Bornemann: Plattdeutsche Gedichte/Die Theater-Jungfer
[049]
Die Theater=Jungfer.
As ick to Stadt de Liefrung bracht,
Mußt ick verblieben däber Nacht.
Bie Oabend kam mie in den Sinn:
Du geist in de Kummodge rin.
In't Stuͤck, wat ick doa heb gesehn
Fung ene Junfer an to ween'n:
De Prinz woll mit Gewalt nu schon
Är Schoaden an de Unschuld dohn.
Den Schimp woll se nich dåberleb'n,
Se leet en Fleescher=Knief sick geb'n,
Un schneet den Hals sick af, ritsch, ratsch!
Un feel to Bodden as en Quatsch.
Doa heb ick as en Kind geflenn't,
Dåt Herz was mie ganz umgewenn't.
Du leewer Gott! daͤt is denn doch,
Dacht ick, en Tugend-Speegel noch!
[050]
Den Sonndag drup — doa kümmt gekarrt
(Ick stoah un kiek as wie vernarrt
Mit unsen lustgen Eddelmann,
Frisch un gesund dåt Mäken an.
He håt de Junfer still un sacht
Bie den Verwalter unnerbracht.
Nu, de Verwalter — is bekannt
Drift nebenbie so allerhand.
De gnådge Fru kreeg doavon Wind:
Se reep den Herrn Justiz geschwind,
De håt dät Mäken angeranzt,
Un gliek tom Dorp herut geschanzt.
De Spoaß was mie denn doch to rund,
Ick dacht: — fett werd keen blöder Hund!
Un kosten kann't nich Kopp nich Stütz,
Du sprickst moal mit den Herrn Justiz.
Dät Mäken — Herr Justiz — sprack ick,
Håt lezt sick in't Kummbdgenstück
Vör Angst um åren Junfernstand
Doot afgekehlt - mit eigner Hand.
[051]
Un was se wirklich nich ganz doot -
Wo werd son Hals gliek wådder goot?
Noch vör acht Doag, son Unschuldskind,
Un nu schon son verleewter Stint!
De Antwoort was: — I Noabersmann,
Stellt ju doch nich so ddämlich an!
Dät Ding geit ganz naturlich to:
De biem Threaoter — dohn män so.
Doa sprikt oft son Kummödgen=Wief
Von truͤen Ehstand stramm un stief
Un kann von eigne Kinnerken,
Oft suͤlwst den rechten Herrn nich nenn'.
Desglieken: — upt Threoater sin
De Kummodganten Herzens=Frünn:
Doch wenn män knapp de Vörhang ligt
So moaken se sick scheef Gesicht.
As wie de Roaben ungefähr,
Is ener hinnern aͤnnern her:
Verstaͤnkern hier, voßschwaͤnzen doa,
Un droagen alle Schann sick noah.
[052]
Wenn nich son böser Wirrwar weer,
Denn wörr so månche goode Lehr,
Ok vom Threoater run gesproak'n,
Sick Platz in unse Herzen moak'n.
Woll frielich sind ok — Gott sie Dank:
Recht broave. Ehrenlüd' mit mank:
Im Ganzen däber geit et her,
As wenn't en Bild von Sodom weer.
Jå, wer bie de Threoater-Lud
Umkoatern kuͤnn Herz un Gemuͤth,
Dåt se sick fürchteten vor Gott,
Un leewten noah de Tein Geboth:
Dät Kirchgang un Kummödgen=Goahn
In gooder Harmenie kunn stoahn:
Hier — Gottes Woort to sing'n, to hör'n:
Hier — goode Sitt to sehn, to lehr’n.
Doch dåͤt is en verpfizter Kroam!
Doa mußt en Herkules erst koam,
Mit starken Arm un scharpen Beß'n,
Ok hier den Stall moal ut to meß'n.