З цыкла «Эрас»

І

У космас схаваліся кветы
     чырвоныя,
Кветы чырвоныя,
Неапылёныя.
Хцівасць жадання іх томіць
     таёмная,
Томіць таёмная,
Сіла няскромная.
Але дарэмна ў іх сокі б'юць
     шпаркія,
Сокі б'юць шпаркія,
Свежыя, яркія.
Звянуць яны, тыя кветы
     чырвоныя,
Кветы чырвоныя
Неапылёнымі.

ІІ

Зірнуў, як між валос, між хмар калматых, цёмных
     Чырвоны маладзік
І ўраз згадаў мне рад уздыхаў прыглушоных,
     І мук любоўных крык,
І цела гібкага шалёнасць, ізвіванне,
     І п'яны, душны пах...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Ў грудзях сціскаецца гарачае дыханне,
     Кроў хваляй б'е ў нагах.

<1908 - 1909>