El dubio
From Wikisource
| El dubio de Anton Maria Lamberti XVIII secolo |
| Informassion su la proveniensa del testo |
Mi, co' te vedo, sento
Un certo no so che,
E digo che nol sento;
E digo che nol gh'è.
Mi, me se inchiava i denti
Quando te voi parlar,
E digo, i xe acidenti;
Digo che l'è 'l mio far
Me cocola una bela,
E invece penso a ti,
E digo che xe quela
Un'incostanza in mi.
No visitarte zuro,
E so' ogni sera qua;
E credo e son sicuro
Che l'uso m'à portà.
Voi disgustarte, e sento
Proprio che no son bon;
Ma digo: no lo tento
Perchè no go rason.
Me meto anca in borezzo,
E po' so imusonà,
Ma digo: l'è un matezzo,
Sempre cussì son sta.
Digo ste cosse, è vero,
E pur no stago ben,
E so ò dar dir sincero
Go de l'afano in sen.
Cossa che sia sto impianto
Voria saver da ti,
Essendo che da tanto
No son capace mi;
Vorave po... Eco el caso...
No posso andar piu in là,
Tremo, barboto, taso...
Saravìo inamorà?