son gewunnen Geld
Manch Joahr mien Ogenmerk gestellt:
Wat schnell gekoam, gung schnell heidi!
Drum Möller! Möller! woahre die!

De Mollersmann verstopph sien Ohr,
Suͤht nischt as siene Liggedor
Treckt patzig in de Woatermoll,
Un koatert alles vonnde Stell.

De Möll erst dä berschlächtig was:
He buut en unnerschlachtgen Paß:
Doa woar nich Woater g'uog derto,
Nu schampelte de Moll man so.

Was suͤnsten mit de Mollengaͤst,
So fruͤndlich un todohlich west:
Zund fohr he jeden daͤben Steg,
Doa bleben bald de Moahlgaͤst weg.

[071]
In't Lodderleben nu moal rin,
Kunn he nich waͤdder rut sick finn:
Half Sdäben was he Dag un Nacht
De Vosse woaren flink verbracht.

So mußt he sick denn bald bequem'n
Den Wanderstaff to Hand to nehm'n:
He sprack, as he nu vorbaß schroot:
Hirschlåddern Hoasen sind mien Doot.