Daspuò l'haver sette anni spasizao
From Wikisource
| Daspuò l'haver sette anni spasizao (Sonetto LII) de Maffio Venier XVI secolo |
| Informassion su la proveniensa del testo |
Daspuò l'haver sette anni spasizao,
Aldi la berta, se la fu de lira.
Una massara me tolse de mira
E me svodé una conca d'acqua in cao.
Naso e renaso, come fui bagnao,
Caro sto bon odor, che butta e spira,
Ma fra sè disse el cuor, e sì sospira:
Questa è liscia, che ghe ha lavà el tomao!
Carne oliose, che m'ha innamorà,
Se la lavanda sa così da bon,
Co diè saver quel che xe stà lavà!
Co vedo la mia vesta e 'l mio zuppon,
Ghe corro addosso, co una volontà
Che disse: Nasa, e lava qui, cogion.
Ho notà quel balcon.
No passarò de là mai che no diga:
Ho pur nasà là quel che sa la figa.