Jump to content

Bornemann: Plattdeutsche Gedichte/Die Sonntagsjagd

From Wikisource
<-- Amtmanns Polterabend Bornemann: Plattdeutsche Gedichte Zorn und Milde -->

[083]
Die Sonntagsjagd.

En Förster lood sick ut de Stadt
All siene goode Frünn:
Den Sonndag soll bie am moal wat
Recht Groot's von Joagen sin.

De Sonndag kam: dat was ne Jagd!
Doa sind vdål Jägers west,
Hem duͤchtge Knaͤllers mitgebracht,
De woaren ehrenfest.

Kam Discher, Gastwürth, Klempnersman,
Grofschmedt — et Scheternoa!
Denn wenn dat Volk moal schuͤttgern kann,
Juchhei! gliek sind se doa.

Vertellten erst sick Jagdgeschicht,
De Balken knakten fast;
Denn wenn son Jäger herzhaft lügt,
Dät håt gewalt'ge Last.

[084]
Un jeder schwoor gliek Himmel hoch
He löge nischt uns voår:
En Ann'rer, de noch gluupscher loog,
Schwoor denn ok teinmoal mehr.

De Grofschmedt proahlte: — Pestelenz!
En Wulf keem hut mie recht!
Ick woll en börsten däbern Stenz,
Dat he tein Joahr dran dacht!

Will Mäncher de den Hals vull nimmt,
Schloan alles klein un kort,
Un wenn dåt Ding to'm Klappen kummt
So moak't he’t wie Hans North.

Wie paschten af. Noch gung gewiß
Son Klump nich up de Jagd:
En jeder stampt de Ballerbüß
Sick vull mit aller Macht.

De Köter=Troß, was ok nich klein,
Twee Pakkers, keddenfest,
Dah unse Heideldper leih'n,
Sind schlimme Beester west.

[085]
En grooter Woagen, lang gespannt,
Mußt hinnerher kutscheer'n:
Zund, was mån drup de Profegant
Trügg', soll he Wildbrett föhr'n.

Allendlich gung de Jagd nu an,
Wie klapperten frisch in:
Bie Kloppjagd mütt en Buersmann,
De Hund to'm Putschen sin.

Wie hem gedråͤben breet un wiek,
Keen Schwanz blewf in de Heid:
Wat helpt dåt! — wenn de groote Lüd
Nich dohn år Schulligkeit.

Hier kam en list'ger Voß geflizt,
En Hdäsken angekrummt,
En strammer Rehbuck hergeblizt,
En willet Schwien gebrummt,

De olle Buͤssen rasselten
Von allen Ekken los:
Nich Hoas, nich Schwien, wußt her un hen,
Nich Rehbuck, nich de Voß.

[086]
Un von daͤt Knallen uͤm un um,
Wat lag denn nu paroat?
Hier, was dåt doowe Pulver krumm,
Hier, floog de Schroot nich groad.

Keen Rattensterzel woar erwischt,
Dåt Ballern all umsunst:
Is oft schon west voål Lårm um nischt,
Dät sind ganz olle Künst.

„Wat Schroot un Pulver? — i bewoahr!"
So reep de Förstersmann:
„De Lichter *) sind uns noch nich kloar!
„Doa ligt dåt Unglück dran!"

„Her mit den Woagen! — Zapperloot
„So lang wie nüchtern sin,
„Kümmt in dåt Pulver, in dat Schroot,
„De rechte Kraft nich rin!"

   *) Lichter — sind in der Jägersprache die Augen.

[087]
„En Jaͤger mütt to rechter Tiet
„Wat up de Lippe nehm':
„Erst wenn he alles dubbelt süht,
„Denn dript he vor den Bråm."

De Woagen word flink afgepackt -
Herr Gott in Himmel mien!
Wat was doa alles rin gesackt
An Fleeschwerk, Schnaps un Wien!

Daͤt Fraͤten un daͤt Suupen gung
Nu los in dåt Gestrük:
Na, unse Forster, haͤt en Schlunk -
Doa kummt keen Wulf am gliek.

De Grofschmedt schlog den Kohfoot an,
Un floochte: — „Mord un Doot!
„Jizt drieft mie moal en Hoasen ran!
„Zund is keen Kalf so groot."

Drup fung von frischen an de Jagd,
Klipp! klapp! dorch Duͤnn un Dick:
Se hem geballert un gekracht,
Doch kener drap en Stüͤck.

[088]
Vör Arger dorch un dorch kasproat,
Greep jeder to de Pull,
Un soop bet up de letzte Noath,
Sick dudelsakkig vull.

So schullerten se daͤt Gewehr
Un togen brummig af:
Doa flogen wille Gödse her,
Hoch, as en Hunneblaff.

Son Hunneblaff, daͤt is denn doch
Woll son halfvertel Miel,
Was frielich woll wat alltohoch,
To'm Knallerbüssen=Tiel.

Wenn Spiretus den Minschen drift,
Wat unnernimmt he nich? -
Druͤm knallten drup mit Grimm un Gift
De Jaͤger mörderlich.

Doch ene Goos, moakt gliek sick af,
Un fallt un fallt, un fallt,
Krumm fladderich vom Klumpen raf,
Wiet hen upt Akkerfeld.

[089]
Un alle Schuͤtten grodlten los:
Dåt was en Meister=Schott! —,
As ick drup plauzte, feel de Goos —
Ick har groff Tüg rin stott.

Leeg sonne Goos mie in de Weeg,
Ick buͤckte mie nich moal:
Sön Rakkertüg is höllisch tåg',
Throanranzig, sarp un saal.

Dat word nu bald en Laͤrm un Zank,
As weer de Soatan los;
De Heideloper bruͤll't dermank:
„De Förster drap de Goos!"

He schwoor den Duͤwel ut de Hoͤll:
„Just as de Förster schoot
„Kreeg erst de Goos wat up dat Fell,
„Von sien gewalztet Schroot."

Recht håͤt de Heidelöper doahn,
Den sienen Herren mütt
En jeder Minsch to Huͤlpe stoahn —
Dåt brengt de Deenst so mit.

[090]
De Gastwürth, schoot woll immer nischt —
Doch Soff un Froaß nich schlecht
Haͤt he bie't Jachtern upgedischt,
Dåt woar den Förster recht.

De Gastwürth was en kreewscher Kautz,
Gliek packt he bie den Kropp
Den Heidelöper, — un purdautz!
Stell't he'n groad up den Kopp.

Nu gung daͤt Pelzutwaschen an,
Nu schloog, wat schloagen kunn:
Tolezt keem ok de Kolben dran,
Dat Bloot leep maͤn so run.

De Dokter har sick afgestoahl'n,
Un lacht sick gaͤl un gron;
He dacht: „jie soll'n mie schoͤn betoaln.
„Hier werd mien Waiten blöhn.

De Heideloper, fast kaput,
Leet siene Pakkers los:
De groote Tölen krazten ut,
Un langten sick de Goos.

[091]
Son Pakker-Beest, daͤt gript wat hart,
Is frätig alle Tiet:
De Köters deilten sick half Part —
Däat was dåt Enn vont Lied.