Jump to content

Bornemann: Plattdeutsche Gedichte/Der Bauer und der Förster

From Wikisource
<-- Brautlehren der Jungfer Zehnmalklug Bornemann: Plattdeutsche Gedichte Republik und Königsthum -->

[040]
Der Bauer und der Förster.

Uns' Förster is en schlauer Hecht,
Ick heb den ollen Takkenknecht
Doch moal de Ogen utgewischt,
Un dicht vor't Muul wat weggefischt.

Sön rechter Förster is he nich,
He jågert mån bie Oadelich:
Doch hör't he går'n sick Förster nenn'
Dåt können wie woll an åm wenn’.

Lezt gung ick noah den Eikberg hen
De Ekker=Schwien moal to besehn:
Doa twasselt sienen Dohnenstrich,
De Förster lang, he sach mie nich.

Bums stund de Förster as en Propp,
Lå flink den Kohfoot an den Kopp,
De Hoahn segt — Kersten! allebott,
Doch dutmoal gaf't en dücht'gen Schott.

[041]
Ganz ossenmässig was dat Knall'n,
As soll de ganze Heid' umfall'n:
De Bodden schudderte derto
De Eikwald grunsete män so.

Un hinnern ollen Berkenstrunk
Hervör en willer Kempe sprung,
Un as he dåbern Berg wegflizt,
Is mån dát Bloot so rům jesprizt.

Un midden mank de Ekkerschwien,
Plautz! — in son Lehmlock lag he rin —
Un rogte nich mehr Kopp noch Been,
Dät kunn ick Boaben dütlich sehn.

De Forster kam trawalgt, schupp! schupp!
Mit langen Hals en Berg herrup:
Ick drükte mie, krumm as en Fluusch,
Tosammen hinnern Hasselbusch.

Schweerangst! wat schneet he vorn Gesicht,
As he mit ens to sehen krigt
De Ekkerschwien, deep in den Grund —
Un stund as son begoatner Hund.

[042]
Den Berg, klabuster waͤdder run,
Krazt he torügge wat he kunn,
Un heel nich an, bet rin in't Luuk —
Doa kroop he hinner'n Werften=Struuk.

Mie was dåt Ding bald klipp un kloar:
De Förster meinte wiß un woahr
He har en Ekker=Schwien geschoat'n -
Gliek wußt ick klogen Roath to foat'n.

Fix leep ick ok in vullen Draf,
Vör dull un blind den Berg heraf,
In groaden Strich los up dåt Luuk,
Doa lag he fest noch hinnern Struuk.

Ick sprack: „Herr Förster grüß àm Gott!
„Dåt was en rechter Ehrensthott!
„Sien willet Schwien, ligt musedoot
„Recht midden mank de tamme Hood *)"

   *) Hood: Huth, Heerde: (zahme Heerde.)

[043]
He gaf to'r Antwoort: „Dummerjoahn!
„Ick heb hier kenen Schott gedoahn."
Un floochte nu, gliek up de Stell
Woll he verbroaden in de Höll.

Jä! — fångt moal ens son Förstersmann
Gottlos to schweerendtern an,
Dåt geit dorch Låber un Kaldarm'n
Dåt sick en Veh mücht drum erbarm'n.

Ick så: — „Herr Förster, denk he doch
„Moal an den lezten Rehbuck noch:
„Doa schwoor he just so Ruck vor Ruck,
„De olle Rikke weer en Buck.

„Ick dacht mien Dehl in't Herze mien,
„Un denk ok hüt so von dåt Schwien:
„Bet hinner'n Berg — is jo nich wiet,
„Dåt he den Kemp doch ok moal süht.

De Förster word nu bossig roth:
„Hallunk!" — so brüllt he — „Schweerenoth!
„En Dunnerwäder sall die föhr'n,
„Letst du doavon en Woort noch hdr’n.

[044]
„Ick scheet jizt nich en ruppig Hohn,
„Wat soll ick mit son Oasbeen dohn? —
„De Herrschaft is zund in de Stadt —
„Fritt up den Kemp! — so hásť du wat."

„Na! na! — sacht an!" — heb ick gesegt:
„Mie is dåt alles so ganz recht.
„Adje's Herr Förster! — doch mie dücht,
„De Wahrheit kümmt bald an dät Licht.

Den Kempen heb ick nu betracht,
Un listig in mien Fuscken lacht.
As Nachts dåt Volk to Nest sick gaf,
Nam ick de Karr — un schoof mit af.

Dåt Beest was fetter as en Schneck,
Har up de Ribben handhoch Speck.
Den Schwienskopp droog ick in de Stadt,
Doa gell't son Stück recht orndlich wat.

Wat alles soll to'm Rökern sin,
Dat paͤkelten wie duͤchtig in:
Dät Kleinfleesch, hem wie uns gesoad'n,
Den Rüggebengel afgebroad'n.

[045]
To'm Sonndag kam de Broaden dran —
Gefräten heb ick as en Mann.
Den Förster noch to'm Schoabernack,
Stack ick en Stück in mienen Sack.

As nu de Förster in de Dohn'n
Sick sehen leet, was ick doa schon.
„Good'n Morgen!" — sprack ick — „na wie sin,
„Ick glöw' doch, wådder olle Frünn? —

„He fröhstückt hut woll moal mit mie?
„Hier is en Schluck-
ok Fleesch derbie."
De Forster kostet: — „Schweerebrett
„Dåt is jo Wild! — wo krigt he dåt?"

„Herr Förster — sinn he moal wat noah: —
„Hüt vor acht Doag, wat sprack he doa?
„De Herrschaft is zund in de Stadt,
„Fritt up den Kemp! — so häsť du wat.