Page:An Crann Geagach.djvu/30

From Wikisource
Jump to: navigation, search
This page has been validated.


D’imthigh liom annsin gur bhailigh mé mo lándhóthain de bhrosna agus de mhion-ádhmad, líon mé mo channa beag stáin le fíor-uisge, d’fhaduigh mé teine ag béal m’áruis agus chroch mé an t-uisge ós a cionn. D’fhan mé annsin ar mo ghogaidhe ag freastal ar an teine ar mo shuaimhneas....

Ealadha faoi leith teine adhmuid a fhadú, go mór-mhór faoi’n spéir. Ní mór dhuit an mion-bhrosna a thoghadh go cúramach agus gan aon chuid de’n ádhmad bog glas chur uirri go mbeidh borradh maith innti. Má chuireann beidh tú gan teine gan ró-achar. Bhíos féin clisde go leór ar an gcéird, agus i gceann leath-uaire bhí tóiteán agam a róstóchadh mart mór. Nuair chaithinn píosa adhmuid isteach ann dhúnainn mo dhá shúil ag féachaint an aithneóchainn cé’n cineál ádhmuid bhí agam ar a bhalath agus é ghá dhóigheadh. Agus tá balath faoi leith ar gach cineál adhmuid—dair, fuinnseóg, cuileann, caorthann, fearnóg, iubhar, giumhais—an té mbíonn an t-eólas ceart aige féadann sé innseacht duit cé aca ádhmad atá agat sa teine. Acht ni raibh an t-eólas beacht sin agam-sa—ní raibh mé acht ’mo phrintíseach.....

*   *   *

Níor óladh ariamh cupán tae níos feárr ná an tae rinne mé an oidhche shin sa gcoill. Molaim dhuit, a léightheóir, do chuid tae fhliuchadh ar an dóigh chéadna. Seadh, agus é ól i ndoire coille le tuitim na hoidhche....

26