El chierico stolido
From Wikisource
| El chierico stolido de Camillo Nalin XIX secolo |
| Informassion su la proveniensa del testo |
Sior'amia m'à contà,
Che nel tempo passà
Certo Vito Mamon,
Omo tre volte bon,
Chierico da dies'ani a Bovolenta,
Volendo alfin cantar messa novela,
Al vescovo de Padoa se presenta
Co la so istanza aposita in scarsela.
Senza dificoltà
Ghe ze acordà
L'onor
De consegnarla in man de monsignor,
El qual, visto l'ochieto
Scrito deforavia secondo usanza,
E rilevà el sogeto
De l'istanza,
In riserva de farlo esaminar
Nel modo regolar,
Volendo scandagiarlo
Se ben istruto el gera,
Se mete a interogarlo
In sta maniera: — Ela, caro sior Vito,
Che da dies'ani à messo suso vesta,
Ma ancora come chierico se presta,
La prego, la me sciolga sto quesito:
Se per combinazion,
Per caso d'ecezion,
Un sabo la magnasse
Dopo de mezzanote,
E se la se trovasse
Nela parochia solo sacerdote,
Necessità la sucessiva festa
La messa a celebrar,
Secondo la so testa
Cossa ghe pararia de dover far? —
A l'interogazion
Pronto sior Vito,
Omo tre volte bon
Come v'ò dito,
Franco più d'un dotor
Risponde a monsignor:
— Sto caso no pol nascerme dasseno,
Perchè mi per sistema mai no ceno.—
Alora quel prelato.
— Lo credo ben, ma dato
L'imprevisto acidente,
L'ipotesi lontana,
Che un amigo, un colega, un so parente,
Per qualche rason strana
A cena la invidasse,
E tra la convenienza e l'apetito
Acetando l'invito
Dopo de mezzanote la magnasse? —
Questo no pol tocanne ghe prometo,
Perchè a nov'ore mi son sempre in leto.—
Ma se, per un mumento,
Che Dio pur no lo vogia, ghe chiapasse
Dopo de mezzanote un svanimento,
E la serva ghe dasse
Un fruto, un fià de brodo, un elisir
Per farla rinvegnir,
Come alora ghe par
Che la se dovarave regolar? —
Suceder no me pol sto inconveniente,
Perchè a casa da mi no gh'è mai gnente.—
Ma se 'l caso concreto,
Che in ela, casca el mondo, no la amete,
Ghe tocasse in efeto
A qualche prete,
Secondo el so pensar
Cossa diriela che 'l dovesse far? —
A qualunque sto caso ghe tocasse
Lassarave che lu se destrigasse. —
Cavandose da testa la galota,
E slanzandola sora de un taolin,
Che gaveva vicin
Quela marmota,
El vescovo sorpreso, e indispetio
De la crassa ignoranza,
Ghe dà l'istanza
Indrio
Disendoghe — la senta,
La torna a Bovolenta,
E da qua altri dies'ani
Se vedaremo se saremo sani. —
A qualchedun natura
Estremamente avara
Ga regala una testa cussì dura,
Che no i pol concepir l'idea più chiara.