Jump to content

Bornemann: Plattdeutsche Gedichte/Der Kienapfel

From Wikisource
<-- Der Schnaps Bornemann: Plattdeutsche Gedichte Der Haase im Kohl -->

[058]
Der Kienapfel.

En Buur gung moal biem Goldschmedt rin,
Köft sick en Hochtietsläpel in;
En Keenappel — lag midden mank
Biem Goldschmedt in sien Sülwer=Schrank.

De Buur verwunnert sick fast schier
„Wat deit he mit den Quark denn hier?"
De Goldschmedt is en Schalksknecht west,
Denkt: Buur! die dreih ick hüt en Nest.

He sprikt: — de Appel is mie roar,
Ick bruuk son Tüg to miene Waar:
Wüßt ick mån voål to kriegen gliek
Twee Gröschen geb ick vor dät Stück.

Na, så de Buur, ick will moal sehn
Of ick am nich doamit kann deen'n.
De Goldschmedt sprack: — nu woahr un wiß,
Mån her, un wenn't en Wispel is.

[059]
De Buur lacht mån so innerlich,
Un denkt: — Du bist up gooden Strich!
Ritt wat dåt Påerd mån lopen kann,
Un kummt to Huse lustig an.

Wo ichtens mån Keenäppel sind,
Doa plückt he los mit Knecht un Kind,
Bohm up Bohm af, vor dick un dull,
Bald was de ganze Woagen vull.

He sackt de Appel in geschwinn,
Föhrt hastig in de Stadt hennin,
Kümmt bie den Goldschniedt schmusternd an,
Dicht vor de Ddär hölt sien Gespann.

Doa breng ick wat Keenäppel rin
Sön halber Wispel mag't woll sin.
De Goldschmedt segt: — dåt is jo schön!
Wo sind se denn? — loat he moal sehn.

De Buur hoalt gliek en ganzen Sack.
De Goldschmedt sach se an un sprack:
Blitz dåt sind Appel! - Schweerebrett!
So schier, so kloar, so glatt, so fett!

[060]
Doa is doch, kiek ik her un hen,
An kenen nich en Töädelken:
Hier sind twee Gröschen — nehm he doch,
Vor jizt bruuk ick man enen noch.

Nu was de Buur woll däberföhrt,
Dåt he hier gottlos woar balbeert:
Doch leet he goar nischt merken sick,
Nam fruͤndlich daͤt Tweegroͤschenstuͤck.

Sön Buur is ok en Schubbejack:
He gung un dacht: - den Schoabernack
Sast du mie doch uͤmsuͤnst nich dohn,
Du Spitzkopp von Goldschmedts=Cujon.

As Joahr un Dag in't Land was koam
Hät he sien'n Sonndags=Stoat genoahm,
Den trekt he an, en groot Stück Blie
Stickt he sick in den Tweersack bie.

Leet in de Stadt sick frisch balbeer'n,
De Hoare glatt un glu verscheer'n:
So upgeplustert, gung he denn
Ganz stattlich bie den Goldschmedt hen.

[061]
Wat män von Gold= un Sülwer=Tüg
Im Loaden was, besach he sich,
Un froog: — wat jedes gellen soll,
As wenn he alles köpen woll.

Denn sprack he dröhmrig twischen in:
Wat son Stück Gold woll werth mücht sin
Wie'n Kinnerkopp — so ungefähr,
Wenn't ok noch bitchen gröter weer? —

De Goldschmedt horcht: - he werd gewoaht
De Tweersack hångt unmaͤßig schwoar:
He föhlt af Sieden heimlich to, -
De Tweersack wuchtet åm mån so.

Nu word he stutzig: — fångt mank her
Mit an: — man fünn' woll in de Eer
Towielen Sülwer, Gold un Stoahl —
De Buur sprickt: — Joa, dät kümtmänchmoal.

T'is richtig! — dacht de Goldschmedt nu:
Nög't rin den Buur bie siene Fru,
Mit söten Wien åm intoseep'n,
Dät Gold vdr'n Pappenstäl to köp'n.

[062]
De Goldschmedt drinkt am flietig to:
De Buur süpt los, dåt brummt mån so:
En half Fatt Wien was all verschlung'n,
Doa håt de Goldschmedt angefung'n.

Mie duͤcht, wenn ick aͤm recht verstunn,
Håt he son groot Stück Gold gefunn'-
Will he't verköpen? — wies' he moal,
He weet, dåt ick wat recht is toal.

Nå Herr! — gefunn' heb ick noch nischt:
I! håt he drum so upgedischt? -
Ick meinte: — wenn ick moal wat fünn':
Fåll’t åm nich de Keenappel in!